Μποέμικη ζωή

Οι ζωές τριών μποέμ καλλιτεχνών στο Παρίσι συνδέονται εντελώς τυχαία. Ο Μαρσέλ Μαρξ, αποτυχημένος συγγραφέας θεατρικών έργων δίνει τα έργα του σε έναν μπάρμαν μπας και τα προωθήσει εκείνος κάπου. Ο Μαρσέλ τυχαία σε ένα εστιατόριο θα γνωρίσει τον Ροδόλφο, έναν Αλβανό παράνομο μετανάστη και ταλαντούχο ζωγράφο πορτρέτων, ο οποίος ζει με το σκύλο του. Οι δυο τους θα πιάσουν φιλία και θα γνωρίσουν τον Σονάρ, έναν κατά φαντασίαν συνθέτη, ο οποίος κατοικεί στο σπίτι όπου πιο πριν κατοικούσε ο Μαρσέλ, από το οποίο είχε εξωθεί.
Οι τρεις τους, μέσα στη χαλαρή και μποέμ ζωή τους, θα δεθούν με ισχυρή φιλία και ο καθένας με τον τρόπο του θα βοηθούσε τον άλλον, ώστε να βγάλουν χρήματα και να περάσουν τη ζωή τους. Ο Μαρσέλ προσλαμβάνεται στη διεύθυνση ενός μάλλον χαμηλής απήχησης περιοδικού, ο Ροδόλφο βρίσκει έναν πελάτη που γοητεύεται από τους πίνακές του, ενώ ο Σονάρ απλά κάνει ότι συνθέτει.
Ενώ όλα δείχνουν ότι πάνε καλά και έχουν βρει και το ταίρι τους, έρχεται η στιγμή που ο Ροδόλφο συλλαμβάνεται και απελαύνεται στην Αλβανία. Όταν επιστρέφει, επίσης παράνομα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η φίλη του, η Μιμί, βγαίνει πλέον με τον Φρανσίς, έναν εύπορο μεσήλικα, όμως η αγάπη της για τον Ροδόλφο θα την κάνει να επιστρέψει σ' αυτόν.
Οι τρεις φίλοι συνεχίζουν τη ζωή τους, όμως οι ατυχίες συνεχίζονται. Ο Ροδόλφο δεν μπορεί πια να πουλήσει πίνακες, ο Μαρσέλ απολύεται και το αφεντικό τού ζητάει πίσω τις προκαταβολές και η κοπέλα του τον αφήνει, ο Σονάρ αποτυγχάνει να συνθέσει κάτι της προκοπής κι έτσι ουσιαστικά μένουν χωρίς οικονομίες. Η ασθένεια της Μιμί οδηγεί στην κορύφωση του δράματος των τριών φίλων και στο συγκινητικό φινάλε της ταινίας.

Στην ταινία του αυτή ο Άκι Καουρισμάκι εμπνέεται από το μυθιστόρημα του Henri Murger "Σκηνές της μποέμικης ζωής" και μας προσφέρει ένα πόνημα σε ρυθμούς αρκετά χαλαρούς, όπως ακριβώς κυλά η ζωή των μποέμ αυτών καλλιτεχνών. Σ' αυτό βοηθάει και η ασπρόμαυρη εικόνα της ταινίας, η οποία στόχο έχει να μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή του Παρισιού, των αρχών του 20ου αιώνα, αν και η ταινία αφορά τη σύγχρονή μας εποχή. Όσοι έχουν παρακολουθήσει το "Λιμάνι της Χάβρης" του ίδιου σκηνοθέτη θα αναγνωρίσουν στην "Μποέμικη ζωή" στο πρόσωπο του ηθοποιού André Wilms τον ίδιο ακριβώς ξεπεσμένο μποέμ καλλιτέχνη, Μαρσέλ Μαρξ, σε μια πιο νεαρή ηλικία, στην εποχή που ο ίδιος ήταν σε πλήρη δραστηριότητα.
Η ταινία απέσπασε βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

