Ο κόσμος του κινηματογράφου σε ένα blog. Προτάσεις, περιλήψεις, κριτική και χώρος για ανοιχτό διάλογο για ταινίες από ολόκληρο το φάσμα του παγκόσμιου κινηματογράφου...
11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 13-22 Μαρτίου 2009
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟY
Το 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου αιώνα, θα πραγματοποιηθεί από τις 13 έως τις 22 Μαρτίου στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στις αίθουσες ΟΛΥΜΠΙΟΝ, ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ, ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ, στην αίθουσα του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΓΚΑΙΤΕ και στην αίθουσα του ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης γιορτάζει για ενδέκατη συνεχή χρονιά την ανήσυχη, σε διαρκή αναμόρφωση και εγρήγορση, τέχνη του ντοκιμαντέρ, αναζητώντας αδιάκοπα τις εικόνες εκείνες της κοινωνικής, ιστορικής, πολιτικής και, πάνω από όλα, ανθρώπινης πραγματικότητας του νέου αιώνα, που λειτουργούν ως εφαλτήριο για περιπετειώδεις κινηματογραφικές περιπλανήσεις.
Χρόνο με το χρόνο οι «συνοδοιπόροι» του φεστιβάλ πληθαίνουν, κάτι που αποδεικνύει όχι μόνο το ολοένα και αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ταινίες τεκμηρίωσης, αλλά και την επιτυχία της διοργάνωσης, που κατάφερε πολύ γρήγορα να καθιερωθεί στη συνείδηση επαγγελματιών και κοινού ως μια από τις σημαντικότερες του χώρου. Το 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης φιλοδοξεί και φέτος, μέσα από το πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα του - μια επιλογή από ό,τι καλύτερο συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο χώρο - αλλά και τις παράλληλες δράσεις του, να ενημερώσει, να κινητοποιήσει αλλά και να συγκινήσει το κοινό του.
Παραμονές του 2000, ο Α, ένας χωρισμένος σκηνοθέτης ζει μεταξύ Βερολίνου και Ρώμης μαζί με την κόρη του, που αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα λόγω της διάλυσης της οικογένειας και συχνά εξαφανίζεται. Την ίδια περίοδο σκηνοθετεί μια ταινία στη Ρώμη με βάση την ιστορία της μητέρας του, Ελένης, μιας ελληνίδας που μετά τον εμφύλιο είχε διαφύγει στη Σοβιετική Ένωση, βασισμένος στα γράμματα που έστελνε η μητέρα του στον φυλακισμένο στη Σιβηρία πατέρα του.
Μέσα από εκπληκτικές σκηνοθετικές εναλλαγές επιτυγχάνεται μια αναδρομή από το παρόν στο παρελθόν, σε ορισμένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και σημάδεψαν την πορεία της ζωής και του ιδίου του πρωταγωνιστή, αλλά και της μητέρας του. Από τη μια, ο Α, που έχει ζήσει μακριά από τη μητέρα του, στις ΗΠΑ, μαζί με την αδερφή του γερμανοεβραίου φίλου της μητέρας του και δεν έχει δει ποτέ τον πατέρα του. Από την άλλη, η Ελένη, που όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψε να αναζητεί τον αγαπημένο της, έχοντας τη συμπαράσταση του γερμανοεβραίου φίλου της, πρώτα στη Σοβιετική Ένωση κι έπειτα στις ΗΠΑ.
Σε όλη αυτήν την πορεία του παρελθόντος, η σμίξη των δύο αγαπημένων θα επέλθει, και στο παρόν οι γονείς θα πραγματοποιήσουν το πρώτο τους κοινό ταξίδι, για να επισκεφτούν τον γιο τους στο Βερολίνο, ένα ταξίδι γεμάτο αναμνήσεις, ένα πρώτο ταξίδι που έμελλε να είναι και το τελευταίο.
Οι εναλλαγές μεταξύ του παρόντος και του παρελθόντος είναι εκπληκτικές. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται διαρκώς στο παρόν, με τη σκηνοθεσία της ταινίας και την εξαφάνιση της κόρης, με σκηνές του παρελθόντος σε απόλυτη χρονική συνέπεια και συνέχεια, που αποκαλύπτουν την ιστορία της Ελένης, την ιστορία που ήθελε ο ίδιος ο πρωταγωνιστής να σκηνοθετήσει. Το τέλος της ταινίας αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Η λύση της ιστορίας επέρχεται με τη σύνδεση τριών γενεών, με την εκπλήρωση του μεγάλου ταξιδιού-προορισμού και με την αισιοδοξία για το μέλλον.
