Το αίμα των Σάμι

Δεκαετία του '30, βόρεια Σουηδία. Η 14χρονη Έλε Μάργια ανήκει στη φυλή των Λαπώνων και ζει με τη μητέρα και την αδερφή της σε έναν καταυλισμό. Ζούνε κυριολεκτικά στη φύση, εκτρέφουν ταράνδους και γενικά οι πόροι τους είναι μηδαμινοί. Ταυτόχρονα ο ρατσισμός εναντίον της φυλής τους είναι έντονος. Φοιτούν σε σχολεία διαφορετικά από τους Σουηδούς, υποχρεώνονται να μιλάν μόνο σουηδικά στο μάθημα, δεν έχουν δικαίωμα να σπουδάσουν έχοντας φοιτήσει σε τέτοιο σχολείο, υποβάλλονται ακόμη και σε εξευτελισμούς, όταν κάνουν κάτι που παρεκκλίνει από την κοινά παραδεκτή νόρμα, κι ακόμη και σε βιολογικές εξετάσεις, ενώ παράλληλα οι Σουηδοί τους θεωρούν βρωμιάρηδες.
Η Έλε Μάργια κουρασμένη και αγανακτισμένη από όλη αυτή την κατάσταση, θέλει να ξεφύγει και να ζήσει μια άλλη ζωή. Σύντομα καταλαβαίνει ότι, για να το κάνει αυτό, πρέπει να αλλάξει η ίδια ριζικά, να αποποιηθεί την καταγωγή της και να σπάσει κάθε δεσμό με τη λαπωνική κουλτούρα. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο. Πρέπει να απαρνηθεί τα αγαπημένα της πρόσωπα, ενώ ταυτόχρονα είναι και παράνομο. Όταν γνωρίζει έναν νεαρό Σουηδό από την Ουψάλα που είχε επισκεπτεί την περιοχή τους, θα βάλει σκοπό να τον ακολουθήσει. Όμως, η ζωή στην πόλη απαιτεί πολλές θυσίες και αλλαγές στη νοοτροπία, στις οποίες ένας Λάπωνας είναι δύσκολο να προσαρμοστεί.

Γυρισμένη στη βορειότερη γωνιά της Ευρώπης, η ταινία αποτελεί ένα βαθύ κατηγορώ για τις λεγόμενες καθώς πρέπει κοινωνίες, οι οποίες δεν ανέχονται το κάτι διαφορετικό. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '30 και ο ρατσισμός απέναντι σε μια μικρή κοινωνία αυτόχθονων κατοίκων καλά κρατεί. Θυμίζει στους συγχρόνους το αποικιοκρατικό παρελθόν της χώρας και την ανάγκη να αποτιναχθεί μια τέτοια νοοτροπία από τη σημερινή εποχή, όπου ο κοινωνικός και φυλετικός ρατσισμός γνωρίζει μια σχετική άνοδο.
Για την πρωταγωνίστρια, ένα άτομο που δεν έχει καμία διέξοδο προς την υπόλοιπη κοινωνία, τα πράγματα είναι εξ αρχής δύσκολα. Τα πάντα εκείνη την περίοδο είχαν το τίμημά τους. Ο δρόμος που έχει αποφασίσει να ακολουθήσει, δεν έχει γυρισμό. Είτε θα πάει μπροστά χάνοντας οριστικά ό,τι αφήσει πίσω, είτε θα μείνει στην κοιτίδα της χάνοντας μια καλύτερη προοπτική, σε μια κοινωνία όπου η προοπτική για τα μέλη της φυλής της είναι μια λέξη άγνωστη.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο (Βενετία, Σιάτλ, Τόκιο κλπ.), ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το βραβείο Ανθρωπίνων Αξιών, και επαναπροβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ ως υποψήφια για τα βραβεία LUX της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Sameblod (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Amanda Kernell
Πρωταγωνιστούν: Lene Cecilia Sparrok, Mia Erika Sparrok, Maj-Doris Rimpi, Julius Fleischandrel, Olle Sarri, Hanna Alström
Διάρκεια: 110'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Βραβείο LUX Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
08/11/2017 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 13:30