La vie de bohème (1992)
Σκηνοθεσία: Aki Kaurismäki
Σενάριο: Aki Kaurismäki, Henri Murger
Πρωταγωνιστούν: Matti Pellonpää, André Wilms, Kari Väänänen, Evelyne Didi, Christine Murillo, Jean-Pierre Léaud, Carlos Salgado
Διάρκεια: 100'

Παρακολουθήστε ολόκληρη την ταινία (με αγγλικούς υπότιτλους)

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Η αδελφή μου

Ο 12χρονος Σιμόν ζει μαζί με την άνεργη μεγάλη του αδελφή, Λουΐζ, κοντά σε ένα χειμερινό τουριστικό θέρετρο στην Ελβετία. Μην έχοντας γονείς, ο Σιμόν προσπαθεί να βγάλει λεφτά για τον ίδιο και την αδελφή του με παράνομο τρόπο. Ανεβαίνει καθημερινά με το τελεφερίκ στο θέρετρο, όπου βρίσκονται οι σκιέρ και οι πλούσιοι ιδιοκτήτες σαλέ και κάνει μικροκλοπές, περνώντας απαρατήρητος. Κλέβει από τρόφιμα και γάντια μέχρι γυαλιά ηλίου και πέδιλα του σκι, τα οποία αργότερα τα πουλάει για να βγάλει χρήματα.
Η Λουΐζ έχοντας απολυθεί, προσπαθεί να βρει παρηγοριά σε μάταιους έρωτες που δεν οδηγούν πουθενά. Γνωρίζει τι κάνει ο Σιμόν, όμως δεν του λέει να σταματήσει, καθώς επωφελείται και η ίδια από αυτό. Έτσι, ο Σιμόν σε μια τόσο μικρή ηλικία εξελίσσεται έστω και με αυτόν τον τρόπο σε προστάτη της οικογένειάς του.
Δεν κλέβει, όμως, μόνο ο Σιμόν επάνω στο θέρετρο. Κλέβει και ο Μάικ, βρετανός υπάλληλος, στου οποίου την αντίληψη πέφτει ο Σιμόν. Αποφασίζουν να συνεργαστούν κρυφά. Ο Σιμόν θα κλέβει πέδιλα σκι, ο Μάικ θα τα αγοράζει και θα τα μεταπωλεί στην Αγγλία.
Στο δεύτερο τμήμα της ταινίας, το σκηνικό ανατρέπεται. Σιγά σιγά αποκαλύπτεται η αλήθεια για την πραγματική σχέση των δύο αδελφών, που δεν είναι τόσο απλή όσο φαινόταν στην αρχή. Πώς θα δοκιμαστεί αυτή η σχέση; Ποιος ακριβώς θα είναι ο ρόλος μιας εύπορης Αγγλίδας τουρίστριας στην εξέλιξη της υπόθεσης; Τελικά ο Σιμόν θα συνεχίσει να κλέβει ανενόχλητος;

Η ταινία περιγράφει ένα παιδί με χαμένη παιδική ηλικία. Η παιδική αθωότητα χάνεται μπροστά στη βιοποριστική ανάγκη, χωρίς όμως να δικαιολογούνται οι παράνομες πράξεις του Σιμόν. Ο Σιμόν πλέον, παρά τα 12 χρόνια του, δεν παρουσιάζεται σαν παιδί, ούτε όμως και σαν μεγάλος. Αν και οι πράξεις του και η εμπειρία του σε διάφορα θέματα δείχνουν άτομο μεγαλύτερης ηλικίας, δεν παύει να είναι παιδί και να ενεργεί ως τέτοιο, όταν η ευθύνη τον βαραίνει.
Σκηνοθετικά και σεναριακά, η ταινία ακολουθεί σε πολλά σημεία τα πρότυπα των αδερφών Νταρντέν, καθώς επικεντρώνεται σε ένα άτομο νεαρής ηλικίας που δεν ζει μια φυσιολογική ζωή, ενώ και τα πλάνα θυμίζουν πολύ τη γραφή των σημαντικών Βέλγων δημιουργών.
Η ελληνική απόδοση του τίτλου της ταινίας, η οποία προφανώς βασίζεται στον αγγλόφωνο τίτλο της διεθνούς διανομής, μάλλον δεν αποδίδει το νόημα της ταινίας. Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Σιμόν κι όχι η Λουΐζ. Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας θα μπορούσε να μεταφραστεί "Το παιδί από επάνω".
Η ταινία απέσπασε την Αργυρή Άρκτο στο φετινό φεστιβάλ του Βερολίνου. Στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 27 Σεπτεμβρίου 2012.