Είναι η πιο πρόσφατη ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Διανομή στις αίθουσες στη χώρα μας πήρε στις 12 Φεβρουαρίου, παράλληλα με την προβολή της στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Πολλοί κριτικοί δεν μίλησαν με καλά λόγια για την ταινία, χαρακτηρίζοντάς την ως από τις χειρότερες του Αγγελόπουλου. Προσωπικά, μη έχοντας δει καμία άλλη ταινία του Αγγελόπουλου, έχω να πω πως αν αυτή είναι από τις χειρότερες, τότε οι υπόλοιπες θα είναι αριστουργήματα, γιατί "Η Σκόνη του Χρόνου" είναι πραγματικά ένα σπουδαίο έργο τέχνης που αγγίζει την τελειότητα και αγγίζει τον θεατή τόσο συναισθηματικά όσο και οπτικο-μουσικά, με όλα αυτά τα μαγικά πλάνα και την εκπληκτική μουσική που τα συνοδεύει. Η περιγραφή των γεγονότων του παρελθόντος είναι απλή, απέριττη, με κάποιες υπερβολές όπου χρειάζεται. Ως προς τη θεματική της, η ταινία παρακολουθείται με μεγάλο ενδιαφέρον και δεν κουράζει σε καμία περίπτωση. Εξάλλου ξεκινώντας να δει κανείς την ταινία, ξέρει ότι θα δει Αγγελόπουλο.
The Dust of Time (2008)
Σκηνοθεσία: Θεόδωρος Αγγελόπουλος
Σενάριο: Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Πέτρος Μαρκάρης, Tonino Guerra
Πρωταγωνιστούν: Willem Dafoe, Bruno Ganz, Michel Piccoli, Irène Jakob, Christiane Paul, Tiziana Pfiffner
Διάρκεια: 125'
Ένας νεαρός Τσετσένος κατηγορείται για τη δολοφονία του Ρώσου πατριού του, που τύγχανε και αξιωματικός του στρατού. 12 ένορκοι θα κρίνουν αν ο νεαρός καταδικαστεί ή αν τον αφήσουν ελεύθερο. Μερικοί από τους 12 ενόρκους είναι: ένας ρατσιστής ταξιτζής, ένας ύποπτος γιατρός, ένας τηλεοπτικός παραγωγός, ένας επιζώντας του Ολοκαυτώματος, ένας φιγουράτος μουσικός, ένας διαχειριστής νεκροταφείου κλπ.
Το κάθε ένα από τα 12 αυτά πρόσωπα αντιπροσωπεύει μία από τις υπάρχουσες κοινωνικές συνιστώσες που εντέλει δίνουν την συνισταμένη της πάλαι ποτέ γεμάτης κλέους Ρωσίας.
Τι γίνεται όταν καλούνται να αποφασίσουν για την αθωότητα ή μη ενός ανθρώπου; Τι γίνεται όταν κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του; Μπορούν να μείνουν "ηθικοί" και άμεμπτοι ή επηρεάζονται; Η απόφαση θα είναι καταδικαστική και συνάμα σωτήρια ή θα είναι αθωωτική, αλλά συνάμα καταδικαστική; Πόσο λεπτή μπορεί να είναι αυτή η ισορροπία αθώωσης και καταδίκης; Πόσο επηρεάζει η σύγχρονη ρωσική κοινωνία μια τέτοια απόφαση;
Μια εξαιρετική ταινία, που κάνει τον θεατή να σκεφτεί για τις αποφάσεις που παίρνει, ιδιαίτερα όταν αφορούν άλλους, που κάνει τον θεατή να λαμβάνει υπ' όψιν όλες τις παραμέτρους που μπορούν να επηρεάσουν μια απόφαση καθώς και να αναλογιστεί τις συνέπειες που μπορεί αυτή η απόφαση να έχει.
Η ταινία είχε προταθεί για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας το 2008, καθώς και για το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 2007, ενώ το 2008 απέσπασε το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ του Κάρλοβυ Βάρυ. Είναι η πιο πρόσφατη ταινία του σπουδαίου Ρώσου σκηνοθέτη Никита Михалков (Nikita Mikhalkov) και αποτελεί ριμέικ της ταινίας του Sidney Lumet "12 Angry men" του 1957, προσαρμοσμένη φυσικά στα δεδομένα της σύγχρονης ρωσικής κοινωνίας και στα γεγονότα του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά και του παρόντος. Διανομή στη χώρα μας πήρε μόλις την περασμένη Πέμπτη.
