Φιορδ

 

Ο Μιχάι και η Λίσμπετ είναι γονείς πέντε παιδιών και αποφασίζουν να φύγουν από τη Ρουμανία για να πάνε στο χωριό της Λίσμπετ στη Νορβηγία για να εγκατασταθούν εκεί οικογενειακώς. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ως οικογένεια είναι πολύ συντηρητική, με βαθιές θρησκευτικές ρίζες οι οποίες έχουν καθορίσει τη νοοτροπία και των γονέων και των παιδιών σε τέτοιο βαθμό που η προσαρμογή τους σε ένα πιο φιλελεύθερο περιβάλλον να είναι πολύ δύσκολη.

Κι ενώ φαίνεται ότι τα καταφέρνουν και έχουν δικτυωθεί με τους γείτονές τους, ορισμένα θέματα που άπτονται στην οικογενειακή τους παράδοση δεν περνούν απαρατήρητα από το νέο τους περίγυρο. Ορισμένα σημάδια στα μεγαλύτερα παιδιά που βρίσκονται πλέον στην εφηβεία, καθώς και κάποιες πολύ συντηρητικές απόψεις που ακούγονται από ένα επτάχρονο παιδί τους στο σχολείο, κινητοποιούν την Πρόνοια ώστε να τους κατηγορήσει ότι βλάπτουν και κακομεταχειρίζονται τα παιδιά τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Πρόνοια να τους στερήσει την κηδεμονία από όλα τα παιδιά τους και να τα δώσει σε οικογένειες ανάδοχες, ακόμη και το νεογέννητο παιδί τους που βρίσκεται στο στάδιο του θηλασμού.

Από αυτήν τη στιγμή ξεκινάει ένας μεγάλος και μακρύς δικαστικός αγώνας, προκειμένου οι γονείς να πάρουν πίσω τα παιδιά τους, αποδεικνύοντας ως ψευδείς τους ισχυρισμούς της Πρόνοιας. Σε αυτόν τον αγώνα θα συγκρουστούν δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, ο συντηρητικός - παραδοσιακός που λειτουργεί με το ένστικτο και βασίζεται σε πεποιθήσεις χιλιετιών, και ο θεωρητικά προοδευτικός κόσμος που με τη σειρά του προσπαθεί να επιβάλλει τα νέα ήθη, συχνά όμως χωρίς να δείχνει την προθυμία να κατανοήσει την άλλη πλευρά. Συγκρούονται δύο κόσμοι με διαφορετική κοσμοθεωρία στο τι μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό και αποδεκτό, που έχουν ταυτόχρονα και δίκιο και άδικο, ενώ στη μέση υπάρχει ένα δικαστήριο που θα πρέπει να αποφανθεί βάσει γεγονότων και αποδεικτικών στοιχείων με γνώμονα ένα νόμο, που μπορεί να μην δίνει μια ικανοποιητική λύση στο ζήτημα. 

Η ταινία εξετάζει τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ του φυσιολογικού και του μη αποδεκτού μέσα από δύο αντικρουόμενες κοσμοθεωρίες. Θέτει παράλληλα και το θέμα της μετανάστευσης από την πλευρά και του μετανάστη, που έχει συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής και θέλει να τον ακολουθήσει στη νέα του πατρίδα, αλλά και του συστήματος της χώρας υποδοχής, που θέλει να επιβάλλει άμεσα τους δικούς του κανόνες σε κόσμο που δεν είναι εξοικειωμένος σε αυτούς. Η ταινία θέτει προβληματισμούς στο θεατή και δεν παίρνει άμεσα μία ξεκάθαρη θέση, παρά μόνο αφήνει το θεατή να αποφασίσει ποιες συμπεριφορές είναι αποδεκτές και ποιες χρήζουν αναθεώρησης. 

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, με αλλαγμένα όμως τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο FIPRESCI στις Κάννες. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις 20 Αυγούστου 2026.