L' enfent d' en haut (2012)
Σκηνοθεσία: Ursula Meier
Σενάριο: Antoine Jacoud, Ursula Meier, Gilles Taurand
Πρωταγωνιστούν: Kacey Mottet Klein, Léa Seydoux, Martin Compston, Gillian Anderson, Jean-François Stévenin, Yann Trégouët, Simon Guélat
Διάρκεια: 97'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Βακούρα" στη Θεσσαλονίκη στις 27 Οκτωβρίου 2012

17/11/2012: Η ταινία απέσπασε βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ της Λιουμπλιάνα.

Κανόα

Το Σαν Μιγκέλ Κανόα είναι ένα μικρό χωριό στο Μεξικό, στην επαρχία της Πουέμπλα, κοντά στην κορυφή Μαλίντσε. Είναι ένα χωριό φτωχό, με πληθυσμό αγράμματο, στον οποίο απόλυτη εξουσία ασκεί ο ιερέας του χωριού. Ο ιερέας ελέγχει τους πάντες και τα πάντα, από το δήμαρχο και τον αρχηγό της αστυνομίας μέχρι τον τελευταίο κάτοικο του χωριού. Ό,τι λέει είναι νόμος για όλους.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1968 μια ομάδα πέντε νέων εργαζομένων στο Πανεπιστήμιο της Πουέμπλα αποφασίζουν να πάνε μια εκδρομή στην κορυφή του Μαλίντσε. Φτάνοντας με το λεωφορείο στο Σαν Μιγκέλ Κανόα, αρχίζει μια ισχυρή καταιγίδα που τους υποχρεώνει να αναβάλουν την ανάβασή τους στην κορυφή για την επόμενη ημέρα και μοιραία ψάχνουν να βρουν κατάλυμα στο χωριό.
Ο ιερέας όταν αντιλαμβάνεται την παρουσία τους, αρνείται να τους φιλοξενήσει στην εκκλησία, όπως και οι υπόλοιπες αρχές. Παράλληλα διαδίδει ψευδώς ότι οι πέντε αυτοί νεαροί είναι κομμουνιστές φοιτητές και ότι ήρθαν στο χωριό για να ασκήσουν προπαγάνδα κατά της Εκκλησίας και να κλέψουν τα ζώα των χωρικών. Σ' αυτό ευνοεί και η γενικότερη κατάσταση στο Μεξικό, όπου συγκρούσεις με φοιτητές στην πρωτεύουσα απειλούν την ομαλή διεξαγωγή των προσεχών Ολυμπιακών Αγώνων.
Όταν τελικά οι πέντε νεαροί βρίσκουν κατάλυμα για τη νύχτα στην ξύλινη καλύβα του Λούκας, ο οποίος ήταν αντίθετος προς την εξουσία του ιερέα, δεν μπορούν να προβλέψουν τι πρόκειται να τους συμβεί. Το πλήθος, εξαγριωμένο και δηλητηριασμένο από τα λόγια του ιερέα και της προπαγάνδας του μέσω των μεγαφώνων, συνεπικουρούμενο και από τις αρχές του χωριού που ουσιαστικά είναι υπαγμένες στον ιερέα, περικυκλώνει την καλύβα και επιτίθεται με τσεκούρια, πέτρες και σπαθιά στους νεαρούς και τον οικοδεσπότη τους.
Η σφαγή είναι γεγονός, αλλά η έκτασή της θα περιοριστεί από την έγκαιρη επέμβαση της αστυνομίας της Πουέμπλα, που θα βρει τους επιζώντες ακρωτηριασμένους. Τρεις νεκροί ο απολογισμός, όμως ο ιερέας νίπτει τας χείρας του και παρουσιάζει διαστρεβλωμένα τα γεγονότα στον τύπο.

