24 Σεπ 2017

Ακόμα κρύβομαι για να καπνίσω

Σε ένα Αλγέρι που μαστίζεται από τρομοκρατικές ενέργειες και πολιτικές εντάσεις μεταξύ ισλαμιστών και δυτικοφρόνων στα 1995, μια ισχυρόβουλη γυναίκα, η Φατίμα, διατηρεί ένα χαμάμ στο οποίο πηγαίνουν γυναίκες της γειτονιάς για να καλλωπιστούν και να νιώσουν ελεύθερες. Πραγματικά το χαμάμ μοιάζει σαν ο μόνος τόπος, στον οποίο μπορούν να νιώσουν ελεύθερες, να βγάλουν τα εσώψυχά τους χωρίς να νιώθουν το φόβο. Γυναίκες κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης και κάθε οικογενειακής κατάστασης, με πολύ διαφορετικές ιστορίες ζωής συναθροίζονται στο χώρο. Συχνές βέβαια είναι και οι εντάσεις μεταξύ τους, αλλά η Φατίμα ξέρει να κρατάει τα κόζια.
Ένα πρωί, θα κάνει την εμφάνισή της η Μεριέμ, μια 16χρονη ετοιμόγεννη κοπέλα, την οποία κυνηγάει για λόγους τιμής της οικογένειας να σκοτώσει ο αδερφός της που μόλις γύρισε από το εξωτερικό. Η Φατίμα θα της προσφέρει καταφύγιο και θα κρατήσει επτασφράγιστο το μυστικό από τις υπόλοιπες λουόμενες.
Όταν στο χαμάμ θα εμφανιστεί η Ζαχία, χήρα του εμίρη-αρχηγού των ισλαμιστών, η καχυποψία μεταξύ των γυναικών για την παρουσία της θα ενταθεί, ενώ η Νάντια, άλλοτε φίλη της και νυν επαναστάτρια δυτικόφρονη, θα προσπαθήσει να την κάνει να συνειδητοποιήσει πού οδηγεί όλη η αυτή η μισάνθρωπη ιδεολογία της.
Άραγε ποιο μέλλον μπορεί να έχει μια τέτοια κοινωνία που μαστίζεται από τέτοιου είδους εντάσεις; Πώς θα μπορούσαν να βρουν οι γυναίκες του Αλγεριού ελευθερία σκέψης και βούλησης έξω από τα στενά όρια ενός χαμάμ; Πού οδηγεί μια ιδεολογία που δεν σέβεται την ανθρώπινη ζωή; Άραγε υπάρχει ελπίδα ή θα χρειαστεί μια θυσία για να γίνει κατανοητή η ανάγκη για αποτίναξη του μισανθρωπισμού;

Η ταινία μας δίνει ένα στίγμα για μια κοινωνία σε μια ισλαμική χώρα που βρίσκεται σε ένα τέλμα. Από τη μια ο οπισθοδρομισμός και η στενοκεφαλιά των κρατούντων κι από την άλλη η δίψα για κάτι καλύτερο και προοδευτικό. Αλλά όλα αυτά συμβαίνουν έξω από τα όρια του χαμάμ. Μέσα στο χαμάμ οι γυναίκες είναι ελεύθερες. Είναι ελεύθερες να εκφραστούν, να γδυθούν και να βγάλουν τον πραγματικό τους εαυτό. Χαρακτήρες πολλοί και διαφορετικοί, από την ισχυρόβουλη ιδιοκτήτρια και την ακόμη ανύπαντρη βοηθό της, μέχρι την ώριμη δασκάλα και τη γερασμένη μαία, βρίσκουν χώρο ελευθερίας. Ταυτόχρονα η ταινία ασκεί κριτική στο μισανθρωπισμό των στενόμυαλων παραδόσεων της κοινωνίας και διατυπώνει την ανάγκη αποτίναξής του και την ανάγκη προόδου της κοινωνίας, μιας κοινωνίας που θα είναι έτοιμη να δεχτεί ακόμη και όσους έχουν λοξοδρομήσει στην απέναντι πλευρά.
Την ταινία υποστήριξαν με την παρουσία τους δύο από τις πιο διάσημες γυναίκες ηθοποιούς του αραβόφωνου κόσμου, η Χιάμ Αμπάς και η Μπιγιούνα. Οι σκηνές από το εσωτερικό του χαμάμ γυρίστηκαν εξ ολοκλήρου στο Μπέη Χαμάμ (Λουτρά Παράδεισος) της Θεσσαλονίκης, ενώ οι εξωτερικές σκηνές στο Αλγέρι. Είναι πολύ σημαντική η συμβολή του ζεύγους Γαβρά στην παραγωγή της ταινίας, ενώ ελληνίδες ηθοποιοί συμμετέχουν ως κομπάρσοι ως λουόμενες στο χαμάμ.
Η ταινία απέσπασε βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

