Πίσω από τις θημωνιές

Λίμνη Δοϊράνη 2015. Βρισκόμαστε εν μέσω του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος, όπου πολλοί πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στα σύνορα της Ειδομένης. Δυο παιδιά εντοπίζουν δύο πτώματα στη λίμνη και στη ζωή των κατοίκων του παραλίμνιου χωριού έρχονται τα πάνω κάτω.
Ο Στέργιος, μετά από μια κακή σοδειά και χρεωμένος ως το κόκαλο, χρησιμοποιεί τη βάρκα του για να ψαρεύει στη λίμνη και να κάνει δουλειές με ταβέρνες στη γειτονική χώρα. Εξαναγκάζεται, όμως, να εξυπηρετήσει τον κουνιάδο του, Δημήτρη, και να περνάει λαθραία μετανάστες απέναντι έναντι αδράς αμοιβής.
Η Μαρία, σύζυγος του Στέργιου, λιγομίλητη, υποτακτική και θεοσεβούμενη, βοηθάει στην εκκλησία του χωριού και έναν παπά που θεωρεί τους μετανάστες μιάσματα και ασεβείς, σε αντίθεση με τη γειτόνισσα, Γεωργία, που παρά τις προσταγές του παπά, πηγαίνει συνεχώς στον καταυλισμό για να βοηθήσει. Μια σειρά γεγονότα θα επιβάλουν στη Μαρία το ρόλο της προστασίας της οικογένειάς της με κάθε ηθικό κόστος.
Η Αναστασία, κόρη του Στέργιου και της Μαρίας, εργάζεται ως εκπαιδευόμενη νοσηλεύτρια στο Κιλκίς, αλλά τα νιώθει ότι τα όνειρά της εγκλωβίζονται στο μικρό χωριό όπου ζει και θέλει πάση θυσία να ξεφύγει και να ζήσει τη ζωή της. Όμως, τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα περιμένει και αναγκάζεται και πάλι να εγκλωβιστεί. 

Η ταινία χωρίζεται σε κεφάλαια ανάλογα με την οπτική γωνία του κάθε ενός από τους τρεις πρωταγωνιστές μας. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια κοινωνία διχασμένη λόγω και της οικονομικής αλλά και της προσφυγικής κρίσης που μαστίζει την περιοχή. Έχουμε ανθρώπους που προσπαθούν να βγάλουν κέρδος με κάθε είδους παρανομίες, ανθρώπους που αναγκάζονται να πέσουν στον ίδιο βούρκο, αλλά και ανθρώπους που απλά ο τόπος δεν τους χωράει, όπως επίσης και ανθρώπους που θα αποτελέσουν τα εξιλαστήρια θύματα, σε έναν τόπο που το τρίπτυχο "πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια" αρχίζει να βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Μέσα στο ίδιο σπίτι η σύγκρουση του σκοτεινού παρελθόντος, του αβέβαιου παρόντος και του ονειρεμένου μέλλοντος δε θα έχει νικητές παρά μόνο ηττημένους, διότι σε έναν τέτοιο τόπο το σκοτάδι είναι καταδικασμένο να επικρατήσει...
Η ταινία αποτελεί ένα δείγμα του νεοελληνικού ρεαλισμού, που χωρίς εκπτώσεις παρουσιάζει καταστάσεις υπαρκτές μέσα στην κοινωνία και ασκεί την κριτική του μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, χωρίς να χρειάζεται να προβεί σε μεγαλοσχήμονες καταδίκες. Αφήνει τον ίδιο το θεατή να πάρει θέση, γιατί και ο ίδιος είναι μέρος της ίδιας κοινωνίας.
Η ταινία απέσπασε βραβεία της κριτικής επιτροπής του 63ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτριας σε διεθνές φεστιβάλ στην Ινδία. Στις αίθουσες διανομή πήρε στις 19 Ιανουαρίου 2023.

Πίσω από τις θημωνιές (2022)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Ασημίνα Προέδρου
Πρωταγωνιστούν: Στάθης Σταμουλακάτος, Λένα Ουζουνίδου, Ευγενία Λάβδα, Χρήστος Κοντογεώργης, Ντίνα Μιχαηλίδου, Πασχάλης Τσαρούχας
Διάρκεια: 119'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Μακεδονικόν στη Θεσσαλονίκη στις 20 Ιανουαρίου 2023.

Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του

 

Ράκα, Συρία 2011. Ο Σαμ Αλί θέλει να παντρευτεί την κοπέλα του, Αμπίρ, όμως οι γονείς της την δίνουν σε έναν αξιωματούχο της συριακής πρεσβείας στο Βέλγιο. Ο Σαμ Αλί έχοντας κάποια τραβήγματα με το νόμο και ενώ οι σειρήνες του εμφυλίου αρχίζουν δειλά δειλά να ηχούν, δραπετεύει στο γειτονικό Λίβανο. Εκεί, σε μια έκθεση τέχνης συναντάει τον Τζέφρι, έναν εκκεντρικό Βέλγο καλλιτέχνη που του προσφέρει μια ευκαιρία δουλειάς, ώστε και να βγάλει τα προς το ζην αλλά και να αποκτήσει νόμιμα χαρτιά καθώς και βίζα για την Ευρώπη. Το μόνο που θα έκανε ο Σαμ Αλί ήταν να διαθέσει την πλάτη του, ώστε ο Τζέφρι να φτιάξει ένα τατουάζ και να πηγαίνει μαζί του στις διάφορες εκθέσεις ως ζωντανό έκθεμα.
Άραγε, θα μπορούσε να συναινέσει σε μια τέτοια ταπείνωση; Θα ήταν περήφανος για τον εαυτό του, αν μαθευόταν στην πατρίδα του τι δουλειά έκανε; Μήπως το γεγονός ότι θα πήγαινε σε μια έκθεση στο Βέλγιο, θα έκαμπτε τις όποιες αμφιβολίες του, έχοντας κατά νου ότι θα βρισκόταν κοντά στην αγαπημένη του, έστω κι αν ήταν αδύνατο να την διεκδικήσει ξανά; Ποια θα ήταν τα πραγματικά του κίνητρα για να ακολουθήσει κάτι τέτοιο και ως πότε θα μπορούσε να υποστεί αυτό το μαρτύριο;

Η ταινία έχει βασιστεί πάνω στο έργο "Τιμ" του Βέλγου καλλιτέχνη Βιμ Ντελβουά. Η Τυνήσια σκηνοθέτις Κάουτερ Μπεν Χανία, μέσω του πρωταγωνιστή της, θέλει να μας δείξει πώς στη σύγχρονη εποχή το χρήμα κινεί τα πάντα, εξαγοράζει ελπίδες και προσδοκίες, καταρρακώνει αξιοπρέπειες και γκρεμίζει τα ήθη. Ο Σαμ Αλί είναι ένας άνθρωπος που θέλει να ξεφύγει από έναν κόσμο που δεν του ταιριάζει, γιατί αυτός ο κόσμος του στέρησε την αγαπημένη του, την οποία ονειρεύεται να ακολουθήσει όπου κι αν αυτή πάει. Όταν του δίνεται η ευκαιρία, μέσω μιας εξευτελιστικής για τα ήθη του τόπου του πρότασης, θα συναινέσει ώστε ο ίδιος να γίνει ένα αντικείμενο, ένα έκθεμα, χωρίς όμως ο ίδιος να μπορεί να κατανοήσει την πραγματική του θέση. Κάτι που θα γίνει πολύ αργά...
Η ταινία αποτέλεσε πρόταση της Τυνησίας για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, όπου έφτασε μέχρι την τελική 15άδα. Έχει αποσπάσει βραβείο ανδρικής ερμηνείας στη Βενετία και σεναρίου στη Στοκχόλμη. Στη χώρα μας η ταινία πήρε διανομή στις 10 Ιουνίου 2021.

Ar-rajul alladi ba a zahrihu (2020 - الرجل الذي باع ظهره)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Kaouther Ben Hania
Πρωταγωνιστούν: Yahya Mahayni, Dea Liane, Koen De Bouw, Monica Bellucci, Saad Lostan, Darina Al Joundi, Jan Dahdouh, Christian Vadim, Wim Delvoye
Διάρκεια: 104'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Άλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 28 Αυγούστου 2021

Η καλοσύνη των ξένων

 

Η Κλάρα φεύγει από το σπίτι της για τη Νέα Υόρκη μαζί με τους δυο γιους της, για να τους προστατέψει από το βίαιο πατέρα τους. Χωρίς χρήματα προσπαθεί με διάφορα τεχνάσματα, νόμιμα και μη, να προσφέρει στα παιδιά της μια εφήμερη στέγη και ένα πιάτο φαΐ.
Ο Μαρκ έχει πρόσφατα αποφυλακιστεί, με τη βοήθεια ενός φίλου του, δικηγόρου, του Τζον Πίτερ. Μη έχοντας δουλειά και στέγη και βασιζόμενος πάνω σε μια μικρή εμπειρία που είχε παλιότερα σε εστιατόρια, αναλαμβάνει να αλλάξει το πρόσωπο ενός παρακμιακού ρωσικού εστιατορίου της Νέας Υόρκης στα πρόθυρα του λουκέτου, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο εκκεντρικός Τιμοφέι.
Ο Τζεφ είναι ένας νεαρός ατζαμής, που δεν μπορεί να στεριώσει σε καμία δουλειά και μοιραία μένει άστεγος, καθώς δεν μπορεί να πληρώσει το νοίκι του.
Η Άλις είναι μια καλόβολη και εργένισσα, όχι κατ’ επιλογήν, νοσοκόμα. Αναλαμβάνει επιπλέον βάρδιες άλλων συναδέλφων, όχι πάντα πρόθυμα, ενώ παράλληλα οργανώνει εθελοντικά ομαδικές συγκεντρώσεις ατόμων με στόχο τη συγχώρεση στην τοπική εκκλησία, της οποίας είναι παράλληλα και επιστάτρια. Παράλληλα φροντίζει και για το συσσίτιο των αστέγων, στο οποίο εμφανίζεται κάποια στιγμή ο Τζεφ και εντελώς τυχαία του δίνει πόστο στη διανομή φαγητού. Γενικά, δείχνει να έχει παραμελήσει εντελώς τον εαυτό της.
Οι ζωές των έξι παραπάνω ατόμων αρχίζουν σιγά σιγά να διασταυρώνονται σε διάφορα σημεία της ευρύτερης γειτονιάς της Νέας Υόρκης, με σημείο αναφοράς το εστιατόριο του Τιμοφέι.

