Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αργεντινή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αργεντινή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Αυγ 2019

Το αριστούργημά μου

Ο Αρτούρο είναι ένας πρόσχαρος και ομιλητικός γκαλερίστας. Διατηρεί μια γκαλερί στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, όπου οργανώνει εκθέσεις έργων τέχνης, οι οποίες όμως δεν είναι πάντα πετυχημένες.
Ο Ρένζο είναι ένας ηλικιωμένος ζωγράφος παλαιάς κοπής. Αρκετά διάσημος παλαιότερα, χαμένος στη λήθη το τελευταίο διάστημα, ο Ρένζο ζει φτωχικά και συνεχίζει να δημιουργεί απομονωμένος σε ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα. Δύστροπος και ιδιόρρυθμος χαρακτήρας και με δική του φιλοσοφία ως προς την τέχνη, έχει μόνο ένα φίλο, τον Αρτούρο.
Η φιλία των δύο ανδρών κρατάει πολλά χρόνια, όμως δεν αρκεί για να ανταποκριθεί στις βιοποριστικές τους ανάγκες. Μια έκθεση πινάκων του Ρένζο στην γκαλερί του Αρτούρο θα καταλήξει σε αποτυχία, καθώς δεν θα πωληθεί ούτε ένας πίνακας.
Ένα ατύχημα, όμως, θα δώσει στον Αρτούρο την ιδέα για μια κομπίνα σχεδιασμένη να αποφέρει και στους δυο αυτά που χρόνια τώρα έψαχναν.

Η ταινία είναι μια γλυκόπικρη μαύρη κωμωδία για τη φιλία. Οι πρωταγωνιστές μας είναι δύο φίλοι από παλιά, οι οποίοι συνεργάζονται και επαγγελματικά. Συχνά φιλίες χαλάνε, όταν εμπλέκεται η επαγγελματική συνεργασία, όμως στην περίπτωση των δύο ανδρών, όσα σκαμπανεβάσματα κι αν έχει, πάντα στο τέλος υπερισχύει. Εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες οι δυο τους, αλλά με ένα μοναδικό τρόπο επικοινωνίας, θα αποδείξουν πως η φιλία είναι πάνω από όλα και θα κάνουν τα πάντα για να την υπερασπιστούν.
Η ταινία απέσπασε βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Βαγιαδολίδ, ενώ συμμετείχε εκτός διαγωνισμού στη Βενετία. Στη χώρα μας έλαβε διανομή στις 11 Ιουλίου 2019.

Mi obra maestra (2018)
Σκηνοθεσία: Gastón Duprat
Σενάριο: Andrés Duprat, Gastón Duprat
Πρωταγωνιστούν: Guillermo Francella, Luis Brandoni, Raúl Arévalo, Andrea Frigerio, María Soldi, Daniela Katz
Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Cine Πυλαία στην Πυλαία Θεσσαλονίκης στις 17 Αυγούστου 2019

10 Νοε 2018

Η δωδεκάχρονη νύχτα

Βρισκόμαστε στο 1973, όταν στην Ουρουγουάη έχει εγκατασταθεί στρατιωτική δικτατορία. Το κίνημα των ανταρτών Τουπαμάρος έχει ηττηθεί και πολλοί αγωνιστές έχουν καταλήξει στις φυλακές. Τρεις κρατούμενοι οδηγούνται σε άλλα κελιά από αυτά που αρχικά κρατούνταν στα πλαίσια μιας στρατιωτικής επιχείρησης και η εντολή ήταν ρητή: "Αφού δεν μπορούμε να τους σκοτώσουμε, τουλάχιστον ας τους τρελάνουμε".
Πραγματικά τα βάσανα και οι περιορισμοί που βιώνουν οι κρατούμενοι ήταν ικανά να τους οδηγήσουν στην τρέλα, όμως το φρόνημά τους, η πίστη τους για την ελευθερία και η δύναμη που αντλούσαν από τη σκέψη για τα πρόσωπα που τους περιμένουν έξω από τη φυλακή, τους βοηθούσαν να αντέξουν παρά τις συνεχείς αλλαγές φυλακών.

Πρόκειται για την πραγματική ιστορία τριών ανταρτών που έμελλε να γίνουν σύμβολο ενός λαού. Ο ένας εκ των τριών, ο Πέπε Μουχίκα, έμελλε να γίνει Πρόεδρος της Ουρουγουάης το 2010, που έγινε γνωστός σε όλο τον κόσμο για το λιτό τρόπο ζωής του και το ευρύ φιλανθρωπικό του έργο.
Η ταινία περιγράφει χρόνο με το χρόνο τις συνθήκες κράτησης των τριών αυτών κρατουμένων κάνοντας μερικά φλας μπακ στην προσωπική ζωή τους μέσα από τη σκέψη τους, ενώ περιγράφει και γεγονότα που οδήγησαν στην επιβολή της δικτατορίας στην Ουρουγουάη. Είναι αναμφίβολα, πέρα από τις προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, μια ιστορική ταινία που έρχεται να φωτίσει μια σκοτεινή περίοδο ενός έθνους.
Η ταινία ήταν υποψήφια στη Βενετία, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

La noche de 12 años (2018)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Álvaro Brechner
Πρωταγωνιστούν: Antonio de la Torre, Chico Darín, Alfonso Tort, César Troncoso, Soledad Villamil, Sílvia Pérez Cruz, Mirella Pascual, Nidia Telles
Διάρκεια: 122'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ανοιχτοί Ορίζοντες - Κυρίως Πρόγραμμα
09/11/2018 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 20:15
10/11/2018 - αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη 15:00 

6 Νοε 2017

Ο Χεσούς πρέπει να πεθάνει

Η Λίτα, φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών, γίνεται μάρτυρας της σκληρής δολοφονίας του πατέρα της. Αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία της αστυνομίας να ασχοληθεί με την υπόθεσή της, δεν θέλει να μείνει με σταυρωμένα χέρια. Αλλά τι θα μπορούσε να κάνει;
Όταν δυο μήνες αργότερα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με το δολοφόνο του πατέρα της, τον Χεσούς, μέσα της θα ξυπνήσει μια ακατανίκητη δίψα για εκδίκηση. Πρώτα, όμως, θα θελήσει να γνωρίσει αυτόν το δολοφόνο για να μάθει τι άνθρωπος είναι και τι κρύβεται από πίσω. Έτσι, η Λίτα θα κληθεί να μπει στο ρόλο και στη νοοτροπία του δολοφόνου και θα βρεθεί να ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σκοινί, όπου τα όρια μεταξύ δολοφόνου και θύματος είναι δυσδιάκριτα.