À mon âge je me cache encore pour fumer (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Rayhana Obermeyer
Πρωταγωνιστούν: Hiam Abbass, Biyouna, Fadila Belkebla, Nadia Kaci, Nassima Benchicou, Sarah Layssac, Maymouna, Lina Soualem, Faroudia Amazit, Fethi Galleze
Διάρκεια: 90'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη (300 μέτρα περίπου από το χώρο των γυρισμάτων!!!!) στις 23 Σεπτεμβρίου 2017

23 Ιουλ 2017

Αόρατος επισκέπτης

Ο Αντριάν, ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ξυπνάει μετά από ένα χτύπημα στο κεφάλι σε ένα κλειδωμένο από μέσα δωμάτιο ενός απομακρυσμένου ξενοδοχείου, ενώ στο μπάνιο κείται δολοφονημένη η ερωμένη του, Λάουρα. Ο ίδιος δηλώνει άγνοια για το φόνο και όντας σίγουρος για την αθωότητά του, προσλαμβάνει μια έμπειρη δικηγόρο για την υπεράσπισή του. Όμως, η είδηση ότι ένας νέος μάρτυρας έχει εμφανιστεί για να καταθέσει στο δικαστήριο στις επόμενες τρεις ώρες, θα αναγκάσει τον Άντριαν μαζί με τη δικηγόρο να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική τους.
Τότε ο Άντριαν θα κληθεί να αφηγηθεί στη δικηγόρο όλα τα γεγονότα που συνέβησαν μέχρι να φτάσουμε στη μοιραία στιγμή, καθώς και γεγονότα που σχετίζονται με την εξαφάνιση ενός νεαρού στην ευρύτερη περιοχή, με την οποία εξαφάνιση φαίνεται ο Άντριαν και η Λάουρα να έχουν σχέση.
Όμως ο Άντριαν στην αφήγησή του, και λόγω της θέσης στην οποία βρίσκεται, φάσκει και αντιφάσκει. Βαθιά μέσα του ξέρει ότι πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ώστε να κριθεί αθώος, και αυτό ακριβώς έχει καρφωθεί στη συνείδησή του το βγάζει προς τα έξω. Από την άλλη, όμως, η αλήθεια είναι αμείλικτη και η τελική λύση τέτοια, που το δίκαιο θα επικρατήσει και θα επιφέρει τη λύτρωση σε αυτόν που την έχει ανάγκη.

Η ταινία αποτελεί ένα καλοστημένο σκοτεινό θρίλερ μυστηρίου, όπου παρατηρείται ένα παιχνίδι μεταξύ της δικηγόρου και του πελάτη της, ώστε να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα σε δυο υποθέσεις όπου ο πελάτης φαίνεται μπλεγμένος. Χρησιμοποιώντας την τεχνική του μπρος-πίσω, ο σκηνοθέτης γυρνάει πίσω στο χρόνο όσες φορές χρειαστεί, ώστε να δημιουργηθούν οι ανατροπές που χρειάζεται για να δοθεί η τελική λύση. Ο πρωταγωνιστής προκαλεί αρχικά το αίσθημα της συμπόνοιας στο θεατή, το οποίο όμως σταδιακά μετατρέπεται δικαιολογημένα σε απέχθεια προς τον ίδιο, ενώ η δικηγόρος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο επαγγελματικό της καθήκον και στην προσωπική της συνείδηση. Η τελική λύση, όμως, θα αποδείξει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα έχουμε πιστέψει από την αρχή. Μέσα από σενάρια επί σεναρίων για το τι πραγματικά έχει συμβεί, η αποκάλυψη της αλήθειας θα φέρει τον πρωταγωνιστή αντιμέτωπο με τον πραγματικό του εφιάλτη, την ίδια την πραγματικότητα.
Θα μπορούσαν να γραφτούν κι άλλα στοιχεία για την υπόθεση, όμως ο φόβος μην αποκαλυφθούν βασικά της στοιχεία, αποτρέπουν τον γράφοντα να τα αναλύσει περαιτέρω.
Ως προς την τεχνική της ταινίας, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί την ίδια λογική που χρησιμοποίησε και στο "Σώμα", μόνο που αυτή τη φορά οι ανατροπές στην υπόθεση είναι συνεχείς και προκαλούνται κυρίως από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, ενώ δίνεται μεγαλύτερη σχετικά βαρύτητα στην δευτερεύουσα υπόθεση, κάτι που στο "Σώμα" έγινε αντιληπτό κυρίως στο τέλος της ταινίας.
Η ταινία απέσπασε βραβείο κοινού σε φεστιβάλ στο Πόρτλαντ, ενώ στη χώρα μας προβάλλεται στις αίθουσες από τις 20 Ιουλίου 2017.