Σε μια μεγαλούπολη όπου τα πάντα μετριούνται με το χρήμα, η ανθρωπιά μοιάζει με μια λέξη άγνωστη, την οποία κατανοούν μόνο όσοι έχουν βιώσει στο πετσί τους την αδικία. Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους βρίσκουν ο ένας τη βοήθεια στο πρόσωπο του άλλου, με στόχο την επιβίωση μέσα σε μια ανθρωποφάγο κοινωνία. Το ζητούμενο είναι η ενότητα, μια έννοια τόσο δυσνόητη αλλά παράλληλα τόσο απαραίτητη, ώστε να προχωρήσει ο κόσμος μπροστά και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που θα βρει στο διάβα του.
Η ταινία μας δείχνει ότι δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο αυτό. Τον μοιραζόμαστε μαζί με το διπλανό και τον παραδιπλανό και τον παρα-παραδιπλανό μας και ούτω καθ’ εξής. Το να αδιαφορούμε για τον άλλο είναι εύκολο, το να ενδιαφερόμαστε όμως είναι ωφέλιμο. Σήμερα μπορεί να έχει ο διπλανός μας ανάγκη, αύριο μπορεί να την έχουμε εμείς. Και μόνο όταν υπάρχει κατανόηση θα μπορούμε να πούμε ότι μπορούμε να προοδεύσουμε ως κοινωνία.
Παρόλο που η ταινία απέσπασε μέτριες κριτικές, άποψη της σελίδας είναι ότι δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Ίσως οι κριτικές να προέρχονται από ανθρώπους που δεν έχουν βιώσει το δράμα και την αγωνία των πρωταγωνιστών και γι’ αυτό να μην έχουν κατανοήσει τις ανάγκες τους. Είναι από τις ταινίες, που θα λέγαμε ότι καλό είναι να αγνοηθούν πλήρως οι διάφορες κριτικές, ακόμη και η παρούσα, και ο θεατής καλό είναι να προσπαθήσει να ταυτιστεί με κάποιον από τους πρωταγωνιστές, ώστε να βιώσει την ταινία έτσι όπως πρέπει.

The kindness of strangers (2019)
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Lone Scherfig
Πρωταγωνιστούν: Zoe Kazan, Andrea Riseborough, Caleb Landry Jones, Tahar Rahim, Jay Baruchel, Bill Nighy, Jack Fulton, Finlay Wojtak-Hissong, Esben Smed
Διάρκεια: 112’

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

 

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8+/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Φλοίσβος στην Αλεξανδρούπολη στις 16 Αυγούστου 2021

Μόνο αυτοί είδαν το δολοφόνο

 

Σε ένα ορεινό δρόμο κάπου στη Γαλλία, μέσα στα χιόνια, εντοπίζεται ένα αυτοκίνητο παρατημένο στην άκρη. Η οδηγός άφαντη. Κανείς δεν ξέρει τι έχει απογίνει. Ο σύζυγός της αδιαφορεί, οι κάτοικοι των γύρω αγροικιών ούτε που την γνωρίζουν.

Ποιοι όμως είναι αυτοί οι κάτοικοι και τι σχέση μπορεί να έχουν με το συμβάν; Η Αλίς ζει με το σύζυγό της, Μισέλ, και τον πατέρα της, σε μια αγροικία όπου εκτρέφουν ζώα. Ταυτόχρονα, εργάζεται στη γύρω περιοχή ως κοινωνική λειτουργός και έχει κρυφό δεσμό με τον Ζοζέφ, έναν περιθωριακό κτηνοτρόφο, ενώ ο Μισέλ μάλλον την έχει παραμελημένη.

Η Εβελίν, η γυναίκα της οποίας τα ίχνη αγνοούνται, παραμελημένη κι αυτή από το σύζυγό της, βρίσκει την αγάπη στη Μαριόν, μια νεαρή σερβιτόρο σε ένα καφέ σε ένα γειτονικό παραλιακό θέρετρο.

Πώς αυτά τα δύο φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους παρακλάδια της ιστορίας θα καταλήξουν να μπλεχτούν μεταξύ τους; Ποιο ρόλο θα παίξει στην πλοκή μια διαδικτυακή απάτη από την Αφρική; Κι αν όλα αυτά φαίνονται κάπως μπερδεμένα, το φινάλε θα έρθει να τα μπλέξει ακόμη περισσότερο και θα αφήσει πολλά ερωτηματικά στο θεατή. Μήπως τελικά δεν υπάρχει καμία σύμπτωση και όλα είναι προμελετημένα; Μήπως ο πραγματικός θύτης δεν είναι αυτός που φαίνεται;

Ο σκηνοθέτης σχεδιάζει την πλοκή της ταινίας πάνω σε διαφορετικά κεφάλαια που αφορούν κάποιους από τους πρωταγωνιστές. Ξεκινάει από τη μέση και προς το τέλος των γεγονότων και πηγαίνει συνεχώς προς τα πίσω, απαντώντας σε ερωτήματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της εξιστόρησης και αποδίδοντας στον κάθε πρωταγωνιστή τα κίνητρα για τη δικαιολόγηση των ενεργειών του. Η δομή της ταινίας θυμίζει τη "Νύχτα των Ηλιοτροπίων" του Χόρχε Σάντσεθ Καμπεθούδο και το "Ανθρώπινο Κεφάλαιο" του Παόλο Βιρτζί, τις οποίες θα βρείτε στο παρόν ιστολόγιο. Εδώ το φυσικό μέσον είναι ένα χιονισμένο βουνό, όμως η λύση αλλά και το έναυσμα θα δοθούν από πολύ πολύ μακριά, και το μέσον του πρωθύστερου που διαπνέει την πλοκή συμβάλλει στη διαρκή αναθεώρηση των γεγονότων από πλευράς και του θεατή, αλλά και των πρωταγωνιστών.

Η ταινία απέσπασε βραβεία σε Μόναχο και Τόκιο. Στη χώρα μας άρχισε να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 10 Ιουνίου 2021.

Seules les bêtes (2019)
Σκηνοθεσία: Dominik Moll
Σενάριο: Gilles Marchant, Dominik Moll, πάνω σε μυθιστόρημα του Colin Niel
Πρωταγωνιστούν: Laure Calamy, Valeria Bruni Tedeschi, Denis Ménochet, Damien Bonnard, Nadia Tereszkiewicz, Guy Roger N´Drin
Διάρκεια: 116'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

 

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο "Φλοίσβος" στην Αλεξανδρούπολη στις 29 Ιουλίου 2021 

Γιάλντα, η νύχτα της συγχώρεσης

Είναι η νύχτα της γιορτής γιάλντα στο Ιράν, μιας γιορτής όπου καλούνται οι άνθρωποι να συγχωρέσουν άλλους που τους έχουν κάνει κακό. Στο πλατό μιας τηλεοπτικής εκπομπής εκτυλίσσεται ένα δράμα. Μια νεαρή που έχει καταδικαστεί σε θάνατο για το φόνο του ηλικιωμένου συζύγου της καλείται να ζητήσει συγχώρεση από την κόρη του θύματος. Όλο αυτό το δράμα καθηλώνει το κοινό, εντός και εκτός στούντιο, ενώ ο πόνος και η αγωνία ενός ανθρώπου για τη ζωή του γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης για μια παραπάνω τηλεθέαση.

Από τη μία πλευρά έχουμε μια κοπέλα, που έχει καταδικαστεί και κάνει αγώνα για να ζήσει. Από την άλλη, έχουμε μια κυρία που καλείται να συγχωρέσει ή όχι την κοπέλα που της στέρησε τον πατέρα. Και στη μέση έχουμε τους παράγοντες ενός τηλεοπτικού καναλιού που αγωνιούν όχι τόσο για τη ζωή της κοπέλας, όσο για την επιτυχία της εκπομπής τους, η οποία θα επέλθει μονάχα από τη συγχώρεση. Μια σειρά από γεγονότα που εκτυλίσσονται μέσα, πίσω και έξω από το τηλεοπτικό στούντιο θα φέρουν ανατροπές στην πλοκή και θα οδηγήσουν στην τελική λύση.