Όσοι αναγνώστες επιθυμούν να παρακολουθήσουν την ταινία και βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη, μπορούν να έρθουν στον κινηματογράφο Βακούρα τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου και ώρα 20:10 ή να επικοινωνήσουν μαζί μου μέχρι τις 15:00 της ίδιας ημέρας μέσω της παρούσας ιστοσελίδας για περισσότερες λεπτομέρειες.
12 разгневанных мужчин (2007)
Σκηνοθεσία: Nikita Mikhalkov
Σενάριο: Nikita Mikhalkov, Vladimir Moiseyenko, Aleksandr Tovototsky
Πρωταγωνιστούν: Sergey Makovetsky, Sergey Garmash, Aleksei Petrenko, Yuriy Stoyanov, Sergey Gazarov, Nikita Mikhalkov, Mikhail Yevremov, Valentin Gaft
Διάρκεια: 159'
Η Λάουρα αποφασίζει τριάντα χρόνια αργότερα να εγκατασταθεί με την οικογένειά της στο εγκαταλελειμμένο ορφανοτροφείο, στο οποίο είχε περάσει τα παιδικά της χρόνια πριν υιοθετηθεί. Όνειρό της είναι να αναστηλώσει το κτήριο και να επαναλειτουργήσει η ίδια το ίδρυμα, αυτή τη φορά ως ίδρυμα για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Η απρόσμενη, όμως, επίσκεψη μιας κοινωνικής λειτουργού θα προκαλέσει αναστάτωση στην οικογένεια. Ποια ήταν πραγματικά αυτή η γυναίκα και τι ήθελε; Τι σχέση είχε με το κτήριο αυτό; Με το παλιό ίδρυμα;
Παρ' όλη την αναστάτωση, η μέρα των εγκαινίων φτάνει. Ο Σιμόν, ο γιος της Λάουρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Μέσα στο συγκεκριμένο πλήθος βρίσκεται και ένα παιδί με καλυμμένο πρόσωπο, ένα παιδί που δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί, ένα παιδί του οποίου η παρουσία δεν γίνεται αντιληπτή από κανέναν, παρά μόνο από τη Λάουρα. Ποιο ήταν αυτό το παιδί; Τι σχέση μπορεί να έχει με την εξαφάνιση του Σιμόν;
Εν τω μεταξύ, το μυστήριο της εξαφάνισης του Σιμόν έχει καταβάλει τη Λάουρα και τον σύζυγό της. Η Λάουρα πείθεται ότι το κτήριο αυτό κρύβει κάποιο τρομαχτικό μυστικό, κάτι που σκοπό έχει να βλάψει την οικογένειά της. Η λύση του μυστηρίου θα έρθει μέσα από ένα παιδικό παιχνίδι, ένα παιχνίδι που έπαιζε η Λάουρα μικρή σ' αυτό το ορφανοτροφείο μαζί με τα άλλα παιδιά, ένα παιχνίδι το οποίο παίζει πάλι μαζί με τα ίδια παιδιά, ταλαντευόμενη μια στην πραγματικότητα και μια στο μεταφυσικό ενός άλλου κόσμου, ενός κόσμου που η ίδια καταφέρνει να δημιουργήσει.
Αυτό το θρίλερ μας έρχεται από την Ισπανία. Είναι ένα θρίλερ που διαφέρει πολύ από τα αμερικάνικα. Δεν πρόκειται να δει κανείς κανένα πριόνι να σφάζει ανθρώπους και σχεδόν καμία σκηνή που θα μπορούσε να κριθεί αηδιαστική. Αντίθετα, η αίσθηση του τρόμου δίνεται κυρίως με τα ηχητικά εφέ, τα τριξίματα από πόρτες, τις τυφλές κινήσεις, την ξαφνική ταχύτητα και πρόσκρουση με τον ανάλογο ήχο, την εικόνα του παιδιού-φαντάσματος.
Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ισπανού σκηνοθέτη Juan Antonio Bayona, σε παραγωγή του Guillermo Del Toro, και αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα θρίλερ στην ιστορία του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου, και μαζί με την "Ιστορία δύο αδελφών" του κορεάτη Kim Jee Woon τις προσωπικά αγαπημένες μου ταινίες αυτής της κατηγορίας. Είναι μία ταινία που θα πρότεινα ακόμη και σε όσους δεν είναι φαν των θρίλερ, να την δουν ανεπιφύλακτα.