Η ταινία είναι γυρισμένη στη σκοτεινή πλευρά του Μεντεγίν, μια από τις πόλεις με την υψηλότερη εγκληματικότητα στον κόσμο, όπου όπως λέει και ο δολοφόνος στην κοπέλα "όσα λιγότερα ξέρει κανείς, τόσο περισσότερο ζει". Μας παρουσιάζει μια εσωτερική πάλη στην ψυχή της πρωταγωνίστριας, που καλείται να δοκιμάσει τον εαυτό της στο να γίνει η ίδια δολοφόνος του ανθρώπου που της στέρησε τον πατέρα και να μπει στην ψυχολογία αυτού, ώστε να το επιτύχει. Ενώ παράλληλα έχουμε έναν ανυποψίαστο δολοφόνο, που ενώ ξέρει ότι ο δρόμος που έχει διαλέξει στη ζωή είναι επικίνδυνος για τον ίδιο και την οικογένειά του, δεν μπορεί να φανταστεί ότι ένα αθώο πρόσωπο, ένα πρόσωπο μη δολοφόνου, θα ζητήσει εκδίκηση. Στο φόντο έχουμε και μια κοινωνία μάλλον αδιάφορη, με τις αρχές επίσης να αδιαφορούν, ίσως γιατί κι αυτές νιώθουν τον ίδιο κίνδυνο.
Η σκηνοθέτις αυτοβιογραφείται και μιλάει για το σκοτεινό της παρελθόν. Σκόπιμα δεν θέλει να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τη δολοφονία, γιατί ίσως και η ίδια να μην ξέρει, ίσως, όμως, και για να αφήσει στο θεατή ένα αναπάντητο ερώτημα, ίσως και για να δώσει στο θεατή να καταλάβει αυτό που ο ίδιος ο δολοφόνος είπε και αναφέρθηκε παραπάνω.
Η ταινία προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Matar a Jesús (2017)
Σκηνοθεσία: Laura Mora Ortega
Σενάριο: Laura Mora Ortega, Alonso Torres
Πρωταγωνιστούν: Natasha Jaramillo, Giovanny Rodríguez, Camilo Escobar, Carmenza Cossio, Juan Pablo Trujillo, José David Medina, Juan Camilo Cárdenas
Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ανοιχτοί Ορίζοντες
03/11/2017 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 22:00
05/11/2017 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 12:30
09/11/2017 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 21:15

27 Σεπ 2017

Στο τέλος του τούνελ

Ο Χοακίν είναι ένας παραπληγικός τεχνικός υπολογιστών που κατοικεί σε ένα διώροφο μαζί με το σκύλο του και εργάζεται στο υπόγειο του σπιτιού του. Έχει πρόσφατα χάσει σύζυγο και κόρη και το σπίτι του κινδυνεύει με κατάσχεση. Σύντομα θα αναγκαστεί να νοικιάσει το δωμάτιο του πάνω ορόφου και τότε θα εμφανιστεί η Μπέρτα, μια νεαρή χορεύτρια, μαζί με τη μικρή της κόρη, την Μπέτι, η οποία έχει σταματήσει να μιλάει για άγνωστο λόγο ήδη δυο χρόνια τώρα.
Σύντομα θα αναπτυχθεί μία συμπάθεια μεταξύ του Χοακίν και της Μπέρτα, η οποία όμως θα μετατραπεί σε καχυποψία, όταν ο Χοακίν θα ανακαλύψει ότι η Μπέρτα δεν βρίσκεται τυχαία εκεί. Δουλεύοντας στο υπόγειο, θα διαπιστώσει ότι στο διπλανό χώρο έχει κατοικοεδρεύσει μια επικίνδυνη συμμορία με γερές άκρες, η οποία έχει σκοπό να ληστέψει τη διπλανή τράπεζα σκάβοντας ένα τούνελ, και ότι η Μπέρτα αποτελεί το δόλωμά τους, καθώς είναι ερωμένη του αρχηγού της συμμορίας, Γκαλερέτο.
Συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο που διατρέχει ο ίδιος, καθώς και η ίδια η Μπέρτα, θα πρέπει ο ίδιος να αναλάβει δράση, ώστε και ο ίδιος να σωθεί και τα σχέδια της συμμορίας να καταρρεύσουν και η Μπέρτα με τη μικρή να ξεφύγουν από τους κακοποιούς, καθώς και, αν μπορέσει, να βγάλει κι ο ίδιος ένα κάποιο κέρδος από όλη την ιστορία.
Κατά πόσο είναι δυνατόν να πετύχουν οι προσπάθειες του Χοακίν; Τα μέτωπα είναι πολλά, το πεδίο δράσης, οι δυνατότητες και ο χρόνος περιορισμένα.

Η ταινία συνεχίζει την επιτυχημένη παράδοση που έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια ο ισπανόφωνος κινηματογράφος στο είδος του αστυνομικού θρίλερ. Αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής δεν είναι φανερός σε όλους, αλλά αποτελεί έναν αστάθμητο παράγοντα, που ο θύτης ουδέποτε είχε υποψιαστεί την παρουσία και το ρόλο του. Αυτή τη φορά δεν έχουμε μυστήριο, το οποίο καλείται ο θεατής να αποκρυπτογραφήσει, αλλά μυστήριο, το οποίο θα κληθεί ο θύτης να αντιμετωπίσει. Και τότε είναι που θα αρχίσει ένα παιχνίδι πάνω σε μια σκακιέρα, όπου το παραμικρό λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο, και η ευφυΐα θα είναι ο παράγοντας που θα οδηγήσει στη λύτρωση.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ και στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 21 Σεπτεμβρίου 2017.