Η ταινία αναφέρεται σε ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη το 1968 στο Μεξικό και σχολιάζει με δριμύτητα την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα την εποχή εκείνη. Ο θρησκευτικός φανατισμός και η απολυταρχική άσκηση της εξουσίας είναι ένα δηλητήριο που οδηγεί σε πράξεις ακραίες.
Η ταινία αποτελεί ένα συνδυασμό αφήγησης και μυθοπλασίας. Απέσπασε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1976. Στη χώρα μας προβλήθηκε στο αφιέρωμα στον μεξικανικό κινηματογράφο στα πλαίσια του 46ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Νοέμβριο του 2005.

Canoa (1976)
Σκηνοθεσία: Felipe Cazals
Σενάριο: Tomás Pérez Turrent
Πρωταγωνιστούν: Arturo Alegro, Roberto Sosa Sr., Carlos Chávez, Gerardo Vigil, Jaime Garza, Sergio Calderón, Salvador Sánchez, Ernesto Gómez Cruz, Enrique Lucero
Διάρκεια: 115'

Παρακολουθήστε ολόκληρη την ταινία εδώ (χωρίς υπότιτλους)


Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει

Στη φυλακή της Ρεμπίμπια κοντά στη Ρώμη, μια ομάδα βαρυποινιτών επιλέγεται από έναν θεατρικό σκηνοθέτη ώστε να παίξουν σε θεατρική παράσταση μέσα στη φυλακή, τον "Ιούλιο Καίσαρα" του Σαίξπηρ. Η ταινία κυλάει παράλληλα με τις πρόβες των ηθοποιών - κρατουμένων, οι οποίες εκτυλίσσονται σε φυσικό χώρο μέσα στη φυλακή και όχι στο πάλκο κάποιου θεάτρου, από τα κελιά μέχρι και το προαύλιο. Έτσι παρακολουθούμε με έναν διαφορετικό τρόπο αποσπάσματα από το έργο του Σαίξπηρ, όπως αυτό εξελίσσεται από την αρχή ως το τέλος, από την φιλοδοξία του Καίσαρα και τη συνωμοσία του Βρούτου μέχρι την τελική μάχη στους Φιλίππους.
Η επιλογή του έργου μάλλον δεν ήταν τυχαία. Η εξουσία που αποκτά ένας άνθρωπος και ο τρόπος που την διαχειρίζεται ο ίδιος, αλλά και οι ίδιοι οι εξουσιαζόμενοι, βρίσκει την κριτική της στον λόγο του Σαίξπηρ. Φιλίες που δοκιμάζονται και γίνονται έχθρες, προδοσίες που οδηγούν σε δολοφονίες και απονενοημένες ενέργειες συνθέτουν το παζλ της φιλοδοξίας και της εξουσίας. Ίσως και οι βαρυποινίτες, άνθρωποι με βεβαρυμένο παρελθόν, με συμμετοχές σε εγκληματικές πράξεις, να ήταν οι κατάλληλοι να παίξουν τους ρόλους που τους ανέθεσε ο σκηνοθέτης.
Παράλληλα με την εξέλιξη της ταινίας παρέχονται και ορισμένες πληροφορίες για τους κρατούμενους και τη ζωή τους μέσα στη φυλακή.
Τελικά η παράσταση θα δοθεί μπροστά στο κοινό. Οι ηθοποιοί - κρατούμενοι θα εισπράξουν το χειροκρότημα του κοινού. Αφού πέσει όμως η αυλαία και σβήσουν τα φώτα, θα επιστρέψουν στα κελιά τους, στην πραγματικότητά τους.