Χωρίς όνομα, χωρίς υπογραφή

Ο Καβέχ είναι ένας ευυπόληπτος γιατρός σε ένα μεγάλο νοσοκομείο της Τεχεράνης. Ένα βράδυ εμπλέκεται με το αυτοκίνητό του σε ένα ατύχημα με ένα μηχανάκι στο οποίο επέβαινε ο Μόσα με τη γυναίκα και τα δυο παιδιά του. Ως γιατρός φροντίζει τον 8χρονο Αμίρ επί τόπου και προτρέπει το Μόσα να πάει το παιδί στο νοσοκομείο για προληπτικούς λόγους, όμως εκείνος αρνείται.
Την επομένη το πρωί, θα πληροφορηθεί από ένα νοσοκόμο για το θάνατο αυτού του αγοριού, καθώς μέσα στη νύχτα είχε μεταφερθεί εκεί με συμπτώματα ναυτίας και δύσπνοιας. Ο γιατρός ένιωσε αμέσως ενοχή για το συμβάν, θεωρώντας ότι έφταιγε ο ίδιος, όμως η γνωμάτευση της αυτοψίας έδειξε ότι πρόκειται για δηλητηρίαση από χαλασμένο κρέας.
Έτσι, έχουμε από τη μια έναν τραγικό πατέρα που έχασε το παιδί του, που η ζωή του καταστράφηκε, που ψάχνει πια να βρει να αποδώσει δικαιοσύνη για την απώλειά του και βλέπει το σύμπαν μπροστά του και όλα όσα έχει χτίσει να καταρρέουν, κι από την άλλη έναν γιατρό που παρά την ανακούφιση που θα μπορούσε να του δώσει η πρώτη γνωμάτευση, δεν έπαψε ποτέ μέσα του να θεωρεί τον εαυτό του ένοχο, έναν γιατρό που παρά την αρχική αποστασιοποίησή του, δεν θα διστάσει να πάρει επίσημα πάνω του το φταίξιμο.

Ο ιρανικός κινηματογράφος μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε ταινίες μπολιασμένες με βαθιά κοινωνικά ανθρώπινα μηνύματα. Εδώ έχουμε μια ιστορία θύτη και θύματος, όπου τα όρια είναι τόσο λεπτά όσο και ξεκάθαρα. Από τη μια έχουμε ένα θύμα που γίνεται θύτης για να αποδώσει δικαιοσύνη, από την άλλη έχουμε έναν ακούσιο θύτη που θέτει ο ίδιος ψυχολογικά τον εαυτό του στη θέση του θύματος. Η ταινία μας δείχνει πως ένα ατυχές συμβάν μπορεί να προκαλέσει ένα ντόμινο εξελίξεων που φέρνει τους ανθρώπους στο σημείο να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της ευθύνης τους.
Η ταινία έχει αποσπάσει βραβεία σε Τεχεράνη και Σικάγο, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Bedoone tarikh, bedoone emza ( -بدون تاریخ، بدون امضاء 2017)
Σκηνοθεσία: Vahid Jalilvand
Σενάριο: Vahid Jalilvand, Ali Zarnegar
Πρωταγωνιστούν: Amir Aghaee, Navid Mohammadzadeh, Hediyeh Tehrani, Zakieh Behbahani, Saeed Dakh, Alireza Ostadi
Διάρκεια: 104'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Διεθνές Διαγωνιστικό
08/11/2017 - αίθουσα Ολύμπιον 18:00
09/11/2017 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 15:30

Ο επαγγελματίας

Ένα χρόνο μετά την πτώση του Μιλόσεβιτς, ο Τέγια πρώην καθηγητής λογοτεχνίας εργάζεται ως διευθυντής σε έναν εκδοτικό οίκο, ο οποίος δεν φαίνεται να πάει καλά. Οι εργαζόμενοι απειλούν με απεργία, φοβούμενοι την επικείμενη πώληση.
Μια μέρα, ένας άγνωστος τύπος με μια βαλίτσα και ένα χαρτοφύλακα θα κάνει την εμφάνισή του στο γραφείο του Τέγια. Ο Τέγια δεν τον γνωρίζει, όμως ο άγνωστος τον γνωρίζει πολύ καλά. Σύντομα θα του αποκαλύψει ότι εργαζόταν ως μυστικός αστυνομικός επί Μιλόσεβιτς και ότι παρακολουθούσε νυχθημερόν τη δράση του Τέγια.
Καθώς περνάει η ώρα, το κουβάρι των αποκαλύψεων θα ξετυλίγεται και θα γίνονται ξεκάθαροι οι παράξενοι δεσμοί που ένωναν αυτούς τους δυο διαφορετικούς άντρες όλο αυτό το διάστημα.