Contratiempo (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Oriol Paolo
Πρωταγωνιστούν: Mario Casas, Ana Waneger, José Coronado, Bárbara Lennie, Fransesc Orella, Paco Tous, Iñigo Gastesi
Διάρκεια: 106'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο "Ελληνίς 2" στη Θεσσαλονίκη στις 22 Ιουλίου 2017

1 Ιουλ 2017

Τα παράπονα στο δήμαρχο

Το Πιετραμάρε είναι ένα ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό στη Σικελία, όπου όμως βασιλεύει η αταξία και το ρουσφέτι, απόρροια της διοίκησης του διεφθαρμένου δημάρχου επί χρόνια, Πατανέ. Όταν λίγες ημέρες πριν τις δημοτικές εκλογές αποκαλύπτονται τα σκάνδαλα του δημάρχου, η ανάγκη για αλλαγή γίνεται σύνθημα στο στόμα του κόσμου.
Προς έκπληξη όλων, ακόμα και του ίδιου του κράτους, δημαρχός εκλέγεται ένας έντιμος άνθρωπος, ο καθηγητής Νατόλι, ο οποίος αμέσως πιάνει δουλειά για να διορθώσει τα κακώς κείμενα του προκατόχου του και να βάλει το χωριό σε μια τάξη υλοποιώντας όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
Όμως, στον αγώνα του αυτό σύντομα θα αποκτήσει πολέμιους. Καθώς η νομιμότητα είναι μια επί χρόνια άγνωστη λέξη για τον μικρόκοσμο στον οποίο ζει, στην προσπάθειά του καλείται να τα βάλει με όλο το διεφθαρμένο σύστημα, ένα σύστημα όμως, που από ό,τι φαίνεται βόλευε τους πολίτες του χωριού. Η στροφή στη νομιμότητα απαιτεί θυσίες, που κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει.

Χαρακτηρίστηκε όχι άδικα ως η νούμερο ένα ιταλική κωμωδία της χρονιάς. Οι σκηνοθέτες-πρωταγωνιστές Φικάρα και Πικόνε (στους ρόλους του κουνιάδου και του γαμπρού του νέου δημάρχου, που βάζουν εμπόδια στο έργο του), αν και χωρίς να εμβαθύνουν πολύ, περιγράφουν με τρόπο απλό, κατανοητό και χιουμοριστικό τις παθογένειες της κοινωνίας στον ιταλικό νότο και την αδυναμία της να συμμορφωθεί με τη νομιμότητα. Περιγράφουν, επιφανειακά μεν ουσιαστικά δε, πολλούς από τους χαρακτήρες που μπορεί να συναντήσει κανείς σε έναν τέτοιο μικρόκοσμο, την ανοχή της κοινωνίας σε έκνομες πράξεις και το πώς η δομή της έχει βασιστεί πάνω σε αυτές. Η νομιμότητα έρχεται σαν κάτι ξένο, κάτι πρωτόγνωρο, το οποίο δεν είναι η κοινωνία έτοιμη να δεχτεί και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να το πολεμήσει. Αν πολλά από τα λεγόμενα κακώς κείμενα σας θυμίζουν κάτι, είναι που η νοοτροπία της κοινωνίας του ιταλικού νότου μοιάζει τόσο πολύ με την ελληνική.
Στόχος της ταινίας δεν είναι να εμβαθύνει στις παθογένειες της κοινωνίας (ίσως αυτό να έκανε κάποιους κριτικούς να μην γράψουν καλά λόγια), αλλά μέσα από το -ώρες ώρες ακραίο- χιούμορ να κάνει το θεατή να περάσει ευχάριστα την ώρα του, πράγμα το οποίο και καταφέρνει, χωρίς να καταφεύγει στην εύκολη λύση. Αν και τους έντονους ρυθμούς στην αρχή της ταινίας διαδέχεται μια σχετική ηρεμία στο υπόλοιπο, προσωπικά θεωρώ ότι δεν χωλαίνει κάπου.
Η ταινία απέσπασε βραβείο στο διεθνές φεστιβάλ του Μπάρι, ενώ στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 29 Ιουνίου 2017.

L'ora legale (2017)
Σκηνοθεσία: Salvatore Ficarra, Valentino Piccone

Σενάριο: Salvatore Ficarra, Valentino Piccone, Edoardo De Angelis, Nicola Guaglianone, Fabrizio Testini

Πρωταγωνιστούν: Salvatore Ficarra, Valentino Piccone, Vincenzo Amato, Tony Sperandeo, Eleonora De Luca, Leo Gullotta, Ersilia Lombardo, Alessia D'Anna

Διάρκεια: 95'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Άλεξ στη Θεσσαλονίκη στις 30 Ιουνίου 2017