Al final del túnel (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Rodrigo Grande
Πρωταγωνιστούν: Leonadro Sbaraglia, Clara Lago, Pablo Echarri, Federico Luppi, Uma Salduende, Walter Donado, Javier Godino
Διάρκεια: 120'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Άλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 23 Σεπτεμβρίου 2017

14 Νοε 2016

Ο επιφανής πολίτης

Ο διάσημος νομπελίστας Αργεντίνος συγγραφέας Ντανιέλ Μαντοβάνι ζει εδώ και 40 χρόνια στη Βαρκελώνη. Όντας αντισυμβατικός, δεν κολακεύεται πολύ από τις διάφορες προσκλήσεις που του γίνονται για διαλέξεις σε ιδρύματα ανά τον κόσμο. Όταν, όμως, δέχεται πρόσκληση από το χωριό, στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αργεντινή, τα πράγματα αλλάζουν. Αποφασίζει να αποδεχτεί την πρόταση, αλλά να ταξιδέψει ινκόγνιτο και χωρίς τη γραμματέα του, καθώς γι'αυτόν θα είναι ένα αυστηρά προσωπικό ταξίδι.
Στο χωριό του, όμως, ενώ στην αρχή όλα πηγαίνουν όπως θα έπρεπε, καθώς βρίσκει παλιούς φίλους, φίλες και κόσμο που πραγματικά ενδιαφέρεται για τον διάσημο συγχωριανό του, στη συνέχεια τα πράγματα θα πάρουν μια απροσδόκητη τροπή. Η διαφορά στο πνευματικό και καλλιτεχνικό επίπεδο γίνεται ολοένα και πιο εμφανής και φτάνει μέχρι το σημείο της σφοδρής παρεξήγησης.

Η ταινία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Αργεντινής για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας. Στην ταινία ο πρωταγωνιστής-συγγραφέας έρχεται αντιμέτωπος με τους ίδιους του τους φανταστικούς χαρακτήρες, αποδεικνύοντας τη δύναμη της λογοτεχνίας καθώς και την επιρροή που μπορεί να ασκήσει ένας τόσο σημαντικός λογοτέχνης, όπως ο ίδιος, χωρίς όμως να παραβλέπεται και η στενομυαλιά του αναγνωστικού κοινού, αλλά και τα στερεότυπα και οι δομές μιας μικρής αγροτικής κοινωνίας. Οι χαρακτήρες των μυθιστορημάτων του είναι τόσο αληθινοί, που κάνουν τους κατοίκους ενός ολόκληρου χωριού να νομίζουν ότι οι χαρακτήρες αυτοί είναι γνωστοί τους άνθρωποι, φίλοι, συγγενείς, ακόμη και αυτοί οι ίδιοι. Απλά περιμένουν μια αφορμή, για να ξεσπάσει η παρεξήγηση. Και εκεί θα φανεί αν θα υπερισχύσει η διανόηση έναντι των παγιωμένων κοινωνικών δομών.
Η ταινία έχει αποσπάσει βραβεία σε φεστιβάλ στη Χάιφα, στο Βαγιαδολίδ, καθώς και βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου στη Βενετία. Στη χώρα μας προβλήθηκε στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε το βραβείο κοινού στην κατηγορία "Ανοιχτοί Ορίζοντες".



El ciudadano ilustre (2016)
Σκηνοθεσία: Gastón Duprat, Mariano Cohn
Σενάριο: Gastón Duprat
Πρωταγωνιστούν: Oscar Martínez, Dady Brieva, Andrea Frigerio, Belén Chavanne, Nicolás de Tracy, Nora Navas, Marcelo D'Andrea, Iván Steinhardt, Manuel Vicente
Διάρκεια: 120'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ανοιχτοί Ορίζοντες
11/11/2016 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 20:30

10 Οκτ 2014

Ιστορίες για αγρίους

Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας κριτικός μουσικής και ένα φωτομοντέλο; μια σερβιτόρα και ένας κοινός πελάτης; ένας εύπορος οδηγός, ένας τεχνικός κατεδαφίσεων, ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο και μια απατημένη νύφη; Με μια πρώτη ματιά δεν φαίνεται να έχουν τίποτα κοινό. Και ούτε έχουν πραγματικά. Εξάλλου δεν πρόκειται να συναντηθούν ποτέ.
Κι όμως, παρόλες αυτές τις διαφορές υπάρχει ένα στοιχείο που τους ενώνει. Μια απόφαση ή μια σειρά αποφάσεων στο κοντινό ή μακρινό παρελθόν, ακόμη και στο παρόν, και μια σειρά από λάθος χειρισμούς μπορούν να επιφέρουν αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε πολύ ακραίες καταστάσεις.
Μια πτήση στο πουθενά, ένα μη εξοφλημένο γραμμάτιο ζωής, μια άκομψη αντίδραση, ένα λάθος πρόστιμο, ένα θανατηφόρο ατύχημα και μια απιστία, συγκροτούν μια εξάδα ιστοριών που συνδέονται με έναν τρόπο παρανοϊκό.

Η μαύρη αυτή κωμωδία του Νταμιάν Σιφρόν δεν είναι μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, αλλά έξι μικρές ιστορίες που έχουν ένα κοινό στοιχείο, την εκδίκηση. Η εκδίκηση όμως παρουσιάζεται στο θεατή, όχι με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά μέσα από καταστάσεις κωμικές, που οδηγούν τους πρωταγωνιστές σε πολύ ακραίες καταστάσεις. Μέσα από ορισμένες από τις ιστορίες, ο σκηνοθέτης δε διστάζει να καταγγείλει συμπεριφορές υπαρκτές στην κοινωνία, μέχρι και κρατικούς μηχανισμούς.
Με ένα αξιόλογο καστ από ορισμένους πολύ γνωστούς Αργεντίνους ηθοποιούς, όπως οι πολυβραβευμένοι Ρικάρντο Νταρίν και Νταρίο Γκραντινέττι, με τη μουσική του αξεπέραστου Γουστάβο Σανταολάγια, και με παραγωγή του Πέδρο Αλμοδόβαρ, η επιτυχία της ταινίας είναι βέβαιη. Ήδη απέσπασε το βραβείο κοινού στο Σαν Σεμπαστιάν και αποτελεί την πρόταση της Αργεντινής για τα Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας.
Στη χώρα μας προβάλλεται από τις 2 Οκτωβρίου 2014.