Η ταινία ουσιαστικά βάζει το θεατή ανάμεσα στους τρεις αυτούς παράγοντες. Ο θεατής εύκολα επιλέγει την πλευρά της κοπέλας, χωρίς όμως να παραβλέπει το δίκιο της κόρης, ενώ ο τόνος και η σκοπιμότητα του μεσαίου παράγοντα προκαλεί τον αποτροπιασμό του θεατή, καθώς για χάρη της επιπλέον τηλεθέασης, ο πόνος ενός ανθρώπου γίνεται σόου. Άραγε πόσο χρήσιμη είναι μια τέτοια εκπομπή; Πώς μπορεί να υπάρξει ειλικρινής συγχώρεση μετά από μια τέτοια πράξη; Θα ήταν αναγκαίο όλο αυτό ή μήπως αυτή η έκθεση θα ήταν η τελευταία ελπίδα για τη σωτηρία; Πόσο μπορεί να ξεπέσει η ηθική ή μήπως αυτός ο ξεπεσμός είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας;

Η ταινία απέσπασε βραβείο κριτικής επιτροπής στο φεστιβάλ του Sundance, βραβείο σεναρίου στη Σόφια και σκηνοθεσίας στην Αττάλεια, ενώ είχε αρκετές υποψηφιότητες σε σημαντικά φεστιβάλ, όπως για παράδειγμα στο Βερολίνο. Στη χώρα μας ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 17 Ιουνίου 2021.

Yalda (2019 - یلدا)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Massoud Bakhshi
Πρωταγωνιστούν: Sadaf Asgari, Behnaz Jafari, Babak Karimi, Fereshteh Sadre Orafaiy, Forough Ghajabagli, Arman Dervish, Fereshteh Hosseini
Διάρκεια: 89'

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Άλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 19 Ιουνίου 2021

Η αόρατη ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο

Ρίο ντε Τζανέιρο, δεκαετία του 50. Η Γκίντα και η Εουρίντισε είναι δύο αχώριστες αδελφές που έχουν μόλις περάσει τη φάση της ενηλικίωσης. Ζουν όμως σε μια κοινωνία που έχει μια πολύ στενή άποψη για το μέλλον των γυναικών και τις ίδιες απόψεις έχει και ο συντηρητικός πατέρας τους.
Η Γκίντα θα γνωρίσει τον έρωτα της ζωής της και θα φύγει μαζί του για την Ελλάδα, όμως θα γυρίσει απογοητευμένη και έγκυος, ενώ στο μεταξύ η Εουρίντιτσε θα έχει έναν μάλλον μη ηθελημένο γάμο. Η τελευταία φορά που οι δύο αδελφές θα δουν η μία την άλλη θα είναι το βράδυ που η Γκίντα θα φύγει για την Ελλάδα.
Όταν η Γκίντα θα επιστρέψει, η Εουρίντιτσε θα είναι ήδη στο δικό της σπίτι, ενώ ο πατέρας της μόλις την δει έγκυο, θα την διώξει από το σπίτι οριστικά. Τότε η Γκίντα θα καταφύγει σε μια φτωχογειτονιά για να γεννήσει και να μεγαλώσει το παιδί της.
Η Εουρίντιτσε δε θα μάθει ποτέ για την επιστροφή της αδερφής της, ενώ και η ίδια μέσα από το γάμο της θα αρχίσει σταδιακά να χάνει τη δίψα της για τις σπουδές πάνω στο πιάνο.
Οι δύο αδελφές ποτέ δε θα μάθουν την αλήθεια η μία για την άλλη και τα γράμματά τους δε θα έχουν βρει ποτέ παραλήπτη, χωρίς οι ίδιες να το γνωρίζουν.

Σε μια παραδοσιακή συντηρητική κοινωνία των περασμένων δεκαετιών η χειραφέτηση των γυναικών ήταν μια έννοια ουτοπική. Οι γυναίκες προορίζονταν να γίνουν νοικοκυρές, να παντρευτούν αυτόν που θα διάλεγε ο πατέρας τους και γενικά να μην κάνουν όνειρα για τη ζωή, ούτε καν μέσα στο γάμο.  Κάθε απόκλιση από τη γενική νόρμα αποτελούσε σοβαρό αμάρτημα και η οποιαδήποτε επαφή με ένα τέτοιο άτομο θεωρούταν κίνδυνος για τον κόσμο με τον οποίο θα συναναστρεφόταν. Οι δύο αδελφές, όμως, είχαν όνειρα. Η Γκίντα ήθελε να βρει εκείνη τον άνθρωπο που θα παντρευόταν, ενώ η Εουρίντιτσε ήθελε να σπουδάσει πάνω σε αυτό που αγαπούσε. Κι αν για τη μία το τίμημα ήταν να συμβιβαστεί με τη μοίρα της, έστω κι αν η επιθυμία της υφείρπε, για την άλλη το τίμημα ήταν να εκδιωχθεί από την οικογένειά της για πάντα. Οι δυο τους βρέθηκαν στο υπόλοιπο της ζωής τους έρμαια ενός φριχτού ψέματος από την ίδια τους την οικογένεια, νομίζοντας η μία για την άλλη ότι βρίσκονται πολύ πολύ μακριά.
Η ταινία βασίζεται πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάρτα Μπατάλια. Έχει προβληθεί σε αρκετά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, ενώ έχει πάρει το βραβείο "Un certain regard" στις Κάννες και το βραβείο FIPRESCI στο φεστιβάλ του Βαγιαδολίδ. Στη χώρα μας προβλήθηκε στο 60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

A vida invisível de Eurídice Gusmão (2019)
Σκηνοθεσία: Karim Aïnouz
Σενάριο: Murilo Hauser, Inés Bortagaray, Karim Aïnouz, Martha Batalha
Πρωταγωνιστούν: Carol Duarte, Julia Stockler, Fernanda Montenegro, Antônio Fonseca, Flavia Gusmão, Gregorio Duvivier, Bárbara Santos, Maria Manoella
Διάρκεια: 139'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ειδικές Προβολές
02/11/2019 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 18:00

Κάτω από το δέντρο

Ο Άτλι και η Άγκνες δεν βιώνουν έναν πολύ ευτυχισμένο γάμο. Ένα βράδυ η Άγκνες τσακώνει τον Άτλι να βλέπει στον υπολογιστή ένα ερασιτεχνικό βίντεο που είχε γυρίσει στο παρελθόν με την πρώην του και τον διώχνει από το σπίτι. Ταυτόχρονα του απαγορεύει να βλέπει την κόρη τους, Άσα.
Ο Άτλι γυρίζει στο σπίτι των γονιών του. Η μητέρα του, Ίνγκα, δεν έχει ξεπεράσει το χαμό του άλλου της γιου, ενώ ταυτόχρονα οι γείτονες στο διπλανό σπίτι συνεχώς τους διαμαρτύρονται γιατί το δέντρο που έχουν στην αυλή ρίχνει όλη τη σκιά στην δική τους αυλή και η σύζυγος δεν μπορεί να κάνει ηλιοθεραπεία.
Σύντομα τα πράγματα σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα θα πάρουν μια ανεξέλεγκτη τροπή με απρόβλεπτες συνέπειες για τους πρωταγωνιστές.

Η ταινία αποτελεί μια μαύρη κωμωδία που μας δείχνει πού μπορούν να οδηγηθούν κάποιες καταστάσεις όταν δεν υπάρχει αλληλοκατανόηση. Το στοιχείο φυσικά της υπερβολής είναι έντονο, καθώς μια τυπική ήσσονος σημασίας διαμάχη κλιμακώνεται τόσο έντονα που φτάνει εντελώς στο άλλο άκρο, όπου ουσιαστικά κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος. Τελικά, η ζωή είναι μικρή για να σκοτωνόμαστε για πράγματα που λύνονται τόσο απλά και καθαρά. Ή μήπως η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που πάντα ψάχνει κάποια αφορμή για να δημιουργήσει πρόβλημα;
Η ταινία απέσπασε βραβεία στην Ισλανδία, αλλά και σε διάφορα φεστιβάλ στην Αμερική και υπήρξε η πρόταση της Ισλανδίας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας του 2017, χωρίς όμως να διακριθεί. Στη χώρα μας είχε προβληθεί αρχικά στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όμως διανομή πήρε πάνω από έναν χρόνο αργότερα, στις 17 Ιανουαρίου 2019.

Undir trénu (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Hafsteinn Gunnar Sigurðsson
Πρωταγωνιστούν: Steinþór Hróar Steinþórsson, Edda Björgvinsdóttir, Sigurður Sigurjónsson, Þorsteinn Bachmann, Lára Jóhanna Jónsdóttir, Selma Björnsdóttir
Διάρκεια: 89'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Μακεδονικόν στη Θεσσαλονίκη στις 19 Ιανουαρίου 2019

Καλά Χριστούγεννα

Βρισκόμαστε στο 1914. Ο Μεγάλος Πόλεμος έχει μόλις ξεκινήσει, οι μάχες μαίνονται και το μίσος διογκώνεται. Ο Γάλλος υπολοχαγός Οντεμπέρ κρατάει μια φωτογραφία της ετοιμόγεννης συζύγου του, που βρίσκεται στις κατεχόμενες περιοχές πίσω από τις γραμμές των Γερμανών. Δυο αδέλφια από τη Σκωτία, ο Τζόναθαν κι ο Γουίλιαμ, μαζί με τον ιερέα τους, πατέρα Πάλμερ, κατατάσσονται στον πόλεμο. Ένας Γερμανός τενόρος, ο Σπρινκ, διατάσσεται να υπηρετήσει το στρατό στο μέτωπο.
Οι μάχες στα χαρακώματα είναι σφοδρές. Σύμμαχοι και Γερμανοί μετράνε απώλειες, ενώ δεν φαίνεται αχτίδα φωτός στον ορίζοντα. Παράλληλα πλησιάζουν Χριστούγεννα, αλλά όλοι είναι υποχρεωμένοι να τα περάσουν μακριά από τις οικογένειές τους.
Φτάσαμε στην παραμονή των Χριστουγέννων. Ο Σπρινκ μαζί με τη σοπράνο αρραβωνιαστικιά του, Άννα, βρίσκονται στα χαρακώματα των Γερμανών και τραγουδούν γιορτινά τραγούδια για να ανυψώσουν το ηθικό τους και να τους κάνουν να νιώσουν Χριστούγεννα. Τότε θα ακουστούν οι ήχοι από τις γκάιντες των Σκωτσέζων που με τη σειρά τους θα αρχίσουν να τραγουδούν. Μέσα σε λίγα λεπτά οι αντιμαχόμενες πλευρές θα βγουν από τα χαρακώματα και θα αρχίσουν όλοι μαζί να τραγουδούν, αδιαφορώντας για το ότι μαζί τους πλέον βρίσκονται οι άνθρωποι που την προηγούμενη μέρα ή τις επόμενες θα ήταν διατεταγμένοι να τους σκοτώσουν. Τότε οι τρεις υπολοχαγοί των εμπλεκόμενων πλευρών θα συμφωνήσουν σε ανακωχή για τη μέρα των Χριστουγέννων.