Έχει συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει βραβευθεί στην Ισπανία και στις ΗΠΑ. Στη χώρα μας προβλήθηκε για πρώτη φορά στα πλαίσια του 48ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στις 17/11/2007, ενώ πήρε διανομή στους κινηματογράφους έναν μήνα αργότερα.
El Orfanato (2007)Σκηνοθεσία: Juan Antonio Bayona
Σενάριο: Sergio G. Sánchez
Πρωταγωνιστούν: Belén Rueda, Fernando Cayo, Roger Príncep, Mabel Rivera, Montserrat Carulla, Edgar Vivar, Geraldine Chaplin
Διάρκεια: 105'
Στη Γερμανία, μία γηραιά κυρία δασκάλα πιάνου, παραδίδει μαθήματα σε κατάδικους στη γυναικεία φυλακή που βρίσκεται απέναντι από το σπίτι της, καθώς και στον φρουρό ασφαλείας της φυλακής. Από όλες τις καταδίκους της φυλακής, η δασκάλα του πιάνου διακρίνει το ιδιαίτερο ταλέντο μιας επαναστάτριας και αντιδραστικής καταδίκου και αναλαμβάνει να την προετοιμάσει κατάλληλα ώστε να πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό. Όμως η κατάδικος έχει τις δικές της απόψεις περί μουσικής και εκτέλεσης των κλασικών κομματιών, κάτι που βρίσκει αντίθετη τη δασκάλα.
Στην ταινία δοκιμάζονται οι σχέσεις δασκάλας - μαθήτριας, καταδίκου - φύλακα, καταδίκου - υπόλοιπων καταδίκων, ενώ αναδύονται συνεχώς σειρές γεγονότων του παρελθόντος που στιγμάτισαν τη ζωή των δύο βασικών πρωταγωνιστριών και τις οδήγησαν στην κατάσταση που βρέθηκαν.
Η ταινία τελειώνει με τη συμμετοχή της καταδίκου στο διαγωνισμό, όπου σε τέσσερα λεπτά πρέπει να δείξει το ταλέντο της και να λάβει την αναγνώριση που της πρέπει.
Η ταινία απέσπασε αρκετά βραβεία στη Γερμανία, και σε άλλα διεθνή φεστιβάλ, όπως το Χρυσό Κύπελλο στο Φεστιβάλ της Σανγκάης. Στην Ελλάδα προβλήθηκε στους κινηματογράφους μόλις τον Οκτώβριο 2007, ένα χρόνο μετά την επίσημη διεθνή κυκλοφορία της.
Vier minuten (2006)Σκηνοθεσία - Σενάριο: Chris Kraus
Πρωταγωνιστούν: Monica Bleibtreu, Hannah Herzsprung, Sven Pippig, Richy Müller, Jasmin Tabatabai
Διάρκεια: 112'
Σήμερα αποφάσισα να ασχοληθώ με μία ταινία που φέτος κλείνει 50 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε και για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα το ιστολόγιο αυτό με μία κωμωδία.
Κάπου στην Ευρώπη, υπάρχει ένα κράτος, τόσο μικρό που ακόμη και στο χάρτη χρειάζεσαι μεγεθυντικό φακό για να το εντοπίσεις. Στο κράτος αυτό οι κάτοικοι λίγο πολύ είναι συγγενείς και μοιάζουν μεταξύ τους, όπως επίσης μοιάζουν και με τον ιδρυτή του, το άγαλμα του οποίου κοσμεί το κέντρο του.
Η οικονομία του κράτους αυτού βασίζεται αποκλειστικά στην παραγωγή ενός τοπικού κρασιού και δέχεται ισχυρό πλήγμα στη διεθνή αγορά όταν οι ΗΠΑ αρχίζουν να παράγουν ένα ίδιο κρασί, το οποίο όντας φθηνότερο, προσείλκυε περισσότερους πελάτες.
Για να αντιμετωπιστεί η κρίση, η δούκισσα και ο πρωθυπουργός (και οι δύο ρόλοι από τον Peter Sellers) αποφασίζουν να κηρύξουν τον πόλεμο στις ΗΠΑ, με απώτερο σκοπό να ηττηθούν όπως είναι άλλωστε λογικό, ώστε μετά οι ΗΠΑ να στείλουν σ' αυτούς οικονομική βοήθεια, όπως έκαναν και στους ηττημένους στον πρόσφατο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, στέλνουν ως στρατηγό έναν τοξότη (επίσης Peter Sellers) μαζί με άλλους τοξότες-στρατιώτες ντυμένους με μεσαιωνικά ρούχα, με ένα πλοίο για να πάνε να πολεμήσουν ενάντια στις ΗΠΑ στη Νέα Υόρκη.