22 Μαΐ 2017

Το δίχτυ

Ο Τσουλ-γου είναι ένας φτωχός βορειοκορεάτης ψαράς που ζει μια λιτή και ευτυχισμένη ζωή με την οικογένειά του κοντά στα σύνορα με τη Νότια Κορέα. Όταν το δίχτυ που είχε απλώσει για να πιάσει ψάρια μπλέκεται στην προπέλα της βάρκας του και προκαλεί βλάβη στη μηχανή, τα ρεύματα θα παρασύρουν τη βάρκα και τον ίδιο στα χωρικά ύδατα της Νότιας Κορέας.
Οι αρχές της Νότιας Κορέας θα τον συλλάβουν για παράνομη είσοδο στη χώρα και θα τον ανακρίνουν για πιθανή κατασκοπεία. Απέναντί του βρίσκεται ένας εμμονικός κατήγορος που θέλει καλά και σώνει να τον βγάλει κατάσκοπο, ενώ ο διευθυντής της υπηρεσίας έχει άλλη γνώμη και θέλει να σώσει τον άτυχο ψαρά από το βορειοκορεατικό καθεστώς. Στο πλευρό του ψαρά είναι ένας νεαρός φύλακας, ο οποίος τον καταλαβαίνει και προσπαθεί να τον βοηθήσει να γυρίσει πίσω στην οικογένειά του, κάτι που ο Τσουλ-γου επιθυμεί διακαώς.
Μέσα από σειρές ανακρίσεων και τεχνασμάτων ώστε να πειστεί να αυτομολήσει, ο Τσουλ-γου αποδεικνύει το υψηλό φρόνημά του και την πίστη του για τη ζωή στη Βόρεια Κορέα. Την ίδια στιγμή η προπαγάνδα στη χώρα του σχετικά με το περιστατικό καλά κρατεί.
Θα καταφέρει τελικά ο Τσουλ-γου να επιστρέψει σώος στην οικογένειά του και να χαρεί ξανά τη ζωή του όπως την είχε φανταστεί;

Ο μεγάλος Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Κιμ Κι-Ντουκ επιστρέφει με ένα πολιτικό θρίλερ, που αφορά τις δυο χώρες της χερσονήσου, τις δυο πατρίδες όλων των Κορεατών. Δύο χώρες γειτονικές, ένας λαός διχοτομημένος, δυο εξουσίες που αλληλοκατηγορούνται, εχθρεύονται η μία την άλλη και δεν επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ του πληθυσμού. Καθεμία από τις αρχές έχει το δικό της δίκιο και το δικό της άδικο. Η καχυποψία υπάρχει παντού διάχυτη. Στη μέση βρίσκεται ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ένας αθώος ψαράς που προσπαθώντας να ξεμπλέξει το δίχτυ του, για να φέρει φαγητό στην οικογένειά του, βρέθηκε ο ίδιος μπλεγμένος σε ένα δίχτυ πολύ μεγαλύτερο και πιο σφιχτό, τόσο σφιχτό που θα παρακαλούσε ο ίδιος να ήταν ένα απλό ψάρι στο δικό του δίχτυ. Στην ταινία υπάρχουν σκηνικά που επαναλαμβάνονται, όμως αυτή η επανάληψη δημιουργεί την κατάλληλη ένταση που απαιτείται ώστε ο θεατής να νιώσει οίκτο προς τον πρωταγωνιστή που άθελά του βρέθηκε στην κατάσταση αυτή, και να επιδιώξει την τελική του λύτρωση.
Στη χώρα μας η ταινία πήρε διανομή στις αίθουσες στις 4 Μαΐου 2017.

Geumul - 그물 (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Kim Ki-Duk
Πρωταγωνιστούν: Ryoo Seung-bum, Kim Young-min, Lee Won-keun, Park Ji-il, Jeong Ha-dam, Sung Hyun-Ah, Guyhwa Choi, Kim Su-an
Διάρκεια: 114'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Φαργκάνη στη Θεσσαλονίκη στις 17 Μαΐου 2017

9 Μαΐ 2017

Suburra: Υπόγεια πόλη

Ένας γκάνγκστερ με το ψευδώνυμο "Σαμουράι" οραματίζεται να μετατρέψει την παραθαλάσσια περιοχή της επαρχίας της Ρώμης σε Λας Βέγκας, με τις πλάτες του ίδιου του Βατικανού. Ένας σημαντικός βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος βρίσκεται μπλεγμένος στο φόνο μιας 19χρονης ιερόδουλης. Ένας επιφανής Ρωμαίος πολίτης αυτοκτονεί και ο γιος του είναι αναγκασμένος να τακτοποιήσει το χρέος του πατέρα του προς την τσιγγάνικη μαφιόζικη οικογένεια των Ανακλέτι.
Η προσπάθεια του βουλευτή Μαλγκράντι να καλύψει τα ίχνη του θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στον υπόκοσμο της Ρώμης και θα καταδείξει το πώς η πολιτική στη χώρα έχει σχέση εξάρτησης με τη μαφία, της οποίας τα μέσα για την επικράτηση αποδεικνύονται πάντα πιο ισχυρά.

Η ταινία έρχεται να καταδείξει κάποιες από τις πλευρές της μαφίας στην Ιταλία. Φυσικά, για ευνόητους λόγους, αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Εκτός από τη σχέση εξάρτησης μαφίας - πολιτικού συστήματος, η ταινία παρουσιάζει το βαθμό αλληλοσεβασμού που υπάρχει μεταξύ των μαφιόζικων φαμελιών και πόσο όμως αυτός ο σεβασμός κρέμεται από μια λεπτή κλωστή. Η παραμικρή απόκλιση μπορεί να οδηγήσει σε βεντέτα με τραγικές συνέπειες.
Από την άλλη πλευρά, η ταινία εστιάζει και σε ανθρώπους εκτός μαφίας, οι οποίοι αναγκάζονται να υποταχθούν στις επιταγές της, είτε πρόκειται για πολιτικούς είτε πρόκειται για επιφανείς πολίτες είτε για τον απλό λαουτζίκο. Οι σχέσεις των ανθρώπων δοκιμάζονται, ενώ η προδοσία μπορεί να αποδειχτεί η μοναδική λύση για να γλιτώσει κανείς το τομάρι του.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ στην Ιταλία, ενώ στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 23 Μαρτίου 2017, ενάμιση περίπου χρόνο μετά την επίσημη κυκλοφορία της στην Ιταλία.