Relatos salvajes (2014)
Σκηνοθεσία - Σενάριο : Damián Szifrón
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Darío Grandinetti, Erica Rivas, Rota Cortese, Oscar Martínez, Leonardo Sbaraglia, Julieta Zylberberg, María Marull, Nancy Dupláa, Walter Donado, Germán de Silva, Osmar Núñez, Diego Gentile
Διάρκεια: 122'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 7 Οκτωβρίου 2014

25 Δεκ 2013

Το πάθος του Πατέρα Αμάρο

Ένας νεαρός ιερέας, ο πατήρ Αμάρο, φτάνει σε ένα χωριό της επαρχίας του Μεξικού. Εκεί τον υποδέχεται ο ιερέας του χωριού, ο πατήρ Μπενίτο, ο οποίος έχει αναλάβει την ανέγερση μιας κλινικής, και ο πατήρ Νατάλιο, ο οποίος τελεί λειτουργίες σε απομακρυσμένα μέρη κοντά σε φτωχούς ανθρώπους που βρίσκονται σε κίνδυνο. Ο τελευταίος συχνά μπαίνει στο μάτι της τοπικής εξουσίας και του επισκόπου με την πρόφαση ότι δήθεν κάνει λειτουργίες σε αντάρτες και κομμουνιστές.
Όταν αποκαλύπτεται το σκάνδαλο ότι ο πατήρ Μπενίτο χρηματιζόταν από έναν τοπικό μαφιόζο και έμπορο ναρκωτικών, ο πατήρ Αμάρο θα κληθεί να στείλει διάψευση στις εφημερίδες, γεγονός που θα οδηγήσει στην απόλυση του νεαρού δημοσιογράφου, του Ρουμπέν, που έγραψε του ρεπορτάζ.
Ο Ρουμπέν, γόνος μιας οικογένειας διανοούμενων άθεων, είναι ερωτευμένος με την Αμέλια, κόρη της ταβερνιάρισσας του χωριού (προσωπικής νοσοκόμας και κρυφής ερωμένης του πατέρα Μπενίτο) και ένθερμη υποστηρήκτρια της εκκλησίας και της κατήχησης.
Όταν η Αμέλια γνωρίζει τον πατέρα Αμάρο, μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένας έρωτας ο οποίος λόγω της θέσης του ιερέα, θα πρέπει να μείνει κρυφός από τον κοινωνικό περίγυρο. Κι ο μόνος χώρος που θα μπορούσαν να συναντιούνται κρυφά είναι ένα δωμάτιο στο σπίτι του νεωκόρου της εκκλησίας με την πρόφαση ότι εκεί θα προετοίμαζε την Αμέλια για να γίνει καλόγρια, ενώ ταυτόχρονα η Αμέλια θα κατηχούσε την καθυστερημένη κόρη του νεωκόρου.
Όταν, όμως, πλέον οι συνθήκες ήταν τέτοιες που δεν μπορούσε αυτός ο έρωτας να μείνει κρυφός, ο πατήρ Αμάρο θα κάνει τα πάντα για να μην ξεσπάσει νέο σκάνδαλο στην εκκλησία, αλλά οι συνέπειες των πράξεών του θα είναι τραγικές.

Σε μια χώρα θεοσεβούμενη με έντονο το καθολικό στοιχείο, όπως το Μεξικό, η ταινία αυτή προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, μέχρι και αιτήματα από τον κλήρο ώστε η ταινία να απαγορευτεί. Ο έρωτας ενός ιερέα με μια πιστή αποτελεί ταμπού για μια τέτοια κοινωνία, ενώ ταυτόχρονα η προσπάθεια απενοχοποίησης του κλήρου και η άδικη απόδοση ευθυνών προς τους άθεους και τους κομμουνιστές είναι στοιχεία που ενοχλούν και προκαλούν. Εδώ έχουμε έναν ιερέα που προσπαθεί να ικανοποιήσει τις ανδρικές του επιθυμίες, αλλά ταυτόχρονα να διατηρήσει τη θέση του. Για το λόγο αυτό δεν θα διστάσει να ταχθεί υπέρ της επίσημης εκκλησίας στο θέμα του σκανδάλου του πατέρα Μπενίτο, κάτι που ίσως να μην έκανε αν ήταν σε διαφορετική θέση. Κι όταν ο ίδιος θα βρεθεί σε δύσκολη θέση, θα προσπαθήσει να αποποιηθεί τις όποιες ευθύνες που του αναλογούν θέλοντας να μεταθέσει το βάρος αλλού, εκεί που ίσως βόλευε καλύτερα και εκείνον, αλλά και την τοπική κοινωνία.
Η ταινία αποτελεί ελεύθερη διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Πορτογάλου συγγραφέα Ζοσέ Μαρία ντε Έσα ντε Κεϊρός, το οποίο εκδόθηκε στα 1875. Στο ίδιο το Μεξικό σάρωσε τα βραβεία Άριελ, ενώ προτάθηκε και για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Στη χώρα μας προβλήθηκε με τον παραπάνω τίτλο στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2005, στα πλαίσια του αφιερώματος στο νέο μεξικανικό κινηματογράφο. Η μετάφραση του αυθεντικού τίτλου της ταινίας είναι "Το έγκλημα του Πατέρα Αμάρο"

El crimen del Padre Amaro (2002)
Σκηνοθεσία: Carlos Carrera
Σενάριο: Vicente Leñero, José María de Eça de Queirós (μυθιστόρημα)
Πρωταγωνιστούν: Gael García Bernal, Ana Claudia Talancón, Sancho Garcia, Angélica Aragón, Luisa Huertas, Ernesto Gómez Cruz, Gastón Melo, Damián Alcázar, Andrés Montiel
Διάρκεια: 118'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

8 Σεπ 2013

Διατριβή για ένα φόνο

Ο Ρομπέρτο Μπερμούδες, δικηγόρος και καθηγητής της εγκληματολογίας, βρίσκεται μπροστά σε ένα έγκλημα που διαπράχθηκε έξω από τη Νομική σχολή, την ώρα που παρέδιδε μάθημα σε ένα σεμινάριο.
Το σεμινάριο παρακολουθεί ο Γκονζάλο Ρουΐζ, νεαρός δικηγόρος, γιος ενός παλιού φίλου του Ρομπέρτο, ο οποίος όμως κρύβει κάποια μυστικά.
Η ομοιότητα του θύματος της δολοφονίας με την μητέρα του Γκονζάλο και παλιά φίλη του Ρομπέρτο, καθώς και ένας υπαινιγμός του Γκονζάλο σε μια συζήτηση με τον Ρομπέρτο, θα οδηγήσει τον Ρομπέρτο σε μια εμμονή, στην υποψία που θα γίνει βεβαιότητα στο μυαλό του Ρομπέρτο ότι ο δολοφόνος είναι ο ίδιος ο Γκονζάλο. Παρά το γεγονός ότι ο Γκονζάλο ήταν παρών στην αίθουσα κατά την ώρα που ανακαλύφθηκε το πτώμα, ο Ρομπέρτο θα θεωρήσει ότι ο Γκονζάλο έχει πραγματοποιήσει το τέλειο έγκλημα και ότι τον δοκιμάζει ώστε να τον ανακαλύψει.
Στο παιχνίδι ο Ρομπέρτο θα εμπλέξει άθελά της και τη Λάουρα, την αδερφή του θύματος, χρησιμοποιώντας την ως δόλωμα για να παγιδεύσει τον Γκονζάλο. Όμως στο παιχνίδι αυτό μεταξύ του υποτιθέμενου δολοφόνου και του διώκτη του, ο Ρομπέρτο θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω και θα πέσει ο ίδιος στην παγίδα του δολοφόνου.
Ήταν όμως τελικά ο Γκονζάλο ο δολοφόνος;