Ποιο όμως ήταν το αποτέλεσμα του πολέμου; Τελικά οι ΗΠΑ νίκησαν ή μήπως συνέβη κάτι άλλο; Επέστρεψαν οι πολεμιστές ηττημένοι και με την οικονομική βοήθεια που περίμενε το μικρό τους κράτος ή μήπως επέστρεψαν νικητές;
Κατά την απόβαση στη Νέα Υόρκη, βρήκαν μία πόλη άδεια και τους κατοίκους στα καταφύγια, καθώς εκείνη τη μέρα θα γινόταν η δοκιμή μιας νέας βόμβας. Τελικά, βρίσκουν την ευκαιρία και απάγουν τον εφευρέτη της βόμβας μαζί με τη βόμβα και γυρνούν νικητές, απογοητεύοντας τους συμπατριώτες τους.
Μια κωμωδία πολύ εύστοχη για την εποχή που γυρίστηκε, που σε κάνει να γελάς από την αρχή ως το τέλος, ακόμη κι αν την βλέπεις μετά από 50 χρόνια, που δεν την βαριέσαι σε κανένα σημείο της. Ο Peter Sellers ήταν απολαυστικός και στους τρεις ρόλους που έπαιξε (τέσσερις, αν συνυπολογιστεί ότι το άγαλμα του ιδρυτή έχει τη μορφή του).
Στη χώρα μας προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 28 Ιανουαρίου 1960.
Ακολούθησαν και δύο συνέχειες της ταινίας, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία και χωρίς το γνωστό καστ ηθοποιών.
The Mouse that roared (1959)Σκηνοθεσία: Jack Arnold
Σενάριο: Roger MacDougall, Stanley Mann - βασισμένο σε βιβλίο του Leonard Wibberley
Πρωταγωνιστούν: Peter Sellers, Jean Seberg, William Hartnell, David Kossoff, Leo McKern, MacDonald Park
Διάρκεια: 83'
Ένας νεαρός καθηγητής κοινωνιολογίας στη Γερμανία, αναρχικών καταβολών, αναλαμβάνει παρά τη θέλησή του να διδάξει στους φοιτητές το μάθημα για το πολίτευμα της Ολιγαρχίας και τον τρόπο που αυτή θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε μια κοινωνία. Όταν οι φοιτητές αρχίζουν να αμφισβητούν το πώς θα μπορούσε κάτι τέτοιο να γίνει εφικτό σήμερα, που οι ιδέες του ναζισμού έχουν μπει στο περιθώριο, ο καθηγητής αναλαμβάνει να κάνει ένα πείραμα, ένα πείραμα που θα τον κάνει να απαρνηθεί τις ιδέες του, μόνο και μόνο για να πείσει τους φοιτητές ότι τα πάντα μπορούν να γίνουν.
Το πείραμα όμως, αρχίζει και παίρνει τρομαχτικές διαστάσεις. Ολοένα και περισσότεροι φοιτητές παρακολουθούν το μάθημα και μπαίνουν στο πνεύμα της ομάδας. Σιγά σιγά η ομάδα εξαπλώνεται σαν "κύμα" και παρασύρει ολοένα και περισσότερο κόσμο στην αγκάλη της, μια ομάδα που διέπεται πλέον από ολιγαρχικά πρότυπα.