Suburra (2015)
Σκηνοθεσία: Stefano Sollima
Σενάριο: Giancarlo De Cataldo, Carlo Bonini, Sandro Petraglia, Stefano Rulli
Πρωταγωνιστούν: Pierfrancesco Favino, Alessandro Borghi, Claudio Amendola, Greta Scarano, Elio Germano, Giulia Gorietti, Adamo Dionisi
Διάρκεια: 135'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Μακεδονικόν" στη Θεσσαλονίκη στις 3 Μαΐου 2017

17 Απρ 2017

Ο δρόμος της διαφυγής

1942 και το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλλίας τελεί υπό ναζιστική κατοχή. Στο υπό κατοχή Παρίσι ο Ρομάν Ζοφό, εβραίος στην καταγωγή, διατηρεί κουρείο, ενώ προσπαθεί να αναθρέψει τα τέσσερα παιδιά του. Όταν τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή, επιλέγουν να διαφύγουν προς το ελεύθερο τμήμα της Γαλλίας, στη Νίκαια. Όμως το κάθε μέλος της οικογένειας έπρεπε να φύγει ξεχωριστά. Έτσι, τα δυο μικρότερα αγόρια της οικογένειας, ο Μορίς και ο Ζοζέφ παίρνουν το τρένο με σκοπό να διαφύγουν και να επανενωθούν με την οικογένειά τους αργότερα στη Νίκαια.
Τα δυο αγόρια με κίνδυνο της ζωής τους ξεκινούν έναν μακρύ δρόμο προς την ελευθερία ή τουλάχιστον αυτό το οποίο νόμιζαν ως ελευθερία. Μέσα από κλειστοφοβικά χωριά, μέσα από αφιλόξενα βουνά και και πολλές δυσκολίες, θα βρουν το σθένος και την ευστροφία να αποφύγουν τους κατακτητές και να επιτύχουν το σκοπό τους.
Όμως οι ιστορικές εξελίξεις τρέχουν και τα δεδομένα αλλάζουν. Και τότε είναι που καταλαβαίνουν ότι μπορεί να αποχωριστούν την οικογένειά τους για πάντα. Όμως δεν μπορούν να το δεχτούν και θα κάνουν τα πάντα για να βρεθούν ξανά μαζί, έστω κι αν αυτό μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες.

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Ζοζέφ Ζοφό, που είχε γυριστεί σε ταινία και στα 1975. Ουσιαστικά αποτελεί την πραγματική ιστορία μιας εβραϊκής οικογένειας στο κατεχόμενο Παρίσι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σε μια περίοδο που δεν μπορούσε κανείς να εμπιστευτεί ούτε τη σκιά του, δυο αγόρια είναι αποφασισμένα να κάνουν το ακατόρθωτο, ώστε να κερδίσουν τη ζωή και την ελευθερία τους. Στην πορεία θα έρθουν αντιμέτωποι με καταστάσεις που θα τους σκληραγωγήσουν και τους ενισχύσουν την πίστη και την αφοσίωση στο μεγάλο τους στόχο. Οι καταστάσεις θα τους φέρουν σε γνωριμία με ανθρώπους διαφορετικών πεποιθήσεων, από διαφορετικά στρατόπεδα, και θα τους μάθουν να κρίνουν και να ξεχωρίζουν τι είναι το σωστό και τι το λάθος, ενώ παράλληλα θα τους ενισχύσουν το φρόνημα και θα τους δημιουργήσουν ένα μεγαλείο ψυχής, το οποίο θα φανεί σε μια από τις τελευταίες σκηνές της ταινίας.
Η ταινία πήρε διανομή στη χώρα μας στις 16 Απριλίου 2017.

Un sac de billes (2017)
Σκηνοθεσία: Christian Duguay
Σενάριο: Jonathan Allouche, Christian Duguay, Benoît Guichard, Alexandra Geismar, Laurent Zeitoun, Joseph Joffo
Πρωταγωνιστούν: Dorian Le Clech, Batyste Fleurial Palmieri, Patrick Bruel, Elsa Zylberstein, Bernard Campan, Kev Adams, Christian Clavier, César Domboy, Ilian Bergala, Coline Leclère, Emile Berling
Διάρκεια: 110'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Βακούρα στη Θεσσαλονίκη στις 16 Απριλίου 2017