Οι βετεράνοι σκηνοθέτες Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι συνθέτουν ένα τολμηρό επιχείρημα. Επιτυγχάνουν μια ταινία παράλληλα τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας. Σκηνοθετούν στο φυσικό χώρο της φυλακής της Ρεμπίμπια και μάλιστα με πραγματικούς βαρυποινίτες ως ηθοποιούς. Οι ερμηνείες των βαρυποινιτών είναι αξιοθαύμαστες, ιδιαίτερα στο ρόλους του Βρούτου και του Κάσσιου.
Η ταινία θριάμβευσε φέτος στο Βερολίνο, κερδίζοντας τη Χρυσή Άρκτο και αποτελεί την πρόταση της Ιταλίας για τα επερχόμενα Όσκαρ. Στη χώρα μας προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από τις 27 Σεπτεμβρίου 2012.

Cesare deve morire (2012)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Paolo Taviani, Vittorio Taviani
Πρωταγωνιστούν: Salvatore Striano, Cosimo Rega, Giovanni Arcuri, Antonio Frasca, Juan Dario Bonetti, Vincenzo Gallo, Rosario Majorana, Francesco De Masi, Francesco Carusone, Maurilio Giaffreda
Διάρκεια: 76'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Μακεδονικόν" στη Θεσσαλονίκη στις 26 Οκτωβρίου 2012

Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό

Στην Κίνα μια αγελάδα πέφτει από τον ουρανό και πλακώνει τη βάρκα στην οποία βρίσκεται ο Τζουν με την αρραβωνιαστικιά του, η οποία βρίσκει ακαριαίο θάνατο. Ο Τζουν θέλοντας να ξεχάσει, φεύγει από την Κίνα για να ψάξει ένα θείο του στην Αργεντινή.
Στο Μπουένος Άιρες κατοικεί ο Ρομπέρτο, φιλήσυχος εργένης και ιδιοκτήτης καταστήματος με σιδηρικά υλικά, τον οποίο καλοβλέπει η Μαρί, την οποία είχε γνωρίσει πριν μερικούς μήνες. Λάτρης της τάξης, ο Ρομπέρτο απεχθάνεται φορτικές συμπεριφορές όπως της Μαρί, καθώς και την επιτηδευμένη εξυπνάδα ορισμένων πελατών, ενώ ταυτόχρονα συλλέγει αποκόμματα από εφημερίδες που περιγράφουν αλλόκοτα γεγονότα.
Όταν μπροστά του ένας ταξιτζής πετάξει τον Τζουν έξω από το ταξί, η ζωή του θα αλλάξει άρδην. Αρχικά απρόθυμα δέχεται να φιλοξενήσει τον Τζουν με την προϋπόθεση ότι σε μια βδομάδα θα έχει βρει το θείο του. Οι δυο άνδρες δεν μιλούν τη γλώσσα του άλλου και συνεννοούνται με χειρονομίες. Όμως μετά από τις άκαρπες προσπάθειες να εντοπιστεί ο θείος του Τζουν, ακόμη και ύστερα από έρευνες στην China Town και στην πρεσβεία, ο Ρομπέρτο δεν νιώθει άνετα και βρίσκει πρόφαση να διώξει τον Τζουν.
Μια συνομιλία, όμως, με τη Μαρί, θα κάνει τον Ρομπέρτο να αναζητήσει ξανά τον Τζουν, ο οποίος μόλις βλέπει τον Ρομπέρτο στην κινέζικη συνοικία να τον απειλεί ένας αστυνομικός με τον οποίο είχε προηγούμενα, τον βοηθάει ανταποδίδοντας την ευγνωμοσύνη για όσα τού είχε προσφέρει τις προηγούμενες ημέρες. Αναπτύσσεται έτσι μια ιδιαίτερη φιλία ανάμεσα στους δυο άνδρες, η οποία θα κορυφωθεί με τον τελικό εντοπισμό του θείου του Τζουν.
Τι θα προσφέρει αυτή η ιστορία στους δυο άνδρες; Θα καταφέρει ο Τζουν να πραγματοποιήσει το όνειρό του; Θα καταφέρει ο Ρομπέρτο να αλλάξει την κοσμοθεωρία του και να δει τα πράγματα με μια πιο θετική ματιά; Τα αποκόμματα των εφημερίδων θα παίξουν κάποιο ρόλο στη σχέση μεταξύ των δυο ανδρών;