Η ταινία χαρακτηρίζεται ως μαύρη κωμωδία με έντονα στοιχεία σάτιρας. Μέσα από το παιχνίδι των αποκαλύψεων, καταγράφεται όλη ακριβώς η πολιτική πραγματικότητα στη Σερβία της δεκαετίας του '90 με ένα πικρό χιούμορ που φτάνει στα όρια της ιλαροτραγωδίας. Είναι ουσιαστικά ένα παιχνίδι εξουσίας, μιας εξουσίας που ελέγχει το παραμικρό, που δεν αφήνει να ξεφύγει τίποτα, που διαμορφώνει απόψεις, που καταστρέφει ζωές. Μιας εξουσίας, όμως, που έχει και ημερομηνία λήξης. Ή μήπως η αλλαγή που όλοι περιμένουν δεν είναι δα και τόσο μεγάλη αλλάγη; μήπως είναι τόσο βαθιές οι ρίζες του συστήματος, που καμία αλλαγή δεν το επηρεάζει;
Η ταινία αποτελεί διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου του σκηνοθέτη της, Ντούσαν Κοβάτσεβιτς. Απέσπασε βραβεία σε φεστιβάλ στην Κωνσταντινούπολη και στο Μόντρεαλ. Στη χώρα μας προβλήθηκε στα πλαίσια του 44ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Profesionalac (2003)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Dušan Kovačević
Πρωταγωνιστούν: Bora Todorović, Branislav Lečić, Nataša Ninković, Dragan Jovanović, Josif Tatić, Miodrag Krstović, Dana Todorović
Διάρκεια: 95'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Από τις Λέξεις στις Εικόνες - Βαλκανική λογοτεχνία και κινηματογράφος
03/11/2017 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 15:30
07/11/2017 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 13:30
08/11/2017 - αίθουσα Χρήστος Τσακίρης 20:00

Ο Χεσούς πρέπει να πεθάνει

Η Λίτα, φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών, γίνεται μάρτυρας της σκληρής δολοφονίας του πατέρα της. Αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία της αστυνομίας να ασχοληθεί με την υπόθεσή της, δεν θέλει να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Αλλά τι θα μπορούσε να κάνει;
Όταν δυο μήνες αργότερα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με το δολοφόνο του πατέρα της, τον Χεσούς, μέσα της θα ξυπνήσει μια ακατανίκητη δίψα για εκδίκηση. Πρώτα, όμως, θα θελήσει να γνωρίσει αυτόν το δολοφόνο για να μάθει τι άνθρωπος είναι και τι κρύβεται από πίσω. Έτσι, η Λίτα θα κληθεί να μπει στο ρόλο και στη νοοτροπία του δολοφόνου και θα βρεθεί να ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σκοινί, όπου τα όρια μεταξύ δολοφόνου και θύματος είναι δυσδιάκριτα.

Η ταινία είναι γυρισμένη στη σκοτεινή πλευρά του Μεντεγίν, μια από τις πόλεις με την υψηλότερη εγκληματικότητα στον κόσμο, όπου όπως λέει και ο δολοφόνος στην κοπέλα "όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο περισσότερο ζει". Μας παρουσιάζει μια εσωτερική πάλη στην ψυχή της πρωταγωνίστριας, που καλείται να δοκιμάσει τον εαυτό της στο να γίνει η ίδια δολοφόνος του ανθρώπου που της στέρησε τον πατέρα και να μπει στην ψυχολογία αυτού, ώστε να το επιτύχει. Ενώ παράλληλα έχουμε έναν ανυποψίαστο δολοφόνο, που ενώ ξέρει ότι ο δρόμος που έχει διαλέξει στη ζωή είναι επικίνδυνος για τον ίδιο και την οικογένειά του, δεν μπορεί να φανταστεί ότι ένα αθώο πρόσωπο, ένα πρόσωπο μη δολοφόνου, θα ζητήσει εκδίκηση. Στο φόντο έχουμε και μια κοινωνία μάλλον αδιάφορη, με τις αρχές επίσης να αδιαφορούν, ίσως γιατί κι αυτές νιώθουν τον ίδιο κίνδυνο.
Η σκηνοθέτις αυτοβιογραφείται και μιλάει για το σκοτεινό της παρελθόν. Σκόπιμα δεν θέλει να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τη δολοφονία, γιατί ίσως και η ίδια να μην ξέρει, ίσως, όμως, και για να αφήσει στο θεατή ένα αναπάντητο ερώτημα, ίσως και για να δώσει στο θεατή να καταλάβει αυτό που ο ίδιος ο δολοφόνος είπε και αναφέρθηκε παραπάνω.
Η ταινία προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Matar a Jesús (2017)
Σκηνοθεσία: Laura Mora Ortega
Σενάριο: Laura Mora Ortega, Alonso Torres
Πρωταγωνιστούν: Natasha Jaramillo, Giovanny Rodríguez, Camilo Escobar, Carmenza Cossio, Juan Pablo Trujillo, José David Medina, Juan Camilo Cárdenas
Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ανοιχτοί Ορίζοντες
03/11/2017 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 22:00
05/11/2017 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 12:30
09/11/2017 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 21:15