Αναμφίβολα η σύγκριση με το αριστουργηματικό "Μυστικό στα μάτια της" είναι αναπόφευκτη (ίδια παραγωγή, ίδιος πρωταγωνιστής, παρόμοιο περιβάλλον δράσης), όμως θα πρέπει να δούμε την ταινία αυτή ως κάτι διαφορετικό, ως μια σπουδή στην ψυχολογία ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου κι ενός πεπειραμένου εγκληματολόγου που όμως κατακυριεύεται από τις εμμονές του. Άκρως πειστικοί οι δυο πρωταγωνιστές στους ρόλους τους, συνθέτουν ένα εξαιρετικό δίδυμο διώκτη και διωκόμενου, στο οποίο ο διωκόμενος δίνει στο διώκτη του όλα τα στοιχεία που θα τον καταστήσουν ένοχο στα μάτια του. Βρίσκεται όμως πάντα ένα βήμα πιο μπροστά. Η ταινία θα αφήσει το θεατή να ερμηνεύσει μόνος του το τι πραγματικά έχει συμβεί τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν, και μέσα από σαφείς υπαινιγμούς και καταστάσεις θα διαμορφώσει την πλήρη εικόνα της ζωής και του χαρακτήρα των πρωταγωνιστών.
Στη χώρα μας η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιουλίου 2013.

Tesis sobre un homicidio (2013)
Σκηνοθεσία: Hernán Goldfrid
Σενάριο: Patricio Vega, Diego Paszkowski
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Alberto Ammann, Calu Rivero, Arturo Puig, Mara Bestelli, Fabián Arenillas, Antonio Ugo, José Luis Mazza, Mateo Chiarino, Natalia Santiago, Ezequiel de Almeida, Cecilia Atán
Διάρκεια: 106'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο 'Αλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 7 Σεπτεμβρίου 2013

13 Φεβ 2013

Το μυστικό στα μάτια της

Ο Μπενχαμίν, ένας δικαστικός ερευνητής που έχει αποσυρθεί, επισκέπτεται μετά από χρόνια την παλιά του προΐσταμένη, Ιρένε,  για να της δώσει ένα βιβλίο το οποίο γράφει για μια παλιά υπόθεση, στην οποία είχαν συνεργαστεί και είχε επηρεάσει τη ζωή τους, αλλά και τις σχέσεις τους.
Γυρνώντας στο παρελθόν, 25 χρόνια πίσω, ξετυλίγεται η ιστορία του βιασμού και της δολοφονίας της Λιλιάνα. Ο οξυδερκής ερευνητής Μπενχαμίν μελετώντας παλιές φωτογραφίες, αναγνωρίζει ένα άτομο που πιστεύει ότι πρέπει να είναι ο δολοφόνος της κοπέλας. Όμως, οι ανορθόδοξες μέθοδοι που ακολουθούσε μαζί με τον συχνά μεθυσμένο συνάδελφό του, Σαντοβάλ, οδήγησαν την Ιρένε να τοποθετήσει την υπόθεση στο αρχείο.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Μπενχαμίν θα βρει τον Μοράλες, σύζυγο του θύματος, στο σταθμό των τρένων να περιμένει μήπως και εμφανιστεί ποτέ ο δολοφόνος, του οποίου το όνομα γνωρίζει, ώστε να πάρει την εκδίκησή του. Πείθει την Ιρένε να ξαναανοίξει η υπόθεση και με τη βοήθεια του Σαντοβάλ εντοπίζουν τον ύποπτο σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
Σε συνεργασία με την Ιρένε στριμώχνουν τον υπόπτο, Ισίδορο Γκόμεζ, να ομολογήσει το έγκλημά του.
Όμως η έννοια της δικαιοσύνης σε ένα δικτατορικό καθεστώς, όπως της Αργεντινής τη δεκαετία του '70, είναι μια έννοια που μπορεί να ερμηνευτεί διαφορετικά, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν διεφθαρμένοι δικαστικοί, όπως ο Ρομάνο, με τον οποίο έχει έρθει πολλές φορές σε αντιπαράθεση ο Μπενχαμίν.
Ποια θα είναι τελικά η τύχη του Γκόμεζ; Θα αποδοθεί η δικαιοσύνη έτσι όπως πρέπει ή θα πρέπει ένας απλός πολίτης να πάρει το νόμο στα χέρια του; Ποια θα είναι η βαθύτερη σχέση μεταξύ του Μπενχαμίν και της Ιρένε; Θα βρει ο Μπενχαμίν 25 χρόνια μετά τις απαντήσεις που θέλει, ώστε να ολοκληρώσει το βιβλίο του και να αποδώσει φόρο τιμής στον συνάδελφό του που θυσιάστηκε για χάρη του;