Η ταινία δίνει φως σε ένα απροσδόκητο περιστατικό που έλαβε χώρα τα Χριστούγεννα του 1914 στο γαλλικό μέτωπο του πολέμου. Σε ορισμένα από τα μέτωπα συμφωνήθηκε άρση των εχθροπραξιών για τη μέρα των Χριστουγέννων. Μέσα στη φρίκη του πολέμου μια αχτίδα ανθρωπιάς άρχισε να αχνοφαίνεται, που όμως δεν έμελλε να κρατήσει για πολύ. Στην ταινία έχουμε τρεις πλευρές. Οι Γερμανοί είναι οι επιτιθέμενοι, οι Γάλλοι οι αμυνόμενοι και οι Σκωτσέζοι οι σύμμαχοι των Γάλλων, που όμως δεν βρίσκονται σε δικό τους έδαφος. Κι αν για το Γερμανό και για το Σκωτσέζο μια τέτοια εκεχειρία θα ήταν πιο εύκολη, οι Γάλλοι ήταν αρχικά διστακτικοί. Για μία βραδιά το απέναντι τέρας έγινε ξανά άνθρωπος, έγινε ξανά αυτό που θα έπρεπε να είναι, γιατί κανένας δεν θέλει έναν πόλεμο, κανένας δεν θέλει να θέσει σε κίνδυνο το πολυτιμότερο αγαθό που του έχει δοθεί, την ίδια του τη ζωή. Μέσα από ένα αληθινό γεγονός, δοσμένο βέβαια μυθοπλαστικά, η ταινία μεταδίδει το αντιπολεμικό μήνυμα αυτής της ημέρας, ότι ακόμη και μέσα στις πιο φρικιαστικές στιγμές της Ιστορίας, το στοιχείο του ανθρώπου είναι αυτό που μπορεί να υπερισχύσει και να αλλάξει τα πάντα, έστω κι αν είναι καταδικασμένο να αποτύχει.
Η ταινία όταν προβλήθηκε δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία. Αν και απέσπασε ορισμένα βραβεία σε μικρά φεστιβάλ και έφτασε στις τελικές υποψηφιότητες για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας, τελικά δεν μπόρεσε να καλύψει τον προϋπολογισμό της. Ακόμη και στη χώρα μας είχε προβληθεί ελάχιστα εκείνη την περίοδο, όμως μετέπειτα άρχισε να προβάλλεται σε αφιερώματα. Εντυπωσιάζει το εξαιρετικό καστ των τότε νεαρών ανερχόμενων ηθοποιών.

Joyeux Noël (2005)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Christian Carion
Πρωταγωνιστούν: Guillaume Canet, Diane Kruger, Daniel Brühl, Benno Fürmann, Gary Lewis, Alex Ferns, Dany Boon
Διάρκεια: 116'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία σε αφιέρωμα της Κινηματογραφικής Λέσχης Θεσσαλονίκης στον κινηματογράφο Βακούρα στις 23 Δεκεμβρίου 2018

Η σιωπηλή επανάσταση

Βρισκόμαστε στο 1956 σε μια επαρχιακή πόλη της Ανατολικής Γερμανίας, το Στάλινσταντ. Στο τοπικό σχολείο η τάξη των τελειοφοίτων αριθμεί 20 παιδιά, τα οποία έχουν διαφορετικό οικογενειακό υπόβαθρο. Ο Κουρτ είναι γιος του δημάρχου, ο Έρικ είναι γιος επαναστάτη (ή τουλάχιστον αυτό πιστεύει), ενώ ο πατέρας του Τέο είναι εργάτης στο χαλυβουργείο και συμμετείχε στην εξέγερση του 1953.
Ο Κουρτ κι ο Τέο καταφέρνουν να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο και στα επίκαιρα του τότε κινηματογράφου πληροφορούνται για τα αιματηρά γεγονότα στη Βουδαπέστη. Όταν επιστρέφουν, πληροφορούν τους υπόλοιπους συμμαθητές και προσπαθούν να μάθουν περισσότερα. Σχεδόν ομόφωνα αποφασίζουν να τηρήσουν στο μάθημα δύο λεπτά σιγής ως τιμή για τα θύματα της εξέγερσης.
Αυτή τους η πράξη, όμως, δεν θα είναι αρεστή στη διεύθυνση και τα πράγματα θα πάρουν δραματική τροπή για όλους τους εμπλεκομένους. Κατά τη διάρκεια εξονυχιστικών ερευνών, οι μαθητές θα κληθούν να σταθούν στο ύψος τους ή να προδώσουν.

Λίγα χρόνια μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το διαμελισμό της Γερμανίας, σε μια νεοσυσταθείσα πόλη από το σοσιαλιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας μια ομάδα τελειοφοίτων μαθητών αποφασίζει να πάει κόντρα όχι στο ίδιο το καθεστώς, αλλά στους Σοβιετικούς που ελέγχουν την περιοχή. Η απόφασή τους να τηρήσουν δυο λεπτών σιγή ως αλληλεγγύη στα θύματα της εξέγερσης των Ούγγρων εναντίον των σοβιετικών δυνάμεων θα φέρει σε δύσκολη θέση το ίδιο το καθεστώς και τους ίδιους αντιμέτωπους με μια σκληρή πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό της ηλικίας τους είναι η θέληση για κάτι διαφορετικό, για κάτι επαναστατικό, χωρίς όμως να έχουν επίγνωση των συνεπειών. Ο μηχανισμός του καθεστώτος είναι έτοιμος να δράσει και να μην αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης.
Η ταινία σίγουρα ασκεί κριτική σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό, με όποιον τρόπο αυτός κι αν εκφράζεται, χωρίς όμως να αγιοποιεί και την άλλη πλευρά της προσποιητά ελεύθερης κοινωνίας, σε μία χώρα που ενώ θέλει να αποτινάξει το πρόσφατο ναζιστικό της παρελθόν φτάνει στο σημείο να ταλαντεύεται μεταξύ αυτού, μέσω των παλαιών γενεών των πρωταγωνιστών, και της νέας ολοκληρωτικής πραγματικότητας. Η αναζήτηση της μέσης λύσης δεν είναι πάντα εφικτή και αυτοσκοπός.
Η ταινία είναι μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ντίτριχ Γκάρστκα. Προβλήθηκε για πρώτη φορά στο 68ο Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ έχει αποσπάσει βραβεία σε μικρότερα φεστιβάλ ανά την Ευρώπη. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις 29 Νοεμβρίου 2018.

Das schweigende Klassenzimmer (2018)
Σκηνοθεσία: Lars Kraume
Σενάριο: Dietrich Garstka, Lars Kraume
Πρωταγωνιστούν: Leonard Scheicher, Tom Gramenz, Anna Lena Klenke, Isaiah Michalski, Jonas Dassler, Ronald Zehrfeld, Florian Lukas, Jördis Triebel, Michael Gwisdek, Burghart Klaußner, Max Hopp, Judith Engel
Διάρκεια: 111'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στην αίθουσα Παύλος Ζάννας στη Θεσσαλονίκη την 1η Δεκεμβρίου 2018

Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ

Ο Γιάννης ζει στη Λευκωσία μόνος του μαζί με το σκύλο του, Τζίμι. Η κοπέλα του, Κίκα, τον έχει παρατήσει, ο ίδιος χρωστάει ενοίκια, χρωστάει και σε τοκογλύφους, και έχει αποφασίσει να φύγει μακριά χωρίς να αφήσει ίχνη.
Κάποια στιγμή ο σκύλος ξεφεύγει και βρίσκει καταφύγιο στα κατεχόμενα. Ο Γιάννης περνάει στην απέναντι πλευρά για να τον πάρει πίσω, όμως στα σύνορα του απαγορεύουν τη διέλευση λόγω μιας νομοθεσίας που απαγορεύει τη μεταφορά ζώων από τα κατεχόμενα στην ελεύθερη περιοχή.
Μη έχοντας πλέον άλλη επιλογή, απευθύνεται σε έναν άγνωστο έποικο, νυν κάτοικο του σπιτιού στο οποίο ο ίδιος γεννήθηκε, σε έναν τουρκοκύπριο λαθροδιακινητή και τέλος στην ίδια την πρώην κοπέλα του, για να μπορέσει να πάρει πίσω το σκύλο, τη στιγμή που τα προβλήματά του πίσω από τη διαχωριστική γραμμή πληθαίνουν.
Η περιπέτεια μόλις έχει αρχίσει...