16 Απρ 2017

Στα δάση της Σιβηρίας

Ο Τέντι, ένας νεαρός Γάλλος, απογοητευμένος από τη ζωή στη Δύση αποφασίζει να φύγει και να εγκατασταθεί το χειμώνα σε μια καλύβα στα βάθη της Σιβηρίας, δίπλα στις όχθες της λίμνης Βαϊκάλης. Ο αγώνας για επιβίωση σ'αυτό το άγριο, αλλά ταυτόχρονα πανέμορφο περιβάλλον, είναι εξαιρετικά δύσκολος. Άμαθος σε τέτοιες καταστάσεις, γίνεται έρμαιο των δύσκολων καιρικών συνθηκών.
Στην ευρύτερη περιοχή είχε εξαπλωθεί η φήμη ότι υπάρχει ένας φυγάς, τον οποίο οι αρχές έψαχναν για πάνω από 10 χρόνια για ένα έγκλημα που συνέβη στη γειτονική πόλη του Ιρκούτσκ και τώρα θεωρείται νεκρός.
Όταν μετά από μία σφοδρή χιονοθύελλα, ο Τέντι θα βρεθεί αναίσθητος στην επιφάνεια της παγωμένης λίμνης, ο Αλεξέι, ο εν λόγω φυγάς, θα τον περισώσει. Μεταξύ των δύο αντρών θα αναπτυχθεί μια ιδιαίτερη φιλία, μακριά από το κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο και οι δύο για τους δικούς τους λόγους θέλουν να αποφύγουν.

Γυρισμένη στο φυσικό της περιβάλλον, στις όχθες δηλαδή της Βαϊκάλης, η ταινία μας παρουσιάζει την ιδιαίτερη ιστορία φιλίας μεταξύ δύο ανθρώπων, πολύ διαφορετικών μεταξύ τους, που όμως έχουν κάτι κοινό, την ανάγκη αποστασιοποίησης, αλλά και αλληλοκατανόησης. Από τη μία έχουμε έναν νεαρό δυτικοευρωπαίο που αποζητά τη γαλήνη και την ηρεμία και θέλει να την βρει στην απομόνωση, σε ένα άγριο και αφιλόξενο τοπίο. Από την άλλη έχουμε έναν άνθρωπο μοναχικό, σε μια μοναξιά που ο ίδιος είχε επιβάλει στον εαυτό του, έναν άνθρωπο που επέλεξε την απομάκρυνση, που έχει μετανιώσει, αλλά δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα γι'αυτό. Γνωρίζοντας ελάχιστα ο ένας τη γλώσσα του άλλου καταφέρνουν να συννενοούνται και να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Ο Αλεξέι γίνεται ο φάρος για τον Τέντι, ο άνθρωπος που θα τον βοηθήσει σ'αυτό το περιβάλλον, και ο άνθρωπος όμως που θα προσπαθήσει να τον πείσει να επιστρέψει εκεί που πραγματικά ανήκει. Γνωρίζοντας ότι το τέλος του είναι κοντά, ο Αλεξέι δεν θέλει τη δική του μοίρα να την έχει ένας νεαρός με μια ζωή ολόκληρη μπροστά του. Ο Τέντι, όμως, από την άλλη νιώθει βέβαιος για την επιλογή του και την απόφασή του να παλέψει γι'αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει.
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Συλβαίν Τεσσόν. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις αίθουσες στις 13 Απριλίου 2017.

Dans les forêts de Sibérie (2016)
Σκηνοθεσία: Safy Nebbou
Σενάριο: Sylvain Tesson, Safy Nebbou, David Oelhoffen
Πρωταγωνιστούν: Raphaël Personnaz, Yevgeniy Sidikhin
Διάρκεια: 105'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στην αίθουσα "Παύλος Ζάννας" στη Θεσσαλονίκη στις 13 Απριλίου 2017

12 Απρ 2017

Βερολίνο, αντίο

Ο Μάικ είναι ένας έφηβος που μεγαλώνει σε μια πλούσια, αλλά δυσλειτουργική οικογένεια στα προάστια του Βερολίνου, με μια μητέρα εθισμένη στο αλκοόλ και έναν πατέρα που έχει τα μάτια του και αλλού, εκτός από τη δουλειά του. Η όλη αυτή κατάσταση έχει αντίκτυπο και στο σχολείο, όπου ο Μάικ αισθάνεται και είναι περιθωριοποιημένος από τους υπόλοιπους συμμαθητές του, οι οποίοι τον θεωρούν ψυχασθενή.
Όταν στο σχολείο έρχεται ένας καινούριος συμμαθητής, ο ρωσικής καταγωγής Αντρέι, ή Τσικ όπως είναι το ψευδώνυμό του, η ζωή του Μάικ θα αλλάξει. Αν και αρχικά του είναι αντιπαθής, στο τέλος της σχολικής χρονιάς όλα θα αλλάξουν.
Όταν η μητέρα του Μάικ θα πάει σε κλινική απεξάρτησης και ο πατέρας του φύγει για "επαγγελματικό" ταξίδι με τη βοηθό του, ο Τσικ θα εμφανιστεί στο σπίτι του Μάικ με ένα "δανεισμένο" Lada. Τα δυο παιδία θα βρουν την ευκαιρία και να πάρουν τη δική τους "εκδίκηση" από την υπόλοιπη τάξη και να ξεκινήσουν ένα ανέμελο ταξίδι προς το άγνωστο, ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, αναποδιές, μακριά όμως από τις σκοτούρες που τους ταλάνιζαν όλη τη χρονιά.