Οι χαρακτήρες των ατόμων αλλάζουν, οι ζωές τους αλλάζουν, οι διαπροσωπικές σχέσεις τόσο του καθηγητή όσο και των φοιτητών με το περιβάλλον τους αλλάζουν, η βία εξαπλώνεται, το "κύμα" είναι έτοιμο να επικρατήσει και να παρασύρει τους πάντες. Όμως, υπάρχουν και οι φωνές διαμαρτυρίας, τα άτομα που νιώθουν ότι με τον τρόπο αυτό χάνουν τους φίλους τους, χάνουν αγαπημένα πρόσωπα, αναλαμβάνουν δράση. Στο τέλος, η συνειδητοποίηση της αλήθειας θα έρθει. Μήπως, όμως, τότε θα είναι αργά για όλους; Ή μήπως όχι;
Ένα δράμα που τα έχει όλα. Μια ταινία που κάνει τον θεατή να σκεφτεί ποιος είναι ο σωστός δρόμος, που καλεί τον θεατή να πάρει σαφή θέση ποιας πλευράς το μέρος θα πάρει. Αν "Οι ζωές των άλλων" αναφέρονταν σε ένα γεγονός που συνέβαινε στο παρελθόν, "Το Κύμα" έρχεται να δώσει μια διάσταση που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και μπορεί να εφαρμοστεί στο μέλλον, καθώς οι ιδέες αυτές υφέρπουν μέσα σε μια σύγχρονη κοινωνία, έρχεται να καταδικάσει την παράνοια των ολιγαρχικών συστημάτων, προβάλλοντας τις ιδέες τους στην πράξη, από τη γένεσή τους ως την κορύφωση, ώστε με την πτώση τους να επέλθει η τελική λύτρωση.
Η ταινία απέσπασε βραβεία στη Γερμανία. Στη χώρα μας προβάλλεται από το Νοέμβριο 2008 και έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.
Die Welle (2008)Σκηνοθεσία: Dennis Gansel
Σενάριο: Dennis Gansel, Peter Thorwarth - βασισμένο σε βιβλίο του Todd Strasser
Πρωταγωνιστούν: Jürgen Vogel, Frederick Lau, Max Riemelt, Jennifer Ulrich, Christiane Paul, Jacob Matschenz
Διάρκεια: 101'
Ελ Σαλβαδόρ - δεκαετία '80. Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του κυβερνητικού στρατού και των ανταρτών του απελευθερωτικού μετώπου Farabundo Martí μαίνεται. Στο χωριό Cuscatachingo ζει ο 12χρονος Chava μαζί με τη μητέρα του και τη μικρή αδελφή του. Ο πατέρας του είχε φύγει μόλις ξέσπασε ο εμφύλιος, ενώ ο θείος του έχει πάρει το μέρος των ανταρτών, που έχουν στρατοπεδεύσει κοντά στο χωριό. Έτσι, ξαφνικά γίνεται αρχηγός της οικογένειάς του.
Έχοντας αρχικά άγνοια του κινδύνου που παραμόνευε, ζούσε μια φυσιολογική ζωή στο σχολείο και στο σπίτι. Όμως, όταν ο κυβερνητικός στρατός μπήκε στο σχολείο του και επιστράτευσε κάποιους φίλους του στον αγώνα κατά των ανταρτών, ο Chava άρχισε να καταλαβαίνει ότι η παιδική του ηλικία φτάνει στο τέλος της.
Το χωριό του πλέον έχει γίνει πεδίο μάχης. Πυροβολισμοί εκατέρωθεν σαρώνουν τη νύχτα. Ο Chava προσπαθεί στο σπίτι να προφυλάξει την αδελφή του, ενώ η μητέρα του κάνει διάφορες ευκαιριακές δουλειές. Ο ίδιος ο Chava δεν νοιάζεται πολύ να προφυλάξει τον ίδιο του τον εαυτό - η μητέρα του ανησυχεί γι' αυτόν και προσπαθεί μάταια με κάθε τρόπο να τον προφυλάξει, κάνοντας πολλές θυσίες. Αργότερα έρχεται η ώρα της γενικής επιστράτευσης των παιδιών του χωριού - τι θα πράξουν; θα μπορέσουν να αποφύγουν το μοιραίο; ποιο μέρος θα πάρουν; και πού θα τους οδηγήσει; θα σωθούν τελικά από το κακό που χτυπάει την πόρτα τους; ως πού μπορεί να φτάσει μια μητέρα ώστε να προφυλάξει τα παιδιά της;
Τι συμβολίζει το βατραχάκι; Τι μηνύματα στέλνει το απαγορευμένο τραγούδι;
Μια ταινία - ύμνος στην παιδική αθωότητα και κατακραυγή προς κάθε προσπάθεια εκμετάλλευσης των παιδικών ψυχών σε έναν άδικο πόλεμο, που μόνο τραύματα μπορεί να τους δημιουργήσει. Μια ταινία που βλέπει τον πόλεμο μέσα από το αθώο βλέμμα των παιδιών που τον βιώνουν, ένα βλέμμα που κάποιοι δεν θέλουν να είναι αθώο. Μια ταινία που συμμερίζεται την αγωνία των παιδιών στην προσπάθεια για επιβίωση, και την αγωνία των μεγαλυτέρων για την τύχη των παιδιών και την προστασία τους. Μια ταινία συγκινητική και ανθρώπινη, βασισμένη σε πραγματική ιστορία που διαδραματίστηκε κατά τον εμφύλιο του Ελ Σαλβαδόρ που κράτησε πάνω από μία δεκαετία.