Η ταινία αν και αφορά τη διχοτομημένη Λευκωσία, η οποία λειτουργεί αρχικά ως φόντο έπειτα όμως ως η μέση του προβλήματος, δεν προορίζεται για να λύσει το κυπριακό σαφώς. Μπορεί να θίγονται ζητήματα και από τις δυο πλευρές, όμως χρησιμεύουν περισσότερο στο να δώσουν τον σπινθήρα στην πλοκή, παρά να εκθέσουν τα προβλήματα των δυο κοινοτήτων, που είναι λίγο πολύ γνωστά. Ούτε η σάτιρα πάνω στην πολιτική κατάσταση και τους θεσμούς είναι ο στόχος της ταινίας, έστω κι αν αφήνονται ορισμένα υπονοούμενα. Στόχος είναι απλά να γυριστεί μία ιδιαίτερη κωμωδία με εξελίξεις που φέρνουν συνεχείς ανατροπές.
Η ταινία απέσπασε βραβείο στο φεστιβάλ Tribeca και στη χώρα μας προβλήθηκε στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ (2018)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Μάριος Πιπερίδης
Πρωταγωνιστούν: Αδάμ Μπουσδούκος, Βίκυ Παπαδοπούλου, Fatıh Al, Özgür Karadeniz, Τόνυ Δημητρίου
Διάρκεια: 93' 

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Διεθνές Διαγωνιστικό
06/11/2018 - αίθουσα Ολύμπιον 18:00
07/11/2018 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 22:30 

Σιμπέλ

Η Σιμπέλ είναι μια 25χρονη που ζει μαζί με τον πατέρα της, δήμαρχο ενός μικρού χωριού στη Μαύρη Θάλασσα, και τη μικρή της αδερφή. Η ίδια έχει χάσει την ομιλία της από πολύ μικρή και συνεννοείται μονάχα με τη σφυριχτή γλώσσα των προγόνων της. Αυτό όμως αποτελεί ταμπού για την τοπική κοινωνία και ο περίγυρός της την έχει θέσει στο περιθώριο, εκτός από τον πατέρα της.
Άριστη γνώστης του δάσους περνάει συχνά την ώρα της σε μια ξύλινη καλύβα, ενώ παράλληλα φροντίζει και την Ναρίν, μια ηλικιωμένη μισοτρελαμένη που ζει απομονωμένη στο δάσος περιμένοντας να γυρίσει ο παλιός της αγαπητικός. Η Σιμπέλ βρίσκεται μόνιμα σε ένα ανελέητο κυνήγι ενός άγριου λύκου που λέγεται ότι ζει στο δάσος.
Όταν όμως διασταυρωθεί με έναν φυγά, τα πάντα στη ζωή της θα αλλάξουν. Είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα δει τη Σιμπέλ με διαφορετικό μάτι, όμως για την τοπική κοινωνία τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, μια κοινωνία για την οποία η θέση της γυναίκας είναι καθορισμένη από την παράδοση και στην οποία η παρρησία μιας γυναίκας μπορεί να θεωρηθεί μίασμα.

Η ταινία είναι γυρισμένη σε ένα μικρό χωριό και ένα πυκνό δάσος. Έρχεται να ασκήσει κριτική στον ρατσισμό για το διαφορετικό και να σπάσει τα δεσμά μακραίωνων πεπαλαιωμένων παραδόσεων που δεν αφήνουν την κοινωνία να εξελιχθεί. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Σιμπέλ, μια κοπέλα που διαρκώς βιώνει αυτόν τον ιδιότυπο ρατσισμό για τη διαφορετικότητα της φύσης της και που προσπαθεί να αποδείξει στην κοινωνία ότι αξίζει να είναι μέλος της. Παρουσιάζεται ένας πατέρας που θέλει να την προστατεύσει, όμως αποδεικνύεται ότι ο περίγυρος του έχει δέσει τα χέρια πάνω στο θέμα αυτό και ο ίδιος κρίνεται μάλλον ανεπαρκής για να αντιμετωπίσει αυτόν τον περίγυρο. Τέλος, εμφανίζεται ένας φυγάς, ένας άνθρωπος που κατηγορείται ως τρομοκράτης, ο οποίος βρίσκει καταφύγιο στο δάσος, στην ξύλινη καλύβα της Σιμπέλ. Είναι ο μόνος άνθρωπος που θα αποδεχτεί τη διαφορετικότητα, ένας άνθρωπος κυνηγημένος που συμβολίζει την ελπίδα και αποτελεί το μοχλό της κριτικής της ταινίας πάνω στο παγιωμένο σύστημα της τουρκικής κοινωνίας.
Η ταινία έχει αποσπάσει βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Sibel (2018)
Σκηνοθεσία: Çağla Zencirci, Guillaume Giovanetti
Σενάριο: Çağla Zencirci, Guillaume Giovanetti, Ramata Sy
Πρωταγωνιστούν: Damla Sönmez, Emin Gürsoy, Erkan Kolçak Köstendil, Etit İşcan, Meral Çetinkaya
Διάρκεια: 95'



Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ματιές στα Βαλκάνια
03/11/2018 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 20:30
04/11/2018 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 18:00

Το νησί των σκύλων

Στο κοντινό μέλλον στο Μεγκασάκι, μια φανταστική πόλη στην Ιαπωνία, ο διεφθαρμένος δήμαρχος Κομπαγιάσι αποφασίζει με διάταγμα να εξοριστούν από την πόλη όλοι οι σκύλοι, είτε κατοικίδιοι είτε αδέσποτοι, εξαιτίας της επιδημίας της σκυλογρίπης και του μουσουδοπυρετού. Τόπος εξορίας και προφανώς αργού θανάτου των σκύλων είναι το Νησί των Σκουπιδιών, ένα νησί που χρησιμοποιείται ως σκουπιδότοπος.
Ο θετός ανηψιός, όμως, του Κομπαγιάσι, ο Ατάρι, δεν δέχεται την απέλαση του αγαπημένου σκύλου - φύλακά του, του Σποτς, και κατασκευάζει ένα αυτοσχέδιο αεροπλάνο, για να πάει να τον βρει. Έτσι, στο Νησί των Σκουπιδιών, παρέα με τέσσερις πρώην οικόσιτους σκύλους και έναν αδέσποτο, θα ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι για να βρει το σκύλο του. Όμως, δεν είναι τα πάντα ρόδινα, καθώς όταν γίνεται αντιληπτή στην περιφέρεια η εξαφάνισή του, ο δήμαρχος δεν είναι πρόθυμος να το αφήσει να περάσει έτσι.

Η ταινία είναι μια παραγωγή stop motion του Γουές Άντερσον, ένα ουσιαστικά κινούμενο σχέδιο που απευθύνεται κυρίως σε μεγάλους, αλλά και σε μικρούς, επηρεασμένο από την ιαπωνική παράδοση. Πέρα από την ιστορία αυτή καθαυτή, μια ιστορία αναζήτησης, επιβίωσης και αντίστασης, η ταινία στέλνει μηνύματα κατά του ρατσισμού, κατά της εκμετάλλευσης των ζώων και του διαχωρισμού των ειδών και προβάλλει το όραμα της κοινής μας συμβίωσης στον πλανήτη.
Η ταινία άνοιξε το φετινό φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου απέσπασε την Αργυρή Άρκτο. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις 19 Απριλίου 2018.

Isle of dogs (2018)
Σκηνοθεσία: Wes Anderson
Σενάριο: Wes Anderson, Roman Coppola, Jason Schwartzman, Kunichi Nomura
Ακούγονται οι φωνές των: Bryan Cranston, Koyu Rankin, Edward Norton, Bob Balaban, Bill Murray, Jeff Goldblum, Kunichi Nomura, Greta Gerwig, Frances McDormant, Scarlett Johansson, Liev Schreiber, Tilda Swinton
Διάρκεια: 101'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Βακούρα στη Θεσσαλονίκη στις 20 Απριλίου 2018

Το κορίτσι στην ομίχλη

Σε ένα απομονωμένο χωριό των ιταλικών Άλπεων, ένα δεκαεξάχρονο καλό και ήσυχο κορίτσι εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Την υπόθεση αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο επιθεωρητής Βόγκελ, γνωστός για τις μάλλον ανορθόδοξες μεθόδους του. Μετά από μία μάλλον αποτυχημένη, κατά τον τύπο πάντα, εξιχνίαση υπόθεσης, ο Βόγκελ ξέρει ότι δεν πρέπει να κάνει λάθος και να βρει τη λύση.
Με τον τύπο σύμμαχο αλλά και συνάμα εχθρό, ο Βόγκελ πρέπει να βρει τον ένοχο. Σύντομα οι έρευνες θα εστιάσουν σε έναν καθηγητή του τοπικού σχολείου, ο οποίος είχε πρόσφατα έρθει στο χωριό μαζί με την οικογένειά του. Όλα τα στοιχεία δείχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση, όμως δεν είναι απολύτως πειστικά. Το σημαντικότερο για τον Βόγκελ είναι να βρεθεί ένοχος για την υπόθεση. Ακόμη κι αν δεν είναι αυτός ο ένοχος, η δύναμη του τύπου θα τον καταστήσει ένοχο.
Τι κρύβεται όμως πίσω από όλα αυτά; Ποιο παιχνίδι παίζεται; Ποιος θα πέσει στην παγίδα του άλλου ή ποιος θα πιαστεί στην ίδια του τη φάκα;