Fjord (2026)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Cristian Mungiu
Πρωταγωνιστούν: Sebastian Stan, Renate Reinsve, Lisa Carlehed, Henrikke Lund-Olsen, Vanessa Ceban, Jonathan Ciprian Breazu, Ellen Dorrit Petersen, Lisa Loven Kongsli, Markus Tønseth
Διάρκεια: 146'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Άλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 28 Αυγούστου 2026

Καλά Χριστούγεννα

Βρισκόμαστε στο 1914. Ο Μεγάλος Πόλεμος έχει μόλις ξεκινήσει, οι μάχες μαίνονται και το μίσος διογκώνεται. Ο Γάλλος υπολοχαγός Οντεμπέρ κρατάει μια φωτογραφία της ετοιμόγεννης συζύγου του, που βρίσκεται στις κατεχόμενες περιοχές πίσω από τις γραμμές των Γερμανών. Δυο αδέλφια από τη Σκωτία, ο Τζόναθαν κι ο Γουίλιαμ, μαζί με τον ιερέα τους, πατέρα Πάλμερ, κατατάσσονται στον πόλεμο. Ένας Γερμανός τενόρος, ο Σπρινκ, διατάσσεται να υπηρετήσει το στρατό στο μέτωπο.
Οι μάχες στα χαρακώματα είναι σφοδρές. Σύμμαχοι και Γερμανοί μετράνε απώλειες, ενώ δεν φαίνεται αχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Παράλληλα πλησιάζουν Χριστούγεννα, αλλά όλοι είναι υποχρεωμένοι να τα περάσουν μακριά από τις οικογένειές τους.
Φτάσαμε στην παραμονή των Χριστουγέννων. Ο Σπρινκ μαζί με τη σοπράνο αρραβωνιαστικιά του, Άννα, βρίσκονται στα χαρακώματα των Γερμανών και τραγουδούν γιορτινά τραγούδια για να ανυψώσουν το ηθικό τους και να τους κάνουν να νιώσουν Χριστούγεννα. Τότε θα ακουστούν οι ήχοι από τις γκάιντες των Σκωτσέζων που με τη σειρά τους θα αρχίσουν να τραγουδούν. Μέσα σε λίγα λεπτά οι αντιμαχόμενες πλευρές θα βγουν από τα χαρακώματα και θα αρχίσουν όλοι μαζί να τραγουδούν, αδιαφορώντας για το ότι μαζί τους πλέον βρίσκονται οι άνθρωποι που την προηγούμενη μέρα ή τις επόμενες θα ήταν διατεταγμένοι να τους σκοτώσουν. Τότε οι τρεις υπολοχαγοί των εμπλεκόμενων πλευρών θα συμφωνήσουν σε ανακωχή για τη μέρα των Χριστουγέννων.

Η ταινία δίνει φως σε ένα απροσδόκητο περιστατικό που έλαβε χώρα τα Χριστούγεννα του 1914 στο γαλλικό μέτωπο του πολέμου. Σε ορισμένα από τα μέτωπα συμφωνήθηκε άρση των εχθροπραξιών για τη μέρα των Χριστουγέννων. Μέσα στη φρίκη του πολέμου μια αχτίδα ανθρωπιάς άρχισε να αχνοφαίνεται, που όμως δεν έμελλε να κρατήσει για πολύ. Στην ταινία έχουμε τρεις πλευρές. Οι Γερμανοί είναι οι επιτιθέμενοι, οι Γάλλοι οι αμυνόμενοι και οι Σκωτσέζοι οι σύμμαχοι των Γάλλων, που όμως δεν βρίσκονται σε δικό τους έδαφος. Κι αν για το Γερμανό και για το Σκωτσέζο μια τέτοια εκεχειρία θα ήταν πιο εύκολη, οι Γάλλοι ήταν αρχικά διστακτικοί. Για μία βραδιά το απέναντι τέρας έγινε ξανά άνθρωπος, έγινε ξανά αυτό που θα έπρεπε να είναι, γιατί κανένας δεν θέλει έναν πόλεμο, κανένας δεν θέλει να θέσει σε κίνδυνο το πολυτιμότερο αγαθό που του έχει δοθεί, την ίδια του τη ζωή. Μέσα από ένα αληθινό γεγονός, δοσμένο βέβαια μυθοπλαστικά, η ταινία μεταδίδει το αντιπολεμικό μήνυμα αυτής της ημέρας, ότι ακόμη και μέσα στις πιο φρικιαστικές στιγμές της Ιστορίας, το στοιχείο του ανθρώπου είναι αυτό που μπορεί να υπερισχύσει και να αλλάξει τα πάντα, έστω κι αν είναι καταδικασμένο να αποτύχει.
Η ταινία όταν προβλήθηκε δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Αν και απέσπασε ορισμένα βραβεία σε μικρά φεστιβάλ και έφτασε στις τελικές υποψηφιότητες για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας, τελικά δεν μπόρεσε να καλύψει τον προϋπολογισμό της. Ακόμη και στη χώρα μας είχε προβληθεί ελάχιστα εκείνη την περίοδο, όμως μετέπειτα άρχισε να προβάλλεται σε αφιερώματα. Εντυπωσιάζει το εξαιρετικό καστ των τότε νεαρών ανερχόμενων ηθοποιών.