Μετά από έναν αποτυχημένο γάμο, ο Μπενχαμίν επιστρέφει 25 χρόνια μετά στο παρελθόν που στοίχειωσε τη ζωή του, ψάχνοντας να κερδίσει τον παλιό του ανεκπλήρωτο έρωτα για την προϊσταμένη του και για να αποτίσει φόρο τιμής σε έναν φίλο που του έσωσε τη ζωή. Για το λόγο αυτό ανοίγει ο ίδιος μόνος του ξανά μια υπόθεση ξεχασμένη, μια υπόθεση που ο ίδιος δεν επρόκειτο να ξεχάσει ποτέ. Οδηγούμαστε στην περίοδο της δικτατορίας του Βιντέλα, ο οποίος ανήλθε στην εξουσία με πραξικόπημα το 1976. Η δολοφονία είχε γίνει το 1974, η καταδίκη του Γκόμεζ το 1975 και το 1976 μετά το πραξικόπημα απελευθερώθηκε για να υπερασπιστεί τη διεφθαρμένη εξουσία, κάτι που η ταινία έμμεσα καταδικάζει και κατακρίνει, χωρίς να είναι το κύριο θέμα της.
Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία όταν προβλήθηκε. Με αποκορύφωμα τη βράβευσή της με το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας το 2010 και με πολλές υποψηφιότητες σε σημαντικές φεστιβαλικές διοργανώσεις, όπως τα βραβεία César, BAFTA και Goya, αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου της Αργεντινής, που ανθεί τα τελευταία χρόνια και μας έχει προσφέρει ορισμένες εξαιρετικές ταινίες. Βασίζεται στο μυθιστόρημα του Eduardo Sacheri "La pregunta de sus ojos".
Στη χώρα μας η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2010. Προσωπική ένσταση του γράφοντος είναι η ελληνική μεταφορά του τίτλου της ταινίας, καθώς πιο σωστό θα ήταν "Το μυστικό στα μάτια τους", όπως είναι και η αγγλική μεταφορά, καθώς στην ισπανική γλώσσα η κτητική αντωνυμία είναι ίδια για το γ' ενικό και το γ' πληθυντικό.

El secreto de sus ojos (2009)
Σκηνοθεσία: Juan José Campanella
Σενάριο: Eduardo Sacheri, Juan José Campanella
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Soledad Villamil, Guillermo Francella, Pablo Rago, Javier Godino, Mariano Argento, Carla Quevedo, José Luis Gioia
Διάρκεια: 127'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8.5/10

10 Νοε 2012

Η Βιολέτα πήγε στον ουρανό

Η Βιολέτα Πάρρα ήταν μια διάσημη καλλιτέχνις από τη Χιλή. Ήταν κυρίως συνθέτρια και τραγουδίστρια, ενώ παράλληλα ζωγράφιζε, κεντούσε και έκανε λαογραφικές έρευνες γύρω από τη μουσική. Αρκετά από τα τραγούδια της, που συνδυάζουν τον παραδοσιακό και το σύγχρονο ήχο, διασκευάστηκαν αργότερα από ερμηνεύτριες, όπως η Mercedes Sosa και η Joan Baez. Στην ταινία αυτή παρακολουθούμε την ταραχώδη ζωή της, από την παιδική της ηλικία μέχρι την αυτοκτονία της, και διακρίνουμε τις ιδιαιτερότητές της ως προς την καλλιτεχνική της δουλειά και τις πεποιθήσεις της γύρω από αυτή.
Η Βιολέτα γεννήθηκε σε ένα χωριό της Χιλής σε μια πολυμελή οικογένεια. Ο πατέρας της, δάσκαλος και ερασιτέχνης μουσικός, όταν πεθαίνει, της αφήνει την ξύλινή του κιθάρα. Έτσι από μικρή η Βιολέτα αρχίζει και παίζει, συνθέτει και τραγουδά.
Αργότερα την καλούν στην Πολωνία για να συμμετάσχει σε μια γιορτή νέων καλλιτεχνών, ενώ παράλληλα στη χώρα της διεξάγει λαογραφική έρευνα προσπαθώντας να βρει ηλικιωμένους τραγουδιστές της παραδοσιακής μουσικής, για να καταγράψει το υλικό τους.
Αργότερα, έχοντας χάσει ένα παιδί και έχοντας φύγει μακριά ο σύζυγός της, γνωρίζει τον Ζιλμπέρ, έναν νεαρό Ελβετό φλαουτίστα, τον οποίο ερωτεύεται και φεύγουν μαζί για την Ευρώπη, όπου προσπαθεί να εκθέσει έργα της στο Λούβρο και να παίξει μουσική μπροστά σε κοινό. Όμως, απογοητεύεται από το καθώς πρέπει κοινό των επίσημων δεξιώσεων στην πρεσβεία ή από τη διαφορετικότητα της κουλτούρας των Ευρωπαίων.
Αποφασίζει, λοιπόν, να επιστρέψει στη Χιλή στα δυο παιδιά της και να στήσει έναν χώρο στην εξοχή, ο οποίος θα είναι ταυτόχρονα σπίτι της και χώρος ελεύθερης έκφρασης και τέχνης, με μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις για ανθρώπους που βλέπουν την τέχνη ως δημιουργία κι όχι ως μέσο βιοποριστικό. Παρά τη μεγάλη της φήμη, προτιμά να ζήσει φτωχικά, ενώ ο Ζιλμπέρ φεύγει για τη Βολιβία, όπου συνεργάζεται με τοπικά παραδοσιακά συγκροτήματα.
Απογοητευμένη που δεν μπορεί να προσφέρει πολλά στα παιδιά της, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της στα 1967. Ήταν μόλις 50 ετών.

Η βιογραφική αυτή ταινία, διανθισμένη από πολλά τραγούδια της καλλιτέχνιδος, βασίζεται στο βιβλίο που έγραψε για τη μητέρα του ο Ángel Parra. Μας παρουσιάζει τη ζωή μιας πολύ ιδιαίτερης καλλιτέχνιδος που δεν συμβιβαζόταν, που έβλεπε την τέχνη ως τέχνη και επιθυμούσε την ελεύθερη διάδοσή της. Το χρήμα δεν ήταν ο αυτοσκοπός κι αυτό φάνηκε ως το τέλος.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε φεστιβάλ της Λατινικής Αμερικής για τη σκηνοθεσία του Andrés Wood, αλλά και για την ερμηνεία της Francisca Gavilán στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν η πρόταση της Χιλής για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας το 2011, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στην τελική πεντάδα. Στη χώρα μας παρουσιάστηκε στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Violeta se fue a los cielos (2011)
Σκηνοθεσία: Andrés Wood
Σενάριο: Eliseo Altunaga
Πρωταγωνιστούν: Francisca Gavilán, Thomas Durand, Stephania Barbagelata, Gabriela Aguilera, Daniel Antivilo, Christian Quevedo, Roberto Farías, Marcial Tagle, Luís Machín
Διάρκεια: 110'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ακούστε το τραγούδι της Violeta Parra "Gracias a la vida"