Η ταινία αφήνει το θεατή στο τέλος να αποφασίσει ποιο τέλος είναι το αληθινό. Μέσα από τις αφηγήσεις του Βόγκελ προς τον ψυχολόγο και μέσα από την εξιστόρηση των γεγονότων που τρέχει παράλληλα, ο θεατής βρίσκεται σε μια διαρκή εγρήγορση και γίνεται και ο ίδιος μέρος της έρευνας. Παράλληλα τονίζονται ιδιαίτερα τα συναισθήματα των εμπλεκομένων στην υπόθεση, είτε από την πλευρά της οικογένειας του θύματος είτε από την πλευρά της οικογένειας του κατηγορουμένου, ακόμη κι από μια άλλη παράμετρο που έρχεται να δώσει τη λύση και κρύβεται σε ένα παρελθόν τόσο μακρινό, αλλά ταυτόχρονα και τόσο κοντινό. Και τη μέση όλων αυτών βρίσκεται όχι το άτομο που θα περίμενε ο θεατής να βρίσκεται, αλλά ένας άλλος πρωταγωνιστής.
Η σκηνοθεσία κινείται σε σχετικά αργούς ρυθμούς μέσα από μαγευτικά ορεινά τοπία χωρίς σε καμία στιγμή να κουράζει.
Η ταινία αποτελεί μεταφορά στον κινηματογράφο του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ντονάτο Καρίζι, σκηνοθετημένη από τον ίδιο το συγγραφέα, ο οποίος απέσπασε και το βραβείο καλύτερου νέου σκηνοθέτη στα ιταλικά βραβεία David di Donatello. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις 29 Μαρτίου 2018.

La ragazza nella nebbia (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Donato Carrisi
Πρωταγωνιστούν: Toni Servillo, Alessio Boni, Lorenzo Richelmy, Jean Reno, Galatea Ranzi, Daniela Piazza, Michela Cescon, Lucrezia Guidone
Διάρκεια: 128'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Φαργκάνη στη Θεσσαλονίκη στις 30 Μαρτίου 2018

Μαζί ή τίποτα

Η Κάτια περνάει το βράδυ από το γραφείο του συζύγου της, Νούρι, για να γυρίσουνε σπίτι. Εκεί είχε αφήσει το απόγευμα το μικρό τους γιο. Όμως αυτό που θα αντικρύσει θα την στοιχειώσει για πάντα και θα της αλλάξει εντελώς τη ζωή. Μια έκρηξη έχει καταστρέψει το γραφείο και τα αγαπημένα της πρόσωπα έχουν σκοτωθεί.
Μέσα από τη συμφορά που την έχει βρει, το ισχυρό σοκ που έχει πάθει, καλείται να μαζέψει τα κομμάτια της και να απαιτήσει τη δικαιοσύνη. Χωρίς βοήθεια από τη μητέρα της, καθώς φαίνεται ότι δεν συμπαθούσε το γαμπρό και την οικογένειά του λόγω του ότι ήταν μουσουλμάνοι, και αρνούμενη να συναινέσει στη μεταφορά του για ταφή στην Τουρκία, η Κάτια δείχνει αποφασισμένη να τιμωρήσει με κάθε τρόπο, νόμιμο ή μη, τους ανθρώπους που ευθύνονται.
Ξετυλίγοντας το κουβάρι των μαρτυριών σύντομα θα αποδειχτεί ότι η βομβιστική επίθεση ήταν ρατσιστική και την ευθύνη φέρουν θρασύδειλη νεοναζιστική ομάδα. Τη σειρά πλέον καλείται να πάρει η δικαιοσύνη.

Ο Φατίχ Ακίν στη νέα του ταινία αναδεικνύει την πολυμετωπική άνοδο των εθνικιστικών και νεοναζιστικών κινημάτων στη σύγχρονη Ευρώπη της κρίσης και εκπέμπει ένα δριμύ κατηγορώ εκφράζοντας παράλληλα την αγωνία του για το μέλλον. Αναδεικνύει ότι ο εθνικισμός έχει πολλά πλοκάμια και μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις πολύ παλαιότερων δεκαετιών. Μέσα από αυτό το πρίσμα, βλέπουμε παράλληλα την αγωνία μιας γυναίκας για δικαιοσύνη. Συμφωνώ, έχουμε δει πολλές φορές την έκκληση ατόμων για δικαιοσύνη, όμως εδώ η πρωταγωνίστρια δίνει ένα πραγματικό αγώνα κόντρα σε ένα σύστημα που φοβάται. Παρότι έχει όλη την κοινή γνώμη στο πλευρό της, μια κοινή γνώμη που δεν θέλει επ' ουδενί την επιστροφή σε παρωχημένες αντιλήψεις και καταστάσεις, είναι στην ουσία μόνη.
Η ταίνια απέσπασε τη Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης ταινίας, βραβεία σε αρκετά φεστιβάλ ανά τον κόσμο καθώς και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στις Κάννες για την Ντιάνε Κρούγκερ.
Στη χώρα μας προβλήθηκε στα πλαίσια του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πήρε διανομή στις αίθουσες στις 15 Φεβρουαρίου 2018.

Aus dem nichts (2017)
Σκηνοθεσία: Fatih Akın
Σενάριο: Fatih Akın, Hark Bohm
Πρωταγωνιστούν: Diane Kruger, Denis Moschitto, Numan Acar, Johannes Krisch, Ulrich Brandhoff, Urlich Tukur, Hanna Hilsdorf, Γιάννης Οικονομίδης
Διάρκεια: 106'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Κολοσσαίον στη Θεσσαλονίκη στις 23 Φεβρουαρίου 2018

Τα μυστικά της Τεχεράνης

Βρισκόμαστε στην Τεχεράνη, όπου στο περιθώριο εκτυλίσσονται οι ζωές ορισμένων ανθρώπων, που η μοίρα το θέλησε να μπλεχτούν.
Μία μητέρα ενός μουγγού παιδιού, μη έχοντας πόρους και με το σύζυγό της στη φυλακή, εκδίδεται παράνομα για να βγάλει τα προς το ζην, ενώ παράλληλα θέλει να κρύψει από τον περίγυρό της και τους νέους της γείτονες το τι κάνει πραγματικά. Με τη βοήθεια ενός δικαστή, θα προσπαθήσει για το καλύτερο, πάντα όμως με το αζημίωτο.
Η γειτόνισσά της, Σάρα, μένει έγκυος, όμως θέλει διακαώς να εργαστεί, γιατί θέλει να φανεί χρήσιμη στην κοινωνία. Μένει μαζί με τα πεθερικά και τον τραπεζικό σύζυγό της, ο οποίος όμως είναι ανένδοτος στο θέμα της δουλειάς.
Ο Μπαμπάκ είναι ένας νεαρός μουσικός, όμως η μουσική που παίζει είναι ενοχλητική για το καθεστώς και το όνειρό του είναι να φύγει μακριά. Όταν σε ένα κλαμπ θα γνωρίσει τη νεαρή Ντόνια, θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία τιμής, καθώς η κοπέλα πρόκειται να παντρευτεί και ο αρραβωνιαστικός της την θέλει αγνή. Τα χρήματα, όμως, για την επέμβαση είναι πολλά.

Κάθε μικρή ιστορία μας διδάσκει ότι σε αυτήν την διεφθαρμένη και άνιση κοινωνία τα πάντα έχουν το τίμημά τους, ιδιαίτερα όταν τίποτα δεν εξελίσσεται ομαλά. Όλοι οι πρωταγωνιστές, αλλά και οι μικρότεροι ρόλοι, βρίσκονται μπροστά σε κάποιο αδιέξοδο, το οποίο καλούνται να βρουν τρόπους για να το παρακάμψουν. Πολλές φορές ο τρόπος δεν είναι ο πιο ενδεδειγμένος, αλλά είναι ο μοναδικός. Κι έτσι βρίσκονται παγιδευμένοι μέσα σε έναν κυκεώνα εξελίξεων, που τους καλεί να δοκιμάσουν τον εαυτό τους και να επιλέξουν ανάμεσα στη μοναδική λύση ή σ'αυτό που πραγματικά θα ήθελαν να πράξουν.
Η ταινία είναι γυρισμένη σε ροτοσκοπικό animation, ίσως γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να δοθεί μια τέτοια, ενοχλητική πιθανότατα για το Ιράν, ταινία.
Η ταινία έχει αποσπάσει βραβεία σε Ιερουσαλήμ και Μόντρεαλ, ενώ προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Tehran taboo (2017)
Σκηνοθεσία: Ali Soozandeh
Σενάριο: Girt Kienzlen, Ali Soozandeh
Πρωταγωνιστούν: Arash Maradi, Siir Eloglu, Zahra Amir Ebrahimi, Morteza Tavakoli, Alireza Bayram, Hasan Ali Mete, Negar Mona Alizadeh
Διάρκεια: 90'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ειδικές Προβολές
11/11/2017 - αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη 22:00
12/11/2017 - αίθουσα Παύλος Ζάννας 17:15