Η ταινία προβλήθηκε στη χώρα μας στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο 2005, ενώ στις αίθουσες προβλήθηκε ελάχιστα μέσα στο 2006. Έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ, όπως η Γυάλινη Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου και το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Tromsø.
Voces inocentes (2004) Σκηνοθεσία: Luis Mandoki Σενάριο: Luis Mandoki, Oscar Orlando Torres Πρωταγωνιστούν: Carlos Padilla, Leonor Varela, Gustavo Muñoz, José María Yazpik, Ofelia Medina, Daniel Giménez Cacho Διάρκεια: 120'
Βοσνία 1997. Το χωριό Slavno μετράει τις πληγές του από τον πόλεμο που είχε προηγηθεί. Στο χωριό δεν έχουν μείνει πολλοί, οι άνδρες του χωριού είτε έχουν σκοτωθεί είτε είναι αγνοούμενοι, και οι γυναίκες ζουν με την ανάμνησή τους, δημιουργώντας έναν κόσμο στον οποίο οι αγαπημένοι τους είναι παρόντες. Η Alma, νεαρή γυναίκα που χήρεψε στον πόλεμο, πιστεύει ότι μπορεί να επανέλθει η ζωή στο χωριό και η ευημερία, μέσα από τη δραστηριοποίηση ενός τοπικού συναιτερισμού των γυναικών του χωριού, που θα πουλάει τοπικά γλυκά στους περαστικούς. Οι υπόλοιπες, μολονότι δεν συμμερίζονται την άποψή της και ψάχνουν διέξοδο ώστε να φύγουν μακριά και να αρχίσουν μια νέα ζωή κάπου αλλού, κάπου που θα μπορέσουν να ορθοποδήσουν, εντούτοις την βοηθούν για να πραγματοποιήσει το όραμά της. Ένα ατύχημα, όμως, θα καταστρέψει όσα η Alma έχτιζε. Έπειτα, μια ομάδα επιχειρηματιών με καταγωγή από τον εχθρό, θα επισκεφτεί το χωριό και θα προτείνει την εξαγορά της γης τους έναντι ενός σεβαστού ποσού, ώστε να μετεγκατασταθούν αλλού όπου θα ζούσαν μια καλύτερη ζωή.
Τότε έπρεπε να αποφασίσουν, να μείνουν στον τόπο τους με τον οποίο ήταν συναισθηματικά δεμένες και ήταν ο χώρος στον οποίο έπλαθαν τον φανταστικό αυτό κόσμο, όμως δεν τους προσέφερε ουσιαστικά τίποτα, ή να αποδεχτούν την εξαγορά της γης τους, που συνάμα θα σήμαινε και την εξαγορά των αναμνήσεών τους, μόνο και μόνο για να βρουν μια καλύτερη - όπως τους υπόσχονταν - ζωή; Τι έκρυβε η πρόταση εξαγοράς της γης; Μπορούσαν να εμπιστευθούν ανθρώπους, οι οποίοι πριν λίγα χρόνια τους πολεμούσαν; Μπορούσαν οι άνθρωποι αυτοί να γνωρίζουν τι απέγιναν οι αγνοούμενοι του χωριού;
Η ταινία κινείται μέσα στα πλαίσια ερωτημάτων περί του ρεαλιστικού και του συναισθηματικού και ενίοτε εγωιστικού, περί της εμπιστοσύνης και της δυσπιστίας. Τελικά η απόφαση ποια θα είναι και ποια είναι τα κριτήρια γι' αυτήν; Μήπως τελικά η απόφαση δεν είναι τελική;
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας στα πλαίσια του 49ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο, όπου και απέσπασε το Ειδικό Βραβείο "Γυναίκα και Ισότητα Ευκαιριών", ενώ έχει συμμετάσχει και συμμετέχει ήδη σε αρκετά Διεθνή Φεστιβάλ ανά τον κόσμο (Κάννες, Τσούνγκμορο, Χάμπτονς, Ρέυκιαβικ). Στους κινηματογράφους προβάλλεται ήδη από τις 8 Ιανουαρίου στην Αθήνα και σύντομα αναμένεται και στη Θεσσαλονίκη.