4 Νοε 2012

Παράνομος έρωτας

Στην Αργεντινή του 1979 κυρίαρχη είναι η δικτατορία του στρατηγού Βιντέλα. Την ίδια χρονιά μια ομάδα εξορισμένων στην Κούβα ανταρτών Montoneros επιστρέφει κρυφά στην Αργεντινή με σκοπό να οργανώσει επιθέσεις με σκοπό την τελική ανατροπή του καθεστώτος.
Μια τέτοια ομάδα είναι και η οικογένεια του Χουάν. Οι γονείς του Χουάν, Οράσιο και Τσάρο επιστρέφουν μαζί με τα παιδιά τους από την Κούβα από διαφορετικές κατευθύνσεις και με πλαστά διαβατήρια που τους τα έχει προμηθεύσει ο αδερφός του Οράσιο, Μπέτο. Ο 12χρονος Χουάν πλέον λέγεται Ερνέστο και έχει εμποτιστεί με τις ιδέες των ανταρτών, ενώ οι μεγάλοι πίσω από μια επιχείρηση με φιστίκια κρύβουν τα σχέδια που έχουν για την ανατροπή.
Ενώ οι ετοιμασίες για το αντάρτικο εντείνονται και όλο και περισσότεροι Montoneros επιστρέφουν στην Αργεντινή με τη βοήθεια του θείου Μπέτο, ο Χουάν στο σχολείο βιώνει την πρώτη του αγάπη για την όμορφη Μαρία, μια συμμαθήτριά του. Ξέρει όμως ότι στον έξω κόσμο έχει μια ζωή διαφορετική από ό,τι στο σπίτι του. Ξέρει ότι πρέπει να προσποιείται το ψεύτικό του όνομα και να προσαρμοστεί να πλαστά του στοιχεία.
Στην επιστροφή από την εκδρομή, στην οποία ήρθε πολύ κοντά με τη Μαρία, μαθαίνει το θλιβερό νέο του θανάτου του θείου Μπέτο. Και η ζωή του αλλάζει άρδην. Τότε είναι που ο Χουάν θα πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα και να πάρει ο ίδιος τις αποφάσεις του.

Όπως στις "Αθώες φωνές" του Λουΐς Μαντόκι, όπου περιγράφεται η ζωή των παιδιών μέσα στον εμφύλιο του Ελ Σαλβαδόρ, έτσι και στον "Παράνομο έρωτα" του Μπενχαμίν Άβιλα επικεντρώνουμε στην παρουσίαση της ζωής ενός παιδιού, που ζει σε οικογένεια ανταρτών. Σημειώνεται η μη ελευθερία των κινήσεων, η υποχρεωτική αλλαγή ταυτότητας και τέλος ο ανεκπλήρωτος έρωτας, όλα αυτά με απόλυτο σκοπό την επιβίωση στην προσπάθεια ανατροπής ενός απολυταρχικού καθεστώτος.
Ενδιαφέρουσα από σκηνοθετική άποψη είναι η παρεμβολή σχεδίων στις σκηνές βίας και όχι κανονικής εικόνας, μια τάση που παρατηρείται στο νέο κινηματογράφο της Αργεντινής, όπως είδαμε και στις "Μεσοτοιχίες" του Γκουστάβο Ταρέττο.
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Απέσπασε βραβείο στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν στην Ισπανία, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 53ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις 3 Νοεμβρίου 2012. Κατά την άποψη του γράφοντος, η ταινία θα πρέπει οπωσδήποτε να πάρει διανομή στη χώρα μας, ενώ ο τίτλος που έχει δοθεί στα ελληνικά δεν αντιπροσωπεύει την ταινία ούτε τον τίτλο της στα ισπανικά.

Infancia clandestina (2011)
Σκηνοθεσία: Benjamín Ávila
Σενάριο: Benjamín Ávila, Marcelo Müller
Πρωταγωνιστούν: Ernesto Alterio, Natalia Oreiro, César Troncoso, Teo Gutiérrez Romero, Cristina Banegas, Douglas Simon, Violeta Palukas
Διάρκεια: 110'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Η ταινία τον Απρίλιο του 2013 πήρε διανομή στη χώρα μας με τον τίτλο "Με λένε Ερνέστο".

14 Οκτ 2012

Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό

Στην Κίνα μια αγελάδα πέφτει από τον ουρανό και πλακώνει τη βάρκα στην οποία βρίσκεται ο Τζουν με την αρραβωνιαστικιά του, η οποία βρίσκει ακαριαίο θάνατο. Ο Τζουν θέλοντας να ξεχάσει, φεύγει από την Κίνα για να ψάξει ένα θείο του στην Αργεντινή.
Στο Μπουένος Άιρες κατοικεί ο Ρομπέρτο, φιλήσυχος εργένης και ιδιοκτήτης καταστήματος με σιδηρικά υλικά, τον οποίο καλοβλέπει η Μαρί, την οποία είχε γνωρίσει πριν μερικούς μήνες. Λάτρης της τάξης, ο Ρομπέρτο απεχθάνεται φορτικές συμπεριφορές όπως της Μαρί, καθώς και την επιτηδευμένη εξυπνάδα ορισμένων πελατών, ενώ ταυτόχρονα συλλέγει αποκόμματα από εφημερίδες που περιγράφουν αλλόκοτα γεγονότα.
Όταν μπροστά του ένας ταξιτζής πετάξει τον Τζουν έξω από το ταξί, η ζωή του θα αλλάξει άρδην. Αρχικά απρόθυμα δέχεται να φιλοξενήσει τον Τζουν με την προϋπόθεση ότι σε μια βδομάδα θα έχει βρει το θείο του. Οι δυο άνδρες δεν μιλούν τη γλώσσα του άλλου και συνεννοούνται με χειρονομίες. Όμως μετά από τις άκαρπες προσπάθειες να εντοπιστεί ο θείος του Τζουν, ακόμη και ύστερα από έρευνες στην China Town και στην πρεσβεία, ο Ρομπέρτο δεν νιώθει άνετα και βρίσκει πρόφαση να διώξει τον Τζουν.
Μια συνομιλία, όμως, με τη Μαρί, θα κάνει τον Ρομπέρτο να αναζητήσει ξανά τον Τζουν, ο οποίος μόλις βλέπει τον Ρομπέρτο στην κινέζικη συνοικία να τον απειλεί ένας αστυνομικός με τον οποίο είχε προηγούμενα, τον βοηθάει ανταποδίδοντας την ευγνωμοσύνη για όσα τού είχε προσφέρει τις προηγούμενες ημέρες. Αναπτύσσεται έτσι μια ιδιαίτερη φιλία ανάμεσα στους δυο άνδρες, η οποία θα κορυφωθεί με τον τελικό εντοπισμό του θείου του Τζουν.
Τι θα προσφέρει αυτή η ιστορία στους δυο άνδρες; Θα καταφέρει ο Τζουν να πραγματοποιήσει το όνειρό του; Θα καταφέρει ο Ρομπέρτο να αλλάξει την κοσμοθεωρία του και να δει τα πράγματα με μια πιο θετική ματιά; Τα αποκόμματα των εφημερίδων θα παίξουν κάποιο ρόλο στη σχέση μεταξύ των δυο ανδρών;