Ο Φατίχ Ακίν στη νέα του ταινία ξεφεύγει από το ρεπερτόριο, στο οποίο τον έχουμε συνηθίσει, και βασιζόμενος στο ομώνυμο βιβλίο του Βόλφγκανγκ Χέρντορφ, μας παρουσιάζει μια δραματική και κωμική ταυτόχρονα περιπέτεια αυτοπραγμάτωσης. Πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν δύο έφηβοι, που ζουν στο περιθώριο των συνομηλίκων τους. Αποκλεισμένοι από όλους και από όλα, σε ένα περιβάλλον όχι ιδανικά πλασμένο γι'αυτούς, αποφασίζουν να ξεφύγουν από τα εσκαμμένα και να πράξουν επιτέλους αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Παρά την αρχική απέχθεια, η κοινή μοίρα των δύο εφήβων θα τους φέρει κοντά και θα ισχυροποιήσει μια φιλία που στην αρχή φαινόταν ανέφικτη. Μέσα από όλες τις περιπέτειές τους, θα διαπιστώσουν τελικά ότι δεν είναι μόνοι στον κόσμο, ότι υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις ανθρώπων που μέσα από τις κακοτυχίες τους βρίσκουν τη δύναμη και ελπίζουν. Το ανέμελο ταξίδι των δύο εφήβων θα τους δώσει τη δυνατότητα να βρουν τον εαυτό τους και να αποτινάξουν μια για πάντα από πάνω τους το ρόλο του θύματος.
Ο Φατίχ Ακίν δίνει το χώρο στους έφηβους να πρωταγωνιστήσουν, βάζοντας στο περιθώριο τους μεγάλους, και την ευκαιρία αυτή δεν την αφήνουν να πάει χαμένη προσφέροντάς μας ορισμένες πειστικότατες ερμηνείες, που παρά την εμφανή απειρία τους, μας αποδεικνύουν ότι το ταλέντο ξεχειλίζει.
Η ταινία απέσπασε Βραβείο Νεανικής ταινίας στα Βαυαρικά Βραβεία Κινηματογράφου, ενώ στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 9 Μαρτίου 2017.

Tschick (2016)
Σκηνοθεσία: Fatih Akın
Σενάριο: Wolfgang Herrndorf, Lars Hubrich, Fatih Akın, Hark Bohm
Πρωταγωνιστούν: Tristan Göbel, Anand Batbilek Chuluunbaatar, Nicole Mercedes Müller, Aniya Wendel, Anja Schneider, Uwe Bohm, Xenia Assenza, Udo Samel, Claudia Gleiser-Bading
Διάρκεια: 93'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Μακεδονικόν" στη Θεσσαλονίκη στις 11 Απριλίου 2017

25 Μαρ 2017

Ακριβώς το τέλος του κόσμου

Ο Λουΐ, ένας νεαρός ομοφυλόφιλος συγγραφέας που πάσχει από μια ανίατη ασθένεια, επιστρέφει μετά από 12 χρόνια στο πατρικό του σπίτι στην εξοχή, όπου διαμένει η οικογένειά του, για να τους ανακοινώσει τον επικείμενο θάνατό του.
Πριν όμως καταφέρει να κάνει τις όποιες ανακοινώσεις, θα έρθει αντιμέτωπος με μια εντελώς δυσλειτουργική οικογένεια, καθώς η υποδοχή του από όλα τα μέλη ποικίλλει. Η μητέρα του, Μαρτίν, είναι περισσότερο χαμένη στον κόσμο της, ο μεγάλος του αδερφός, Αντουάν, είναι αντιδραστικός και σχεδόν βίαιος απέναντί του, η σύζυγος του Αντουάν, Κατρίν, την οποία ο Λουΐ δεν είχε γνωρίσει ποτέ, προσπαθεί να τον γνωρίσει και να τον καταλάβει, ενώ η μικρή του αδερφή, Σουζάν, είναι ιδιαίτερα ανυπόμονη και χαρούμενη για την επίσκεψη, καθώς θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει έναν αδερφό που ελάχιστα θυμάται.
Καθώς η ημέρα προχωρά, ο Λουΐ θα βρεθεί στο επίκεντρο ακατάσχετων συζητήσεων, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει ή να προβάλλει τον εαυτό του, ενώ ταυτόχρονα μέσα του τον τρώει και η ασθένεια και η αγωνία για το πώς θα πει αυτό που είχε σκοπό να πει.