Snijeg (2008) Σκηνοθεσία: Aida Begić
Σενάριο: Aida Begić, Elma Taratagić
Πρωταγωνιστούν: Zana Marjanović, Jasna Beri, Sadžida Setić, Vesna Masić, Emir Hadžihafizbegović, Irena Mulamuhić
Διάρκεια: 100' «Το χιόνι δεν πέφτει για να καλύψει τους λόφους,
αλλά για να μπορέσουν τα ζώα να αφήσουν τα ίχνη τους»
Μία ταινία κινουμένων σχεδίων αλλιώτικη από τις άλλες. Μία ταινία επίκαιρη στις μέρες μας δυστυχώς όσο ποτέ.
Μια νύχτα σ’ένα μπαρ, ένας παλιός φίλος αφηγείται στο σκηνοθέτη Άρι Φόλμαν έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη του, κατά τον οποίο τον καταδιώκουν 26 άγρια σκυλιά. Κάθε νύχτα, ο ίδιος αριθμός απαίσιων ζώων. Οι δύο άντρες φτάνουν στο συμπέρασμα ότι ο εφιάλτης αυτός συνδέεται με την κοινή τους εμπειρία από την εποχή που ήταν στον ισραηλινό στρατό κατά τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ο Άρι εκπλήσσεται απ’ το γεγονός ότι δε θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο. Η περιέργειά του εξάπτεται και αποφασίζει να συναντηθεί και να μιλήσει με παλιούς φίλους και συμπολεμιστές απ’ όλο τον κόσμο. Νιώθει την ανάγκη να ανακαλύψει την αλήθεια για εκείνη την εποχή και για τον εαυτό του. Καθώς ο Άρι βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στα μυστήρια εκείνης της αποστολής και στο ρόλο που εκείνος είχε διαδραματίσει, από τη μνήμη του αναδύονται σουρρεαλιστικές, συχνά αποκρουστικές εικόνες.
Ο εφιάλτης του πολέμου ξυπνά στις ψυχές των πρωταγωνιστών, ενώ η επιλεκτική μνήμη που επιβάλλει στους ανθρώπους που έχουν πάρει μέρος σ' αυτόν κάνει ακόμη πιο τραγική τη συνειδητοποίηση της φρίκης, όταν αποκαλύπτονται οι κρυφές πτυχές των γεγονότων, πτυχές που τη στιγμή του πολέμου οι πρωταγωνιστές δεν μπορούσαν καν να σκεφτούν ή που δεν τους επιτρεπόταν ίσως να σκεφτούν. Η ταινία επιστρέφει στο παρελθόν και καταδικάζει κάθε είδος πολέμου και το παράλογο που τον συνοδεύει.
Η ταινία συνδυάζει μυθοπλασία και ντοκιμαντέρ και είναι γυρισμένη σε κινούμενο σχέδιο που συνδυάζει κλασικό animation, κινούμενο σχέδιο flash και τρισδιάστατο σχέδιο. Εισάγει μια μοναδική καλλιτεχνική έκφραση.
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας με ιδιαίτερη επιτυχία στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο, από όπου έχω πάρει και την παραπάνω περίληψη. Έχει συμμετάσχει επίσης επίσημα στα Φεστιβάλ Καννών, Τορόντο, Νέας Υόρκης, Κάρλοβυ Βάρυ και Λονδίνου, ενώ έχει αποσπάσει βραβεία από την Κινηματογραφική Ακαδημία του Ισραήλ, βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βαρσοβίας και βραβείο επιτροπής στο Φεστιβάλ του Τάλλινν. Είναι υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και Animation.
Πριν λίγες ώρες, η ταινία απέσπασε τη Χρυσή Σφαίρα Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Στη χώρα μας επίσημα προβάλλεται από την 1η Ιανουαρίου στην Αθήνα και από την 8η Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη.
Για τους φίλους στη Θεσσαλονίκη, όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε μία συνάντηση που οργανώνουμε για την προβολή της ταινίας στο Ολύμπιον τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου στις 21:00, μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μου μέσω του e-mail μου (tanysipteros@gmail.com) για περαιτέρω οδηγίες.
Waltz with Bashir (2008) - ואלס עם באשיר
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Ari FolmanΜε τις φωνές των: Ron Ben-Yishai, Ronny Dayag, Ari Folman, Dror Harazi, Yehezkel Lazarov, Mickey Leon, Ori Sivan, Zahava Solomon
Διάρκεια: 90'