Ο ανθρακωρύχος

Ο Αλία, Βόσνιος ανθρακωρύχος που ζει επί 30 χρόνια και εργάζεται στη Σλοβενία, βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη ανακάλυψη. Έχοντας σταλεί από το αφεντικό του να διερευνήσει ένα ορυχείο σφραγισμένο ήδη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα αντικρύσει κάτι παράξενο. Μέσα σε μια φραγμένη στοά θα αποκαλύψει τους σκελετούς χιλιάδων ανθρώπων.
Κανείς δεν ξέρει, όμως, ποιοι άνθρωποι ήταν αυτοί. Μπορεί, όμως, και κανείς να μην θέλει να ξέρει, ούτε οι ντόπιοι, ούτε οι αρχές, ούτε το αφεντικό του. Ο ίδιος, όμως, έχοντας χάσει την οικογένειά του σε σφαγές του πρόσφατου πολέμου, χωρίς να έχει μπορέσει να εντοπίσει τις σορούς τους, θεωρεί χρέος του απέναντι στους νεκρούς που αποκάλυψε, να ψάξει την υπόθεση σε βάθος. Έτσι βρίσκεται παγιδευμένος σε μια ατέρμονη σύγκρουση της συνείδησής του με τη λογική της κοινής γνώμης, ρισκάροντας την ίδια του τη δουλειά, στοχεύοντας όμως στη διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς του.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στη Σλοβενία το 2009, όταν ένας Βόσνιος ανθρακωρύχος βρέθηκε μπροστά σε έναν ομαδικό τάφο 60 και πλέον ετών. Ομοίως και τότε οι αντιδράσεις της κοινωνίας ήταν έντονες, καθώς κανείς δεν ήθελε να σκαλίσει μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας. Ταυτοποιήσεις των νεκρών δεν έγιναν ποτέ, ίσως γιατί δεν υπήρχε κανείς για να τους αναζητήσει, ίσως γιατί κανείς δεν ξέρει ποιοι ήταν αυτοί οι νεκροί. Ήταν προδότες συνεργάτες των Ναζί; ήταν πρόσφυγες που έστειλαν οι Βρετανοί από την Αυστρία για εκτέλεση; ήταν άνθρωποι που φοβήθηκαν τον πιθανό ερχομό του Κόκκινου Στρατού; Κανείς δεν θα μάθει.
Η ταινία γενικά προκάλεσε έντονες αντιδράσεις ακόμη και σήμερα στη Σλοβενία, σε μια κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται για το σκοτεινό παρελθόν και απλά δεν θέλει να ξέρει, δεν θέλει να μάθει.
Αποτελεί την πρόταση της Σλοβενίας για τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Rudar (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Hanna Antonina Wojcik Slak
Πρωταγωνιστούν: Leon Lučev, Boris Cavazza, Jure Henigman, Tin Marn, Marina Redžepović, Zala Đurić Ribič
Διάρκεια: 98'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ματιές στα Βαλκάνια
03/11/2017 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 18:00
04/11/2017 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 20:30

Η ψυχή και το σώμα

Ο Έντρε είναι προϊστάμενος ενός σφαγείου ζώων. Όντας παράλυτος στο αριστερό χέρι, αποφεύγει να κατεβαίνει στο χώρο σφαγής των ζώων για καθαρά ψυχολογικούς λόγους, και γενικά είναι απόμακρος από τους υπόλοιπους υπαλλήλους.
Η Μαρία είναι μια νεαρή κοπέλα με πολλές ιδιαιτερότητες, η οποία αναλαμβάνει χρέη υπευθύνου ποιότητας των κρεάτων. Είναι εμμονική με την ακρίβεια και έχει μια μνήμη ξυράφι, όμως παρά τις σπουδές και τις γνώσεις της, αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, που την κάνουν ψυχρή και απόμακρη προς τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο Έντρε θα γοητευτεί από τη Μαρία και θα προσπαθήσει να την προσεγγίσει, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Όταν όμως κάποια στιγμή διαπιστώσουν ότι βλέπουν το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ και ταυτίζονται με το ίδιο ζώο στο όνειρό τους, η περιέργεια του ενός για τον άλλον θα αυξηθεί. Δυο άνθρωποι που ψάχνουν την αγάπη, την βρίσκουν στο όνειρό τους στο πρόσωπο ενός ζευγαριού ελαφιών. Όπως φαίνεται όμως, τα πράγματα είναι πιο εύκολα στα όνειρα από ό,τι στην πραγματική ζωή.