Η έκτη μεγάλου μήκους ταινία του νεαρού Καναδού σκηνοθέτη Ξαβιέ Ντολάν, αποτελεί μία σπουδή στο χαρακτήρα των πρωταγωνιστών, τον οποίο δομεί αριστοτεχνικά καθώς προχωράει η υπόθεση. Μπορεί το ίδιο το σενάριο και τα λόγια να μην έχουν κάποια ιδιαίτερη συνοχή, όμως ο τρόπος παιξίματος και τα ίδια τα βλέμματα των πρωταγωνιστών και τα κοντινά πλάνα έρχονται να ενισχύσουν το εγχείρημα του σκηνοθέτη. Στην όλη προσπάθεια αρωγός στέκεται και το εξαιρετικό καστ ηθοποιών του γαλλικού κινηματογράφου, σε ρόλους κομμένους και ραμμένους ακριβώς στα μέτρα τους.
Το σενάριο της ταινίας γενικά είναι σχετικά χαλαρό, καθώς βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ζαν-Λυκ Λαγκάρς, και θα ήταν περισσότερο κατάλληλο για το σανίδι παρά για τη μεγάλη οθόνη. Ομως, σκηνοθεσία και ηθοποιία το υποστηρίζουν απόλυτα και κάνουν το θεατή να ξεχνά τις όποιες αδυναμίες του. Γενικά, μπορεί κανείς να πει ότι αν δώσει κανείς προσοχή περισσότερο στις κινήσεις, τις αντιδράσεις και τα βλέμματα των πρωταγωνιστών και λιγότερο στα λόγια, θα καταλάβει ότι πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία.
Η ταινία απέσπασε δύο βραβεία επιτροπών στις Κάννες και βραβεία César ηθοποιίας, μοντάζ και σκηνοθεσίας. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις 23 Μαρτίου 2017.

Juste la fin du monde (2016)
Σκηνοθεσία: Xavier Dolan
Σενάριο: Xavier Dolan, Jean-Luc Lagarce
Πρωταγωνιστούν: Nathalie Baye, Vincent Cassel, Marion Cotillard, Léa Seydoux, Gaspard Ulliel
Διάρκεια: 97'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 24 Μαρτίου 2017

19 Μαρ 2017

Το άγνωστο κορίτσι

Η Τζενί είναι μια νεαρή, ανερχόμενη και ενσυνείδητη γιατρός. Ένα βράδυ ένα άγνωστο άτομο θα χτυπήσει την πόρτα του ιατρείου, όμως λόγω ήδη βεβαρυμένης υπερωρίας απαγόρευσε στο νεαρό μαθητεύομενο, τον Ζυλιέν, να ανοίξει. Την επομένη, ένας αστυνομικός θα την ενημερώσει για ένα περιστατικό που συνέβη στην ευρύτερη γειτονία. Ένα κορίτσι άγνωστων στοιχείων έχει βρεθεί δολοφονημένο δίπλα στο ποτάμι.
Όταν από το οπτικό υλικό της κάμερας ασφαλείας αποδειχτεί ότι το κορίτσι αυτό ήταν το άτομο που χτύπησε την πόρτα της Τζενί, η ίδια λόγω τύψεων και ευσυνειδησίας θα προσπαθήσει να βρει την αλήθεια, καθώς δεν μπορεί να δεχτεί ότι το άτομο που της ζήτησε βοήθεια και η ίδια αρνήθηκε, θα ταφεί χωρίς στοιχεία και χωρίς οι δικοί της να γνωρίζουν το παραμικρό.
Μέσα στην όλη προσπάθειά της να αποκαταστήσει το κακό που η ίδια θεωρεί ότι έκανε, θα βρεθεί μπλεγμένη σε μη ευχάριστες καταστάσεις, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την καχυποψία του ευρύτερου περιβάλλοντός της, καθώς και δέσμια της ίδιας της συνείδησής της πρωτίστως ως γιατρού και δευτερευόντως ως πολίτη.

Αν και δεν αποτελεί την καλύτερη κινηματογραφική στιγμή τους, οι σπουδαίοι Βέλγοι σκηνοθέτες Αδερφοί Νταρντέν θίγουν ένα ακόμη κοινωνικό θέμα, αυτό της μετανάστευσης, το οποίο όμως πιάνουν από διαφορετική οπτική, πιο χαλαρή σε σχέση με την προ 20ετίας "Υπόσχεση". Αυτή τη φορά δεν είναι ο μετανάστης το κύριο πρόσωπο της ταινίας παρά τον τίτλο που παραπέμπει εκεί, αλλά η νεαρή ντόπια γιατρός που προσπαθεί να ακούσει τη συνείδησή της για να αποκαταστήσει την αδικία, για την οποία θεωρεί ότι φέρει μερίδιο ευθύνης. Ακολουθώντας σε ολόκληρη την ταινία από κοντά την πρωταγωνίστρια γιατρό, μας κάνουν μάρτυρες της διακύμανσης της αγωνίας της να ανακαλύψει την αλήθεια, πρωτίστως για το ίδιο το θύμα και έπειτα για να ησυχάσει η ίδια από τις τύψεις που την ταλανίζουν.
Η ταινία ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, ενώ στη χώρα μας προβλήθηκε αρχικά στα πλαίσια του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πήρε διανομή στις αίθουσες στις 16 Μαρτίου 2017.

La fille inconnue (2016)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Πρωταγωνιστούν: Adèle Haenel, Olivier Bonnaud, Jérémie Renier, Louka Minella, Olivier Gourmet, Christelle Cornil
Διάρκεια: 113'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας



Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 18 Μαρτίου 2017