Ο ανθρακωρύχος

Ο Αλία, Βόσνιος ανθρακωρύχος που ζει επί 30 χρόνια και εργάζεται στη Σλοβενία, βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη ανακάλυψη. Έχοντας σταλεί από το αφεντικό του να διερευνήσει ένα ορυχείο σφραγισμένο ήδη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα αντικρύσει κάτι παράξενο. Μέσα σε μια φραγμένη στοά θα αποκαλύψει τους σκελετούς χιλιάδων ανθρώπων.
Κανείς δεν ξέρει, όμως, ποιοι άνθρωποι ήταν αυτοί. Μπορεί, όμως, και κανείς να μην θέλει να ξέρει, ούτε οι ντόπιοι, ούτε οι αρχές, ούτε το αφεντικό του. Ο ίδιος, όμως, έχοντας χάσει την οικογένειά του σε σφαγές του πρόσφατου πολέμου, χωρίς να έχει μπορέσει να εντοπίσει τις σορούς τους, θεωρεί χρέος του απέναντι στους νεκρούς που αποκάλυψε, να ψάξει την υπόθεση σε βάθος. Έτσι βρίσκεται παγιδευμένος σε μια ατέρμονη σύγκρουση της συνείδησής του με τη λογική της κοινής γνώμης, ρισκάροντας την ίδια του τη δουλειά, στοχεύοντας όμως στη διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς του.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στη Σλοβενία το 2009, όταν ένας Βόσνιος ανθρακωρύχος βρέθηκε μπροστά σε έναν ομαδικό τάφο 60 και πλέον ετών. Ομοίως και τότε οι αντιδράσεις της κοινωνίας ήταν έντονες, καθώς κανείς δεν ήθελε να σκαλίσει μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας. Ταυτοποιήσεις των νεκρών δεν έγιναν ποτέ, ίσως γιατί δεν υπήρχε κανείς για να τους αναζητήσει, ίσως γιατί κανείς δεν ξέρει ποιοι ήταν αυτοί οι νεκροί. Ήταν προδότες συνεργάτες των Ναζί; ήταν πρόσφυγες που έστειλαν οι Βρετανοί από την Αυστρία για εκτέλεση; ήταν άνθρωποι που φοβήθηκαν τον πιθανό ερχομό του Κόκκινου Στρατού; Κανείς δεν θα μάθει.
Η ταινία γενικά προκάλεσε έντονες αντιδράσεις ακόμη και σήμερα στη Σλοβενία, σε μια κοινωνία που δεν ενδιαφέρεται για το σκοτεινό παρελθόν και απλά δεν θέλει να ξέρει, δεν θέλει να μάθει.
Αποτελεί την πρόταση της Σλοβενίας για τα Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε στο 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Rudar (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Hanna Antonina Wojcik Slak
Πρωταγωνιστούν: Leon Lučev, Boris Cavazza, Jure Henigman, Tin Marn, Marina Redžepović, Zala Đurić Ribič
Διάρκεια: 98'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Ματιές στα Βαλκάνια
03/11/2017 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 18:00
04/11/2017 - αίθουσα Σταύρος Τορνές 20:30

Η άλλη όψη της ελπίδας

Ο Κάλεντ, νεαρός Σύριος πρόσφυγας, μετά από πολλές περιπέτειες στην Ευρώπη, αποβιβάζεται στο Ελσίνκι και ζητά άσυλο από τις φινλανδικές αρχές. Έχοντας φύγει από το κατεστραμένο Χαλέπι, έχοντας χάσει όλα τα μέλη της οικογένειάς του, αναζητά την αδερφή του από την οποία χωρίστηκε βίαια στον κοινό τους δρόμο προς την ελευθερία.
Ο Βίκστρομ, χαρτοπαίκτης και πλανόδιος πωλητής ενδυμάτων, αποφασίζει να αλλάξει ζωή, να αφήσει την αλκοολική σύζυγό του και να αναλάβει ένα μάλλον περιθωριακό εστιατόριο.
Όταν μετά από πολλές περιπέτειες με τη φινλανδική δικαιοσύνη και το ρατσισμό στο δρόμο, ο Κάλεντ θα βρεθεί στο δρόμο του Βίκστρομ, ο νεόκοπος εστιάτορας θα προσφέρει στο νεαρό πρόσφυγα τη βοήθεια που χρειάζεται, μια στέγη, μια δουλειά και ένα πιάτο φαΐ. Ο Κάλεντ, όμως, δεν θα πάψει να ελπίζει ότι θα βρει την αδερφή του και θα την φέρει να ζήσουν μαζί, όπου κι αν καταλήξουν.

Για δεύτερη συνεχόμενη ταινία, μετά το "Λιμάνι της Χάβρης", ο σπουδαίος Φινλανδός σκηνοθέτης Άκι Κάουρισμακι ασχολείται με το προσφυγικό πρόβλημα στην Ευρώπη. Αυτή τη φορά πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο πρόσφυγας και ο αγώνας του για ένα καλύτερο αύριο, για ένα αύριο με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Στο πρόσωπο του πρόσφυγα, ο σκηνοθέτης ασκεί δριμεία κριτική προς την κατάσταση που επικρατεί στις εμπόλεμες χώρες της Μέσης Ανατολής, καθώς και προς την αντιμετώπιση που είχαν αυτοί οι άνθρωποι από τις αρχές της Ευρώπης. Στο πρόσωπο του εστιάτορα, ο σκηνοθέτης μας δείχνει την ανθρωπιά και την ελπίδα που ένας απλός άνθρωπος μπορεί να προσφέρει, όταν οι αρχές αδρανούν και αδιαφορούν. Ταυτόχρονα η κλασικά μινιμαλιστική σκηνοθεσία του Καουρισμάκι και οι δεύτεροι ρόλοι - καρικατούρες, δίνουν μια ευχάριστη και χιουμοριστική χροιά στην ιστορία.
Σύμφωνα με το σκηνοθέτη, η ταινία αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας των λιμανιών (η πρώτη ήταν το "Λιμάνι της Χάβρης"). Συγκρίνοντας τις δύο ταινίες, μπορεί κανείς να βρει στοιχεία κοινά και το τρίπτυχο "πρόσφυγες - πολίτες - αρχές" από μια διαφορετική οπτική. Να αναμένουμε ότι η τελευταία ταινία της τριλογίας θα γυριστεί στην Πορτογαλία, όπου πλέον διαμένει ο σκηνοθέτης; Άγνωστο, αν και όχι απίθανο. Υπομονή λίγα χρόνια.
Η ταινία είναι ήδη πολυβραβευμένη, καθώς απέσπασε την Αργυρή Άρκτο στο Βερολίνο, βραβείο FIPRESCI στο Σαν Σεμπαστιάν, καθώς και βραβεία σε άλλα φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 12 Οκτωβρίου 2017.

Toivon tuolla puolen (2017)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Aki Kaurismäki
Πρωταγωνιστούν: Sherwan Haji, Sakari Kuosmanen, Ilkka Koivula, Simon Al-Bazoon, Janne Hyytiäinen, Maria Järvenhelmi, Niroz Haji, Taneli Mäkelä, Kaija Pakarinen, Kati Outinen
Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 14 Οκτωβρίου 2017

Βερολίνο, αντίο

Ο Μάικ είναι ένας έφηβος που μεγαλώνει σε μια πλούσια, αλλά δυσλειτουργική οικογένεια στα προάστια του Βερολίνου, με μια μητέρα εθισμένη στο αλκοόλ και έναν πατέρα που έχει τα μάτια του και αλλού, εκτός από τη δουλειά του. Η όλη αυτή κατάσταση έχει αντίκτυπο και στο σχολείο, όπου ο Μάικ αισθάνεται και είναι περιθωριοποιημένος από τους υπόλοιπους συμμαθητές του, οι οποίοι τον θεωρούν ψυχασθενή.
Όταν στο σχολείο έρχεται ένας καινούριος συμμαθητής, ο ρωσικής καταγωγής Αντρέι, ή Τσικ όπως είναι το ψευδώνυμό του, η ζωή του Μάικ θα αλλάξει. Αν και αρχικά του είναι αντιπαθής, στο τέλος της σχολικής χρονιάς όλα θα αλλάξουν.
Όταν η μητέρα του Μάικ θα πάει σε κλινική απεξάρτησης και ο πατέρας του φύγει για "επαγγελματικό" ταξίδι με τη βοηθό του, ο Τσικ θα εμφανιστεί στο σπίτι του Μάικ με ένα "δανεισμένο" Lada. Τα δυο παιδία θα βρουν την ευκαιρία και να πάρουν τη δική τους "εκδίκηση" από την υπόλοιπη τάξη και να ξεκινήσουν ένα ανέμελο ταξίδι προς το άγνωστο, ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, αναποδιές, μακριά όμως από τις σκοτούρες που τους ταλάνιζαν όλη τη χρονιά.