Η ταινία περιγράφει την ανάγκη δύο ανθρώπων να αναζητήσουν την αγάπη. Ο ένας, έμπειρος στη ζωή, αλλά απομονωμένος από τον περίγυρό του, η άλλη αυτοαπομονωμένη και εμμονική από γεννησημιού της, αναζητούν αυτό που τους λείπει και δεν έχουν ίσως το θάρρος να το ψάξουν. Η αφορμή που ψάχνουν, εμφανίστηκε και πρέπει να μη χάσουν αυτήν την ευκαιρία. Στα ζώα στο όνειρό τους βλέπουν τον χαρακτήρα τους και μέσω του ονείρου προσπαθούν να τον διαμορφώσουν, όμως στην πραγματική ζωή η εφαρμογή είναι δυσκολότερη. Θα βρουν ο ένας τον άλλον στη ζωή, όπως ακριβώς και στο όνειρο;
Η ταινία απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και αποτέλεσε την ταινία της πρεμιέρας στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Testről és lélekről (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Ildikó Enyedi
Πρωταγωνιστούν: Géza Morcsányi, Alexandra Borbély, Zoltán Schneider, Ervin Nagy, Itala Békés, Tamás Jordán
Διάρκεια: 116'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ειδικές Προβολές
02/11/2017 - αίθουσα Ολύμπιον 20:00
03/11/2017 - αίθουσα Ολύμπιον 15:30

Χωρίς αγάπη

Ο Μπαρίς και η Ζένια είναι ένα μοσχοβίτικο ζευγάρι στα πρόθυρα του διαζυγίου. Είναι δυο άνθρωποι που δεν γνώρισαν την αγάπη και δεν μπορούν να την μεταδώσουν ούτε καν στο παιδί τους, τον Αλιόσα. Και οι δυο έχουν πλέον προχωρημένες εξωσυζυγικές σχέσεις και προσπαθούν να φορτώσουν ο ένας στον άλλο το παιδί, μέσα από δηλητηριώδεις καυγάδες και εντάσεις μεταξύ τους.
Όταν μάρτυρας ενός ομηρικού καυγά γίνεται στα κρυφά ο ίδιος ο Αλιόσα, αντιλαμβανόμενος ότι κανείς από τους ανθρώπους που έπρεπε να νοιάζονται γι'αυτόν δεν τον θέλει, θα εξαφανιστεί από το σπίτι. Η εξαφάνιση, λόγω της αδιαφορίας των γονέων του, θα γίνει αντιληπτή μετά από δυο μέρες.
Θα μπορέσει άραγε αυτή η εξαφάνιση να κάνει τους δυο γονείς να αναλογιστούν τις ευθύνες τους για το παιδί που έχουν φέρει στον κόσμο; Θα μπορέσει άραγε να κάμψει την έχθρα και να αμβλύνει τις διαφορές τους; Ή μήπως η προσωπική ζωή και η προσωπικότητα του καθενός θα είναι πιο ισχυρή μπροστά στο δράμα που θα έπρεπε να τους ταρακουνήσει;

Μέσα σε ένα τοπίο τόσο παγωμένο και ψυχρό, όσο και οι ψυχές των ίδιων των πρωταγωνιστών, εκτυλίσσεται ένα δράμα, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται ένα μικρό παιδί, ένα πλάσμα που ήρθε στον κόσμο και που χωρίς να φταίει σε τίποτα επωμίζεται όλα τα δεινά ενός πικρού χωρισμού. Έχοντας βιώσει την αδιαφορία των ανθρώπων που θα έπρεπε να το αγαπούν και να το φροντίζουν, αποφασίζει να εξαφανιστεί από προσώπου γης, ώστε να μην είναι βάρος σε κανέναν. Έτσι έχει μάθει από μικρό, ότι δηλαδή είναι ένα βάρος που εμποδίζει την ευτυχία των γονιών του, και φεύγει άγνωστο για πού. Ίσως και να μην ενδιαφέρει για πού. Ποιος ενδιαφέρθηκε εξάλλου για το παιδί αυτό; Και πόσο αληθινό είναι το ενδιαφέρον των γονιών του όταν αυτό εξαφανίζεται;
Ο σημαντικός Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ ("Η επιστροφή", "Έλενα", "Λεβιάθαν") μας χαρίζει μια ακόμη σπουδαία ταινία, στην οποία δοκιμάζει τις σχέσεις των ανθρώπων μπροστά σε ένα προσωπικό δράμα, παρουσιάζει την επιρροή της αγάπης ή της μη αγάπης σε μια κοινωνία που έχει πλέον μάθει να αδιαφορεί, ενώ ταυτόχρονα δεν παραλείπει να ασκήσει μια κριτική στη σύγχρονη ρωσική κοινωνία και πολιτική, προβάλλοντας στο παρασκήνιο ορισμένα γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας της χώρας του.
Η ταινία απέσπασε το ειδικό βραβείο της επιτροπής στις Κάννες, και το βραβείο καλύτερης διεθνούς ταινίας στο Μόναχο. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 19 Οκτωβρίου 2017.