Joyeux Noël (2005)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Christian Carion
Πρωταγωνιστούν: Guillaume Canet, Diane Kruger, Daniel Brühl, Benno Fürmann, Gary Lewis, Alex Ferns, Dany Boon
Διάρκεια: 116'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία σε αφιέρωμα της Κινηματογραφικής Λέσχης Θεσσαλονίκης στον κινηματογράφο Βακούρα στις 23 Δεκεμβρίου 2018

Το αίμα των Σάμι

Δεκαετία του '30, βόρεια Σουηδία. Η 14χρονη Έλε Μάργια ανήκει στη φυλή των Λαπώνων και ζει με τη μητέρα και την αδερφή της σε έναν καταυλισμό. Ζούνε κυριολεκτικά στη φύση, εκτρέφουν ταράνδους και γενικά οι πόροι τους είναι μηδαμινοί. Ταυτόχρονα ο ρατσισμός εναντίον της φυλής τους είναι έντονος. Φοιτούν σε σχολεία διαφορετικά από τους Σουηδούς, υποχρεώνονται να μιλάν μόνο σουηδικά στο μάθημα, δεν έχουν δικαίωμα να σπουδάσουν έχοντας φοιτήσει σε τέτοιο σχολείο, υποβάλλονται ακόμη και σε εξευτελισμούς, όταν κάνουν κάτι που παρεκκλίνει από την κοινά παραδεκτή νόρμα, κι ακόμη και σε βιολογικές εξετάσεις, ενώ παράλληλα οι Σουηδοί τους θεωρούν βρωμιάρηδες.
Η Έλε Μάργια κουρασμένη και αγανακτισμένη από όλη αυτή την κατάσταση, θέλει να ξεφύγει και να ζήσει μια άλλη ζωή. Σύντομα καταλαβαίνει ότι, για να το κάνει αυτό, πρέπει να αλλάξει η ίδια ριζικά, να αποποιηθεί την καταγωγή της και να σπάσει κάθε δεσμό με τη λαπωνική κουλτούρα. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο. Πρέπει να απαρνηθεί τα αγαπημένα της πρόσωπα, ενώ ταυτόχρονα είναι και παράνομο. Όταν γνωρίζει έναν νεαρό Σουηδό από την Ουψάλα που είχε επισκεπτεί την περιοχή τους, θα βάλει σκοπό να τον ακολουθήσει. Όμως, η ζωή στην πόλη απαιτεί πολλές θυσίες και αλλαγές στη νοοτροπία, στις οποίες ένας Λάπωνας είναι δύσκολο να προσαρμοστεί.

Γυρισμένη στη βορειότερη γωνιά της Ευρώπης, η ταινία αποτελεί ένα βαθύ κατηγορώ για τις λεγόμενες καθώς πρέπει κοινωνίες, οι οποίες δεν ανέχονται το κάτι διαφορετικό. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '30 και ο ρατσισμός απέναντι σε μια μικρή κοινωνία αυτόχθονων κατοίκων καλά κρατεί. Θυμίζει στους συγχρόνους το αποικιοκρατικό παρελθόν της χώρας και την ανάγκη να αποτιναχθεί μια τέτοια νοοτροπία από τη σημερινή εποχή, όπου ο κοινωνικός και φυλετικός ρατσισμός γνωρίζει μια σχετική άνοδο.
Για την πρωταγωνίστρια, ένα άτομο που δεν έχει καμία διέξοδο προς την υπόλοιπη κοινωνία, τα πράγματα είναι εξ αρχής δύσκολα. Τα πάντα εκείνη την περίοδο είχαν το τίμημά τους. Ο δρόμος που έχει αποφασίσει να ακολουθήσει, δεν έχει γυρισμό. Είτε θα πάει μπροστά χάνοντας οριστικά ό,τι αφήσει πίσω, είτε θα μείνει στην κοιτίδα της χάνοντας μια καλύτερη προοπτική, σε μια κοινωνία όπου η προοπτική για τα μέλη της φυλής της είναι μια λέξη άγνωστη.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο (Βενετία, Σιάτλ, Τόκιο κλπ.), ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το βραβείο Ανθρωπίνων Αξιών, και επαναπροβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ ως υποψήφια για τα βραβεία LUX της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Sameblod (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Amanda Kernell
Πρωταγωνιστούν: Lene Cecilia Sparrok, Mia Erika Sparrok, Maj-Doris Rimpi, Julius Fleischandrel, Olle Sarri, Hanna Alström
Διάρκεια: 110'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Βραβείο LUX Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
08/11/2017 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 13:30