Ο Φατίχ Ακίν στη νέα του ταινία ξεφεύγει από το ρεπερτόριο, στο οποίο τον έχουμε συνηθίσει, και βασιζόμενος στο ομώνυμο βιβλίο του Βόλφγκανγκ Χέρντορφ, μας παρουσιάζει μια δραματική και κωμική ταυτόχρονα περιπέτεια αυτοπραγμάτωσης. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν δύο έφηβοι, που ζουν στο περιθώριο των συνομηλίκων τους. Αποκλεισμένοι από όλους και από όλα, σε ένα περιβάλλον όχι ιδανικά πλασμένο γι'αυτούς, αποφασίζουν να ξεφύγουν από τα εσκαμμένα και να πράξουν επιτέλους αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Παρά την αρχική απέχθεια, η κοινή μοίρα των δύο εφήβων θα τους φέρει κοντά και θα ισχυροποιήσει μια φιλία που στην αρχή φαινόταν ανέφικτη. Μέσα από όλες τις περιπέτειές τους, θα διαπιστώσουν τελικά ότι δεν είναι μόνοι στον κόσμο, ότι υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που μέσα από τις κακοτυχίες τους βρίσκουν τη δύναμη και ελπίζουν. Το ανέμελο ταξίδι των δύο εφήβων θα τους δώσει τη δυνατότητα να βρουν τον εαυτό τους και να αποτινάξουν μια για πάντα από πάνω τους το ρόλο του θύματος.
Ο Φατίχ Ακίν δίνει το χώρο στους έφηβους να πρωταγωνιστήσουν, βάζοντας στο περιθώριο τους μεγάλους, και την ευκαιρία αυτή δεν την αφήνουν να πάει χαμένη προσφέροντάς μας ορισμένες πειστικότατες ερμηνείες, που παρά την εμφανή απειρία τους, μας αποδεικνύουν ότι το ταλέντο ξεχειλίζει.
Η ταινία απέσπασε Βραβείο Νεανικής ταινίας στα Βαυαρικά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 9 Μαρτίου 2017.

Tschick (2016)
Σκηνοθεσία: Fatih Akın
Σενάριο: Wolfgang Herrndorf, Lars Hubrich, Fatih Akın, Hark Bohm
Πρωταγωνιστούν: Tristan Göbel, Anand Batbilek Chuluunbaatar, Nicole Mercedes Müller, Aniya Wendel, Anja Schneider, Uwe Bohm, Xenia Assenza, Udo Samel, Claudia Gleiser-Bading
Διάρκεια: 93'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Μακεδονικόν" στη Θεσσαλονίκη στις 11 Απριλίου 2017

Υπόθεση Φριτς Μπάουερ: Μυστική ατζέντα

Τέλη δεκαετίας του 1950 και στη Φρανκφούρτη, ο εβραϊκής καταγωγής δικαστής Φριτς Μπάουερ βρίσκεται στα ίχνη ενός καταζητούμενου ναζί εγκληματία πολέμου, του Άντολφ Άιχμαν. Δεχόμενος προσωπικά ο ίδιος απειλές για τη ζωή του, και αντιμετωπίζοντας την καχυποψία συναδέλφων του, καθώς και την απροθυμία των αρχών να συμβάλλουν στο έργο του, ο Μπάουερ δεν θα το βάλει κάτω και θα προσπαθήσει να φτάσει στον απώτερο σκοπό του: να φέρει τον Άιχμαν στη Δυτική Γερμανία, για να δικαστεί και να καταδικαστεί για τα εγκλήματά του.
Μια τέτοια δίκη, όμως, σύμφωνα με τις αρχές της χώρας, θα ήταν επικίνδυνη και για την ίδια τη χώρα, αλλά και για το νέο μεγάλο σύμμαχό της στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, τις ΗΠΑ. Ο Μπάουερ όμως, και με το δίκιο του, δεν συμμερίζεται αυτήν την άποψη. Μην μπορώντας πλέον να εμπιστευτεί ούτε τη σκιά του στην ίδια του τη χώρα, ο Μπάουερ θα στραφεί στη Μοσάντ, που επιζητεί κι αυτή την καταδίκη του Άιχμαν για τα εγκλήματά του κατά των Εβραίων. Η απόφασή του, όμως, αυτή θα χαρακτηριστεί προδοτική προς την πατρίδα του. Ίσως, όμως, ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει για να σώσει την πατρίδα του, είναι ακριβώς αυτός, δηλαδή να την προδώσει.

Μπορεί να είχαν περάσει ήδη 12 χρόνια από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την κατάρρευση του ναζιστικού καθεστώτος και η Δυτική Γερμανία να έχει ήδη βρεθεί στο στάδιο της γοργής ανάπτυξης, οι κρατικές δομές όμως φαίνεται ότι παραμένουν σάπιες. Παρά τη θέληση του κόσμου να αποτινάξει τη ρετσινιά του ναζισμού, υπάρχει πάλι μια μειοψηφία που κινεί τα νήματα και δεν αφήνει πολλά περιθώρια πλήρους ελευθερίας κινήσεων. Όντας κι ο ίδιος εβραϊκής καταγωγής, ο πρωταγωνιστής μας βρίσκεται αντιμέτωπος με όλο αυτό το σάπιο σύστημα και ο μόνος τρόπος για να δράσει είναι ο κρυφός. Τότε είναι που θα πρέπει να αντιληφθεί ποιος είναι μαζί του και ποιος όχι, ποιον θα πρέπει να εμπιστευτεί και ποιον όχι.
Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και στη δράση του δικαστή Μπάουερ, του οποίου ο ρόλος στην καταδίκη του Άιχμαν καθώς και άλλων ναζί εγκληματιών πολέμου αποκαλύφθηκε αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του το 1968. Απέσπασε αρκετά βραβεία μέσα στη Γερμανία, καθώς και βραβείο κοινού στο Λοκάρνο. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 19 Ιανουαρίου 2017.

Der Staat gegen Fritz Bauer (2015)
Σκηνοθεσία: Lars Kraume
Σενάριο: Lars Kraume, Oliver Guez
Πρωταγωνιστούν: Burghart Klaußner, Ronald Zehrfeld, Jörg Schüttauf, Sebastian Blomberg, Michael Schenk, Stefan Gebelhoff
Διάρκεια: 105'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στην αίθουσα "Σταύρος Τορνές" στη Θεσσαλονίκη στις 3 Φεβρουαρίου 2017

Paterson

Ο Πάτερσον ζει μαζί με τη γυναίκα του, Λόρα, και τον σκύλο τους σε ένα όμορφο σπίτι στην ήσυχη πόλη, Πάτερσον. Ο ίδιος, του οποίου το όνομα συμπίπτει με το όνομα της πόλης, είναι οδηγός λεωφορείου και ακολουθεί κάθε μέρα τη γνωστή του ρουτίνα, οδηγεί πάντα στην ίδια διαδρομή, ακούει τις συζητήσεις των επιβατών, βγάζει βόλτα το σκύλο και πηγαίνει το βράδυ στο μπαρ για να πιει μια μπύρα. Επίσης, γράφει ποιήματα σε ένα κρυφό τετράδιο.
Η Λόρα, από την άλλη, ξυπνάει κάθε μέρα με ένα διαφορετικό όνειρο, και αυτά τα όνειρα τής δημιουργούν νέες φιλοδοξίες για το μέλλον, κάθε φορά διαφορετικές, τις οποίες προσπαθεί να κυνηγήσει. Εθισμένη στο ασπρόμαυρο, προσπαθεί να δημιουργήσει απλή τέχνη από το τίποτα, ενώ παράλληλα θαυμάζει το ταλέντο του συζύγου της και τον παρακινεί να δημοσιεύσει τα ποιήματά του.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ζευγάρι με μια ομαλή ζωή, αγάπη και αλληλοϋποστήριξη. Ο Πάτερσον φαίνεται να είναι συμβιβασμένος με τη ρουτίνα του και να μη θέλει να την αλλάξει, ενώ η Λόρα προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποκτήσει νέα ενδιαφέροντα και να τον παρασύρει με αυτά, χωρίς όμως να νιώθει άσχημα με τη ζωή που κάνει.

Ο Τζάρμους στην τελευταία του ταινία καταπιάνεται με την ποίηση και την ηρεμία της ζωής σε ένα μικροαστικό κέντρο. Ο χαρακτήρας του πρωταγωνιστή είναι συνυφασμένος με την ηρεμία της πόλης, μιας πόλης, όπου τα πάντα κυλάν ομαλά χωρίς ιδιαιτερότητες. Δεν είναι ίσως τυχαία η σύμπτωση του ονόματος του πρωταγωνιστή και του ονόματος της πόλης. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής είναι η ίδια η πόλη, ενώ ευρηματικά αποτυπώνονται στο πανί οι στίχοι που ο ίδιος ο πρωταγωνιστής γράφει εμπνευσμένος από την πόλη και τα μικρά έως ασήμαντα πράγματα της πεζής καθημερινότητας ενός τέτοιου μέρους. Και η ίδια η ηρεμία της πόλης είναι αυτή που βοήθησε καλλιτέχνες και ποιητές πριν από τον ίδιο να δημιουργήσουν στο μέρος αυτό. Δεν είναι τυχαία η αναφορά του Τζάρμους σε ονόματα καλλιτεχνών που είτε γεννήθηκαν είτε έζησαν είτε πέρασαν είτε εμπνεύστηκαν από αυτόν τον ήσυχο τόπο. Και όπως φαίνεται, ο τόπος αυτός δίνει έμπνευση σε ανθρώπους κάθε ηλικίας να δημιουργήσουν. Όμως κατά κάποιον τρόπο η δημιουργία γίνεται βιωματική και προσωπική και, ορισμένες φορές, δεν δύναται να μεταδοθεί.
Η ταινία ήταν υποψήφια στις Κάννες, ενώ στη χώρα μας αποτέλεσε την ταινία έναρξης του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (3 Νοεμβρίου 2016), ενώ διανομή στις αίθουσες πήρε δύο μήνες αργότερα, στις 5 Ιανουαρίου 2017.

Paterson (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Jim Jarmusch
Πρωταγωνιστούν: Adam Driver, Golshifteh Farahani, Rizwan Manji, Barry Shabaka Henley, Chasten Harmon, William Jackson Harper, Sterling Jerings, Masatoshi Nagase
Διάρκεια: 118'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 9 Ιανουαρίου 2017