Нелюбовь (2017)
Σκηνοθεσία: Andrey Zvyagintsev
Σενάριο: Andrey Zvyagintsev, Oleg Negin
Πρωταγωνιστούν: Maryana Spivak, Aleksey Rozin, Matvey Novikov, Varvara Shmykova, Daria Pisareva, Yanina Hope, Andris Keiss
Διάρκεια: 127'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 20 Οκτωβρίου 2017 

Η άλλη όψη της ελπίδας

Ο Κάλεντ, νεαρός Σύριος πρόσφυγας, μετά από πολλές περιπέτειες στην Ευρώπη, αποβιβάζεται στο Ελσίνκι και ζητά άσυλο από τις φινλανδικές αρχές. Έχοντας φύγει από το κατεστραμένο Χαλέπι, έχοντας χάσει όλα τα μέλη της οικογένειάς του, αναζητά την αδερφή του από την οποία χωρίστηκε βίαια στον κοινό τους δρόμο προς την ελευθερία.
Ο Βίκστρομ, χαρτοπαίκτης και πλανόδιος πωλητής ενδυμάτων, αποφασίζει να αλλάξει ζωή, να αφήσει την αλκοολική σύζυγό του και να αναλάβει ένα μάλλον περιθωριακό εστιατόριο.
Όταν μετά από πολλές περιπέτειες με τη φινλανδική δικαιοσύνη και το ρατσισμό στο δρόμο, ο Κάλεντ θα βρεθεί στο δρόμο του Βίκστρομ, ο νεόκοπος εστιάτορας θα προσφέρει στο νεαρό πρόσφυγα τη βοήθεια που χρειάζεται, μια στέγη, μια δουλειά και ένα πιάτο φαΐ. Ο Κάλεντ, όμως, δεν θα πάψει να ελπίζει ότι θα βρει την αδερφή του και θα την φέρει να ζήσουν μαζί, όπου κι αν καταλήξουν.

Για δεύτερη συνεχόμενη ταινία, μετά το "Λιμάνι της Χάβρης", ο σπουδαίος Φινλανδός σκηνοθέτης Άκι Κάουρισμακι ασχολείται με το προσφυγικό πρόβλημα στην Ευρώπη. Αυτή τη φορά πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο πρόσφυγας και ο αγώνας του για ένα καλύτερο αύριο, για ένα αύριο με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Στο πρόσωπο του πρόσφυγα, ο σκηνοθέτης ασκεί δριμεία κριτική προς την κατάσταση που επικρατεί στις εμπόλεμες χώρες της Μέσης Ανατολής, καθώς και προς την αντιμετώπιση που είχαν αυτοί οι άνθρωποι από τις αρχές της Ευρώπης. Στο πρόσωπο του εστιάτορα, ο σκηνοθέτης μας δείχνει την ανθρωπιά και την ελπίδα που ένας απλός άνθρωπος μπορεί να προσφέρει, όταν οι αρχές αδρανούν και αδιαφορούν. Ταυτόχρονα η κλασικά μινιμαλιστική σκηνοθεσία του Καουρισμάκι και οι δεύτεροι ρόλοι - καρικατούρες, δίνουν μια ευχάριστη και χιουμοριστική χροιά στην ιστορία.
Σύμφωνα με το σκηνοθέτη, η ταινία αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας των λιμανιών (η πρώτη ήταν το "Λιμάνι της Χάβρης"). Συγκρίνοντας τις δύο ταινίες, μπορεί κανείς να βρει στοιχεία κοινά και το τρίπτυχο "πρόσφυγες - πολίτες - αρχές" από μια διαφορετική οπτική. Να αναμένουμε ότι η τελευταία ταινία της τριλογίας θα γυριστεί στην Πορτογαλία, όπου πλέον διαμένει ο σκηνοθέτης; Άγνωστο, αν και όχι απίθανο. Υπομονή λίγα χρόνια.
Η ταινία είναι ήδη πολυβραβευμένη, καθώς απέσπασε την Αργυρή Άρκτο στο Βερολίνο, βραβείο FIPRESCI στο Σαν Σεμπαστιάν, καθώς και βραβεία σε άλλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 12 Οκτωβρίου 2017.