Διπλή ζωή

Λίγο μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, στη Νορβηγία ανοίγει η υπόθεση Lebensborn, που αφορά παιδιά καρπούς σχέσεων γερμανών στρατιωτών στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με Νορβηγίδες και τα οποία πάρθηκαν με τη βία από τη μητέρα τους και μεγάλωσαν στη διχοτομημένη πια Γερμανία.
Ένα από αυτά τα παιδιά είναι και η Κατρίνε, η οποία δραπέτευσε από την Ανατολική Γερμανία για να επανενωθεί με τη μητέρα της ήδη εδώ και 20 χρόνια, και ζει μια ειδυλλιακή ζωή με τη μητέρα, το σύζυγο, την κόρη και τη μικρή εγγονή της.
Όταν ένας δικηγόρος αρχίζει έρευνα για τα παιδιά αυτά, ώστε να κινήσει διαδικασίες εναντίον του νορβηγικού κράτους για τον τρόπο αντιμετώπισης αυτών των παιδιών, η Κατρίνε δείχνει διστακτική να καταθέσει. Μάλιστα θα κάνει τα πάντα για να μην καταθέσει και να μην αποκαλυφθεί ένα μυστικό που θα κάνει τον κόσμο που έχει διαμορφώσει όλα αυτά τα χρόνια να καταρρεύσει.
Όταν θα την πλησιάσουν δυο πράκτορες της καταρρέουσας Στάζι κι όταν ο δικηγόρος θα ανακαλύψει μια παλιά συνέντευξη σε βίντεο, η Κατρίνε θα βρεθεί παγιδευμένη ανάμεσα σε ένα φριχτό ψέμα και μια τραγική αλήθεια, που την κυνηγούν για πολύ καιρό.
Ποια είναι άραγε η Κατρίνε; Τι σχέση μπορεί να έχει με ένα πτώμα που είχε βρεθεί καμένο σε ένα δάσος πριν χρόνια; Τι θα σήμαινε για την ίδια το να πάει να καταθέσει; Τι θα σήμαινε για την οικογένειά της; Άραγε, πώς είναι να οικοδομήσει κανείς μια όμορφη ζωή βασισμένη σε ένα φριχτό ψέμα;

Γυρισμένη στο άγριο τοπίο των νορβηγικών παραλίων με τα φιορδ και τα απόκρημνα βράχια και δάση, η ταινία περιγράφει το προσωπικό δράμα μιας γυναίκας που φτάνει σε ένα τέλμα ζωής, μιας γυναίκας που καλείται στο παρόν να πληρώσει για το παρελθόν της, για ένα έγκλημα στο οποίο εξωθήθηκε από άλλα συμφέροντα. Κι αν στην αρχή ήταν πρόθυμη για το έγκλημα, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να αντιμετωπίσει τις συνέπειές του. Μέσα της θα διεξαχθεί μια πάλη ανάμεσα στη διατήρηση του ψέματος και στην αποκάλυψη της αλήθειας, ενός ψέματος που θα διατηρήσει τη ζωή της όπως είναι και μιας αλήθειας που εξαιτίας της θα χάσει τα πάντα, αλλά και θα μπορούσε να καταδικάσει και τους ανθρώπους που την ώθησαν στο έγκλημα.
Η έμπνευση της ταινίας βασίζεται σε πραγματικές υποθέσεις των παιδιών Lebensborn, ιδιαίτερα των παιδιών που βρέθηκαν στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί η Στάζι στρατολογούσε πράκτορες που έπαιρναν την ταυτότητα αυτών των παιδιών και τους έστελνε στη Νορβηγία για να πάρουν τη θέση τους, αλλά στην ουσία για να κατασκοπεύουν τη Δύση. Λέγεται ότι ακόμη και σήμερα δεν έχουν αποκαλυφθεί όλοι αυτοί οι πράκτορες.
Η ταινία απέσπασε αρκετά βραβεία στη Γερμανία, ενώ αποτέλεσε και την πρόταση της χώρας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας το 2013, χωρίς όμως να καταφέρει λάβει τελικά την τελική υποψηφιότητα. Στη χώρα μας πήρε διανομή σχετικά αργά, στις 20 Νοεμβρίου 2014.