Η ταινία βασίζεται σε μια παραπλήσια πραγματική είδηση, η οποία αναφέρεται στο τέλος της ταινίας μετά τους τίτλους τέλους. Το μήνυμα που περνάει είναι το μήνυμα της αλληλεγγύης προς τον αδύναμο, όποιος κι αν είναι αυτός κι από όπου κι αν προέρχεται. Έστω και απρόθυμα αρχικά, ο Ρομπέρτο βοηθάει τον Τζουν που βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, σε μια ξένη χώρα, χωρίς λεφτά, χωρίς να ξέρει τη γλώσσα, σε μια χώρα που χωρίς χαρτιά οι αρχές τον θεωρούν παράνομο.
Η ταινία απέσπασε βραβεία στην Αργεντινή, καθώς και το βραβείο Goya καλύτερης λατινοαμερικανικής ταινίας. Στη χώρα μας προβλήθηκε από τις 6 Σεπτεμβρίου 2012.

Un cuento chino (2011)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Sebastián Borensztein
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Ignacio Huang, Muriel Santa Ana, Iván Romanelli, Vivan El Javer, Pablo Seijo, Joaquín Bouzas
Διάρκεια: 93'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Μακεδονικόν" στη Θεσσαλονίκη στις 13 Οκτωβρίου 2012

4 Αυγ 2012

Μεσοτοιχίες

Μπουένος Άιρες, μια πόλη που συνεχώς μεγαλώνει, μια πόλη που κάθε μέρα αποκτά νέα κτήρια, νέες κατοικίες, νέους ανθρώπους, νέες ζωές, νέες συνήθειες.
Στο Μπουένος Άιρες κατοικούν ο Μαρτίν και η Μαριάνα, δύο άνθρωποι νέοι τόσο άγνωστοι και ταυτόχρονα τόσο γνωστοί μεταξύ τους. Θα μπορούσε στη θέση τους να είναι ο καθένας από εμάς που ζούμε σε μια απρόσωπη μεγαλούπολη, που κανένας δεν γνωρίζει τον διπλανό του, αν και τον βλέπει καθημερινά χωρίς να ξέρει ότι τον βλέπει.
Ο Μαρτίν, προγραμματιστής ιστοσελίδων, ζει μονίμως μέσα στο διαμέρισμά του μαζί με το σκυλί της πρώην του, παραδομένος ουσιαστικά στην τεχνολογία και στο διαδίκτυο. Βγαίνει μόνο στη γειτονιά του και μόνο για τα απαραίτητα. Μέσω του διαδικτύου αναλώνεται σε γνωριμίες της μιας μέρας, όποτε αυτές γίνονται. Δείχνει να έχει συμβιβαστεί με την εικονική ζωή που διάγει.
Η Μαριάνα, αρχιτέκτονας που δεν έχει καταφέρει ποτέ να δουλέψει στο αντικείμενό της, ζει στο ίδιο τετράγωνο με τον Μαρτίν. Έχει μόλις βγει από μια σχέση τεσσάρων ετών και προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή της, έχοντας παρέα κούκλες μανεκέν που τις χρησιμοποιεί για να μιλάει μαζί τους και να τις νιώθει ως συντρόφους. Με τη σειρά της αναλώνεται σε γνωριμίες κενές περιεχομένου, στην προσπάθειά της να βρει τον κατάλληλο άνθρωπο μέσα στη μεγαλούπολη αυτή.
Ο Μάρτιν και η Μαριάνα δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Καθημερινά ο ένας βρίσκεται στο δρόμο του άλλου, είτε στη γειτονιά είτε στο κολυμβητήριο είτε στο παντοπωλείο, όμως δεν έχει τύχει ποτέ να παρατηρήσουν ο ένας τον άλλον και να μιλήσουν. Είναι δυο άτομα που τους συνδέουν πολλά κι όμως δεν το ξέρουν. Θα το ανακαλύψουν άραγε;

Ο σκηνοθέτης Γκουστάβο Ταρέτο στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους παρουσιάζει τη ζωή δύο νεαρών ανθρώπων, γειτόνων σε μια μεγαλούπολη, δυο ανθρώπων με σχεδόν κοινή πορεία, κοινές αναζητήσεις και κοινή μοναχική ζωή, που όμως είναι άγνωστοι μεταξύ τους. Όπως άλλωστε ο καθένας μας με τον γείτονά του στη μεγαλούπολη.
Προερχόμενος ο ίδιος από το χώρο των εικαστικών τεχνών και της διαφήμισης, συνθέτει στη σκηνοθεσία της ταινίας του βασιζόμενος στη γραφιστική, στο κόμικ και στη διαφήμιση, ώστε να περιγράψει την ανάπτυξη της μεγαλούπολης, καθώς και τις μεσοτοιχίες που χωρίζουν και ταυτόχρονα ενώνουν τις ζωές των ανθρώπων. Δε διστάζει να κριτικάρει με κωμικό τρόπο την αποξένωση που δημιουργεί η τεχνολογία, χρησιμοποιώντας την ίδια την τεχνολογία για να το αποδείξει. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τσατ μεταξύ της Μαριάνας και του Μαρτίν προς το τέλος της ταινίας.
Η ταινία απέσπασε βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Λάτιν ταινιών του Gramado στη Βραζιλία. Στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 28 Ιουνίου 2012.

Medianeras (2011)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Gustavo Taretto
Πρωταγωνιστούν: Javier Drolas, Pilar López de Ayala Arroyo, Inés Efron, Adrián Navarro, Rafael Ferro, Carla Peterson, Alan Pauls, Romina Paula
Διάρκεια: 95'

Δείτε το τρεηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10


Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Απόλλων στη Θεσσαλονίκη στις 3 Αυγούστου 2012