Toivon tuolla puolen (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Aki Kaurismäki
Πρωταγωνιστούν: Sherwan Haji, Sakari Kuosmanen, Ilkka Koivula, Simon Al-Bazoon, Janne Hyytiäinen, Maria Järvenhelmi, Niroz Haji, Taneli Mäkelä, Kaija Pakarinen, Kati Outinen
Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 14 Οκτωβρίου 2017

Στο τέλος του τούνελ

Ο Χοακίν είναι ένας παραπληγικός τεχνικός υπολογιστών που κατοικεί σε ένα διώροφο μαζί με το σκύλο του και εργάζεται στο υπόγειο του σπιτιού του. Έχει πρόσφατα χάσει σύζυγο και κόρη και το σπίτι του κινδυνεύει με κατάσχεση. Σύντομα θα αναγκαστεί να νοικιάσει το δωμάτιο του πάνω ορόφου και τότε θα εμφανιστεί η Μπέρτα, μια νεαρή χορεύτρια, μαζί με τη μικρή της κόρη, την Μπέτι, η οποία έχει σταματήσει να μιλάει για άγνωστο λόγο ήδη δυο χρόνια τώρα.
Σύντομα θα αναπτυχθεί μία συμπάθεια μεταξύ του Χοακίν και της Μπέρτα, η οποία όμως θα μετατραπεί σε καχυποψία, όταν ο Χοακίν θα ανακαλύψει ότι η Μπέρτα δεν βρίσκεται τυχαία εκεί. Δουλεύοντας στο υπόγειο, θα διαπιστώσει ότι στο διπλανό χώρο έχει κατοικοεδρεύσει μια επικίνδυνη συμμορία με γερές άκρες, η οποία έχει σκοπό να ληστέψει τη διπλανή τράπεζα σκάβοντας ένα τούνελ, και ότι η Μπέρτα αποτελεί το δόλωμά τους, καθώς είναι ερωμένη του αρχηγού της συμμορίας, Γκαλερέτο.
Συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο που διατρέχει ο ίδιος, καθώς και η ίδια η Μπέρτα, θα πρέπει ο ίδιος να αναλάβει δράση, ώστε και ο ίδιος να σωθεί και τα σχέδια της συμμορίας να καταρρεύσουν και η Μπέρτα με τη μικρή να ξεφύγουν από τους κακοποιούς, καθώς και, αν μπορέσει, να βγάλει κι ο ίδιος ένα κάποιο κέρδος από όλη την ιστορία.
Κατά πόσο είναι δυνατόν να πετύχουν οι προσπάθειες του Χοακίν; Τα μέτωπα είναι πολλά, το πεδίο δράσης, οι δυνατότητες και ο χρόνος περιορισμένα.

Η ταινία συνεχίζει την επιτυχημένη παράδοση που έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια ο ισπανόφωνος κινηματογράφος στο είδος του αστυνομικού θρίλερ. Αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής δεν είναι φανερός σε όλους, αλλά αποτελεί έναν αστάθμητο παράγοντα, που ο θύτης ουδέποτε είχε υποψιαστεί την παρουσία και το ρόλο του. Αυτή τη φορά δεν έχουμε μυστήριο, το οποίο καλείται ο θεατής να αποκρυπτογραφήσει, αλλά μυστήριο, το οποίο θα κληθεί ο θύτης να αντιμετωπίσει. Και τότε είναι που θα αρχίσει ένα παιχνίδι πάνω σε μια σκακιέρα, όπου το παραμικρό λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο, και η ευφυΐα θα είναι ο παράγοντας που θα οδηγήσει στη λύτρωση.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ και στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 21 Σεπτεμβρίου 2017.

Al final del túnel (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Rodrigo Grande
Πρωταγωνιστούν: Leonadro Sbaraglia, Clara Lago, Pablo Echarri, Federico Luppi, Uma Salduende, Walter Donado, Javier Godino
Διάρκεια: 120'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Άλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 23 Σεπτεμβρίου 2017

Ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω

Σε ένα Αλγέρι που μαστίζεται από τρομοκρατικές ενέργειες και πολιτικές εντάσεις μεταξύ ισλαμιστών και δυτικοφρόνων στα 1995, μια ισχυρόβουλη γυναίκα, η Φατίμα, διατηρεί ένα χαμάμ στο οποίο πηγαίνουν γυναίκες της γειτονιάς για να καλλωπιστούν και να νιώσουν ελεύθερες. Πραγματικά το χαμάμ μοιάζει σαν ο μόνος τόπος, στον οποίο μπορούν να νιώσουν ελεύθερες, να βγάλουν τα εσώψυχά τους χωρίς να νιώθουν το φόβο. Γυναίκες κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης και κάθε οικογενειακής κατάστασης, με πολύ διαφορετικές ιστορίες ζωής συναθροίζονται στο χώρο. Συχνές βέβαια είναι και οι εντάσεις μεταξύ τους, αλλά η Φατίμα ξέρει να κρατάει τα κόζια.
Ένα πρωί, θα κάνει την εμφάνισή της η Μεριέμ, μια 16χρονη ετοιμόγεννη κοπέλα, την οποία κυνηγάει για λόγους τιμής της οικογένειας να σκοτώσει ο αδερφός της που μόλις γύρισε από το εξωτερικό. Η Φατίμα θα της προσφέρει καταφύγιο και θα κρατήσει επτασφράγιστο το μυστικό από τις υπόλοιπες λουόμενες.
Όταν στο χαμάμ θα εμφανιστεί η Ζαχία, χήρα του εμίρη-αρχηγού των ισλαμιστών, η καχυποψία μεταξύ των γυναικών για την παρουσία της θα ενταθεί, ενώ η Νάντια, άλλοτε φίλη της και νυν επαναστάτρια δυτικόφρονη, θα προσπαθήσει να την κάνει να συνειδητοποιήσει πού οδηγεί όλη η αυτή η μισάνθρωπη ιδεολογία της.
Άραγε ποιο μέλλον μπορεί να έχει μια τέτοια κοινωνία που μαστίζεται από τέτοιου είδους εντάσεις; Πώς θα μπορούσαν να βρουν οι γυναίκες του Αλγεριού ελευθερία σκέψης και βούλησης έξω από τα στενά όρια ενός χαμάμ; Πού οδηγεί μια ιδεολογία που δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή; Άραγε υπάρχει ελπίδα ή θα χρειαστεί μια θυσία για να γίνει κατανοητή η ανάγκη για αποτίναξη του μισανθρωπισμού;

Η ταινία μας δίνει ένα στίγμα για μια κοινωνία σε μια ισλαμική χώρα που βρίσκεται σε ένα τέλμα. Από τη μια ο οπισθοδρομισμός και η στενοκεφαλιά των κρατούντων κι από την άλλη η δίψα για κάτι καλύτερο και προοδευτικό. Αλλά όλα αυτά συμβαίνουν έξω από τα όρια του χαμάμ. Μέσα στο χαμάμ οι γυναίκες είναι ελεύθερες. Είναι ελεύθερες να εκφραστούν, να γδυθούν και να βγάλουν τον πραγματικό τους εαυτό. Χαρακτήρες πολλοί και διαφορετικοί, από την ισχυρόβουλη ιδιοκτήτρια και την ακόμη ανύπαντρη βοηθό της, μέχρι την ώριμη δασκάλα και τη γερασμένη μαία, βρίσκουν χώρο ελευθερίας. Ταυτόχρονα η ταινία ασκεί κριτική στο μισανθρωπισμό των στενόμυαλων παραδόσεων της κοινωνίας και διατυπώνει την ανάγκη αποτίναξής του και την ανάγκη προόδου της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που θα είναι έτοιμη να δεχτεί ακόμη και όσους έχουν λοξοδρομήσει στην απέναντι πλευρά.
Την ταινία υποστήριξαν με την παρουσία τους δύο από τις πιο διάσημες γυναίκες ηθοποιούς του αραβόφωνου κόσμου, η Χιάμ Αμπάς και η Μπιγιούνα. Οι σκηνές από το εσωτερικό του χαμάμ γυρίστηκαν εξ ολοκλήρου στο Μπέη Χαμάμ (Λουτρά Παράδεισος) της Θεσσαλονίκης, ενώ οι εξωτερικές σκηνές στο Αλγέρι. Είναι πολύ σημαντική η συμβολή του ζεύγους Γαβρά στην παραγωγή της ταινίας, ενώ ελληνίδες ηθοποιοί συμμετέχουν ως κομπάρσοι ως λουόμενες στο χαμάμ.
Η ταινία απέσπασε βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, οπότε και πρωτοπροβλήθηκε στη χώρα μας, ενώ διανομή στις αίθουσες πήρε στις 21 Σεπτεμβρίου 2017.

À mon âge je me cache encore pour fumer (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Rayhana Obermeyer
Πρωταγωνιστούν: Hiam Abbass, Biyouna, Fadila Belkebla, Nadia Kaci, Nassima Benchicou, Sarah Layssac, Maymouna, Lina Soualem, Faroudia Amazit, Fethi Galleze
Διάρκεια: 90'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη (300 μέτρα περίπου από το χώρο των γυρισμάτων!!!!) στις 23 Σεπτεμβρίου 2017