Zwei Leben (2012)
Σκηνοθεσία: Georg Maas, Judith Kaufmann
Σενάριο: Georg Maas, Christoph Tölle, Ståle Stein Berg, Judith Kaufmann, Hannelore Hippe, Änne Törster
Πρωταγωνιστούν: Juliane Köhler, Liv Ullmann, Sven Nordin, Ken Duken, Julia Bache-Wiig, Rainer Bock, Vicky Krieps
Διάρκεια: 97'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Μακεδονικόν στη Θεσσαλονίκη στις 28 Νοεμβρίου 2014

Στα βαθιά

Πέντε ναυτικοί ξεκινούν από τα νησιά Βέστμαν στα νότια της Ισλανδίας με το αλιευτικό τους σκάφος για την καθιερωμένη ψαριά της ημέρας. Ο χειμώνας έχει ήδη φτάσει και τα πρώτα χιόνια έχουν κάνει την εμφάνισή τους στο νησί.
Ξεκινούν όταν αρχίζει να βραδιάζει και ξεχύνονται στον Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, ώσπου ξαφνικά ο καιρός χειροτερεύει. Οι ναυτικοί, όμως, ήδη βρίσκονται στα ανοιχτά και μάχονται να κρατήσουν την ισορροπία στο σκάφος τους. Μάταια, όμως. Τα δίχτυα έχουν μπλεχτεί και το βαρούλκο τους παρασέρνει και αναποδογυρίζει το σκάφος.
Ο δρόμος είναι ένας. Πρέπει να πάρουν οι ίδιοι την τύχη στα χέρια τους. Όμως δεν μπορούν να τα καταφέρουν και μοιραία πνίγονται, εκτός από τον Γκούλι, ο οποίος καταφέρνει να κολυμπήσει έως την απόκρημνη στεριά του νησιού παλεύοντας επί έξι ώρες με τα κύματα και τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, παίρνοντας δύναμη και κουράγιο από τους γλάρους που πετούσαν γύρω του.
Όταν έφτασε στη στεριά, κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι κολύμπησε ως την ακτή με τις συνθήκες αυτές. Η υπεράνθρωπη θέλησή του για τη ζωή τον μετέτρεψε σε ένα ανεξήγητο φυσικό φαινόμενο και έναν εθνικό ήρωα.

Η ταινία αναφέρεται σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στην Ισλανδία στα 1984, ενώ στο τέλος της προβάλλονται αποσπάσματα από τη συνέντευξη του επιζώντα του πραγματικού ναυαγίου. Παρουσιάζει τη δύναμη που έχει μέσα του ο κάθε άνθρωπος και το ένστικτο της επιβίωσης που μπορεί να τον οδηγήσει στη σωτηρία και τη λύτρωση μέσα από υπεράνθρωπη προσπάθεια. Επίσης, προβάλλει τις αγωνίες του πρωταγωνιστή, αν θα καταφέρει να επιβιώσει, αν θα ξαναδεί τα αγαπημένα του πρόσωπα, αν θα μπορέσει να αποτίσει φόρο τιμής στους φίλους του που έχασε στο ναυάγιο.
Η ταινία είναι γυρισμένη με σκοτεινά χρώματα στη μεγαλύτερη διάρκειά της, καθώς το τοπίο είναι ως επί το πλείστον νυχτερινό.
Στη χώρα μας η ταινία προβλήθηκε στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Djúpið (2012)

Σκηνοθεσία: Baltasar Kormákur

Σενάριο: Baltasar Kormákur, Jón Atli Jónasson

Πρωταγωνιστούν: Ólafur Darri Ólafsson, Jóhann G. Jóhannsson, Þorbjörg Helga Þorgilsdóttir, Theodór Júlíusson, María Sigurðardóttir, Björn Thors, Þröstur Leó Gunnarsson, Guðjón Pedersen

Διάρκεια: 93'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Το κορίτσι με τα πορτοκάλια

Ο 16χρονος Γκέοργκ έμαθε να παρατηρεί τα αστέρια από τον πατέρα του, Γιαν Όλαβ. Λίγο πριν ξεκινήσει για μια εκδρομή από το Όσλο για τα κατάλευκα βουνά της Νορβηγίας, η μητέρα του, Βερόνικα, τού δίνει ένα φάκελο που περιέχει τρία γράμματα από τον πατέρα του, ο οποίος είχε πεθάνει από ασθένεια όταν ο Γκέοργκ ήταν 6 χρονών. Τα γράμματα έπρεπε να δοθούν στον Γκέοργκ όταν συμπλήρωνε τα 16, γιατί μόνο τότε θα μπορούσε να καταλάβει το νόημά τους.
Αν και αρχικά ο Γκέοργκ δεν δέχεται τα γράμματα, τελικά τα παίρνει μαζί του στην εκδρομή και αρχίζει να τα διαβάζει στην πορεία. Ο πατέρας του τού εξιστορούσε μια ιστορία που του είχε συμβεί πριν 20 χρόνια, όταν στο τραμ καθώς πήγαινε για τη σχολή του, συνάντησε μια κοπέλα που κρατούσε μια σακούλα με πορτοκάλια, την οποία ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και έκανε τα πάντα για να την δει και να την προσεγγίσει.
Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, ο Γκέοργκ στην εκδρομή γνωρίζει τη Στέλλα, κάνουν παρέα και της δείχνει να παρατηρεί τα αστέρια μέσα από το τηλεσκόπιο που του είχε αφήσει ο πατέρας του. Ταυτόχρονα, η ιστορία μεταφέρεται στο παρελθόν, όπου παρατηρούμε τον αγώνα που κάνει ο Γιαν Όλαβ για να προσεγγίσει το κορίτσι με τα πορτοκάλια.
Τελικά, αποδεικνύεται ότι όσο μικρή κι αν είναι η ζωή μας μέσα στην αιωνιότητα, η αγάπη είναι παντοτινή. Το γράμμα του Γιαν Όλαβ θα βοηθήσει τον Γκέοργκ να βρει την πραγματική αγάπη.
Ποια άραγε ήταν η κοπέλα με τα πορτοκάλια; Ήταν στο τραμ η πρώτη φορά που την συναντούσε ο Γιαν Όλαβ;

Η σκηνοθέτις Εύα Νταρ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιόσταϊν Γκάαρντερ σε μια ταινία που αποτελεί ύμνο για την παντοτινή και αιώνια αγάπη. Περιγράφει δύο ιστορίες που κινούνται παράλληλα, με διαφορά όμως 20 ετών. Αν και για τον Γκέοργκ αρχικά η ιστορία φαινόταν ως γλυκανάλατη, στο τέλος θα διαπιστώσει ότι δεν πρέπει να αφήσει καμία ευκαιρία για αγάπη χαμένη.
Στη χώρα μας η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 20 Σεπτεμβρίου 2012, πάνω από τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της στη Νορβηγία.

Appelsinpiken (2009)
Σκηνοθεσία: Eva Dahr
Σενάριο: Jostein Gaarder, Tom Gulbrandsen, Axel Helgeland, Andreas Markusson
Πρωταγωνιστούν: Annie Dahr Nygaard, Harald Thompson Rosenstrøm, Mikkel Bratt Silset, Emilie K. Beck, Rebekka Karijord, Glenn Erland Tosterud
Διάρκεια: 84'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας



Βαθμολογία υπογράφοντος: 7.5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Βακούρα" στη Θεσσαλονίκη στις 29 Σεπτεμβρίου 2012

Κυνηγοί κεφαλών

Ο Ρόγκερ είναι ένας επιτυχημένος ανιχνευτής ταλέντων, επιτυγχάνει να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους για τις κατάλληλες δουλειές και πολλές εταιρίες τον εμπιστεύονται. Ο ίδιος, αν και κοντός σχετικά, είναι παντρεμένος με την Ντιάνα, μια ψηλή γοητευτική γκαλερίστα, πράγμα που τον κάνει κάπως να ανησυχεί μήπως την φλερτάρουν ψηλοί πελάτες. Έχει και μια ερωμένη, τη Λότε, την οποία όμως στην αρχή της ταινίας την παρατάει.
Ο Ρόγκερ, όμως, έχει και μια σκοτεινή πλευρά. Σε συνεργασία με τον Όβε, ο οποίος απενεργοποιεί συναγερμούς, μπαίνει σε σπίτια πελατών και αποσπά πίνακες αξίας, αφήνοντας αντίγραφα στη θέση τους.
Σε μια έκθεση στη γκαλερί της Ντιάνα, εμφανίζεται ο Κλας, ο οποίος παρουσιάζεται στον Ρόγκερ ως υποψήφιος για τη διευθυντική θέση σε μια εταιρία με την οποία ο Ρόγκερ συνεργάζεται, έχοντας απολυθεί ήδη από μια ανταγωνιστική εταιρία.
Όταν ο Ρόγκερ πληροφορείται από την Ντιάνα ότι ο Κλας στο σπίτι του κατέχει έναν πολύ σπάνιο πίνακα του Ρούμπενς, πέφτει στην παγίδα και αποφασίζει να δράσει όπως αυτός ξέρει. Εισβάλλοντας στο σπίτι του Κλας κι αφού αποσπά τον αυθεντικό πίνακα, τα πράγματα παίρνουν μια εντελώς απρόσμενη και ανεξέλεγκτη τροπή. Αρχικά ανακαλύπτει τον παράνομο δεσμό της Ντιάνα με τον Κλας, έπειτα βρίσκει ημιλιπόθυμο τον Όβε μέσα στο αμάξι του και δηλητηριασμένο, ενώ παράλληλα παρατηρεί μια περίεργη συμπεριφορά της Ντιάνα.
Φεύγοντας για να κρύψει τον πίνακα, ανακαλύπτει ότι ο Κλας τον ακολουθεί. Όταν του ξεφεύγει, προσπαθεί να αποκρύψει ό,τι στοιχεία είχε πάνω του που θα έκαναν τον Κλας να τον εντοπίζει, όμως αυτό αποδεικνύεται μάταιο.
Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ανελέητο κυνηγητό, στο οποίο πολλοί άνθρωποι βρίσκουν το θάνατο, ενώ οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη με τέτοιο ρυθμό που να μην είναι σίγουρος ο πρωταγωνιστής ποιον πρέπει να εμπιστευτεί κι από ποιον θα πρέπει να κρυφτεί, κι αν ακόμη θα πρέπει να δείξει ότι είναι ζωντανός ακόμη.
Τελικά, τι ήταν αυτό στο οποίο πραγματικά αποσκοπούσε ο Κλας και ποιος ο λόγος και ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε τον Ρόγκερ; Ποιο ρόλο θα παίξουν τελικά η Ντιάνα και η Λότε; Τι ήταν αυτό που αυτές ήθελαν από τον Ρόγκερ και ποια θα είναι η συμβολή τους στη λύση της υπόθεσης;

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Jo Nesbø. Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που απαιτεί την προσοχή του θεατή, ώστε να παρακολουθήσει τα γεγονότα και να βγάλει το δικό του συμπέρασμα, όμως με τις ανατροπές που γίνονται, και οι οποίες εξηγούνται και δικαιολογούνται, οδηγεί σε μια λύση μάλλον απρόσμενη προς το μέσον της ταινίας. Όταν ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει ότι βρίσκεται μπλεγμένος σε μια πλεκτάνη, είναι πολύ αργά για να βγει από αυτήν και θα πρέπει να παλέψει για να βγει ζωντανός και να εμπιστευτεί μόνο τον εαυτό του. Ή μήπως τελικά και κάποιο άλλο πρόσωπο;

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στη χώρα μας στις 12 Ιουλίου 2012.

Hodejegerne (2011)

Σκηνοθεσία: Morten Tyldum

Σενάριο: Lars Gudmestad,  Jo Nesbø, Ulf Ryberg

Πρωταγωνιστούν: Aksel Hennie, Nikolaj Coster-Waldau, Synnøve Macody Lund, Eivind Sander, Kyrre Haugen Sydness, Julie R. Ølgaard

Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Βακούρα στη Θεσσαλονίκη στις 15 Σεπτεμβρίου 2012