Η ταινία βασίζεται σε μια παραπλήσια πραγματική είδηση, η οποία αναφέρεται στο τέλος της ταινίας μετά τους τίτλους τέλους. Το μήνυμα που περνάει είναι το μήνυμα της αλληλεγγύης προς τον αδύναμο, όποιος κι αν είναι αυτός κι από όπου κι αν προέρχεται. Έστω και απρόθυμα αρχικά, ο Ρομπέρτο βοηθάει τον Τζουν που βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, σε μια ξένη χώρα, χωρίς λεφτά, χωρίς να ξέρει τη γλώσσα, σε μια χώρα που χωρίς χαρτιά οι αρχές τον θεωρούν παράνομο.
Η ταινία απέσπασε βραβεία στην Αργεντινή, καθώς και το βραβείο Goya καλύτερης λατινοαμερικανικής ταινίας. Στη χώρα μας προβλήθηκε από τις 6 Σεπτεμβρίου 2012.

Un cuento chino (2011)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Sebastián Borensztein
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Darín, Ignacio Huang, Muriel Santa Ana, Iván Romanelli, Vivan El Javer, Pablo Seijo, Joaquín Bouzas
Διάρκεια: 93'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Μακεδονικόν" στη Θεσσαλονίκη στις 13 Οκτωβρίου 2012

Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου

Μια ομάδα Ρώσων στρατιωτών πέφτει σε ενέδρα από Τσετσένους αντάρτες στα βουνά του Καυκάσου. Δύο στρατιώτες επιζούν και κρατούνται αιχμάλωτοι σε ένα ορεινό χωριό από τον Αμπντούλ Μουράτ, τον αρχηγό του χωριού, ο οποίος επιθυμεί να τους κρατήσει ζωντανούς, σε αντίθεση με το υπόλοιπο χωριό, ώστε να τους ανταλλάξει με τον γιο του, που κρατείται σε ρωσική φυλακή στη διπλανή πόλη.
Ο Σάνια, έμπειρος βαθμοφόρος του ρωσικού στρατού, και ο Βάνια, νεαρός στρατιώτης, αναγκάζονται να μείνουν σε μια ιδιότυπη φυλακή στο στάβλο του Αμπντούλ Μουράτ, δεμένοι στα πόδια με μια αλυσίδα. Τους φυλάει ο Χασάν, μουγκός και έμπιστος του Αμπντούλ Μουράτ.
Οι δυο στρατιώτες αναπτύσσουν μεταξύ τους μια ιδιότυπη σχέση, κάνουν όνειρα πώς θα μπορέσουν να δραπετεύσουν, μοιράζονται την κοινή αγωνία για το τι θα τους ξημερώσει την επόμενη μέρα. Ο Βάνια μέσα στη φυλακή του, αναπτύσσει φιλία με την Ντίνα, τη μικρή κόρη του Αμπντούλ Μουράτ, γνωρίζοντας όμως ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πρόσκαιρο και θα εξαρτώταν από την έκβαση των διαπραγματεύσεων για την ανταλλαγή.
Όταν οι Ρώσοι δεν δείχνουν πρόθυμοι για την ανταλλαγή, ο Αμπντούλ Μουράτ βάζει τους στρατιώτες να γράψουν στις μητέρες τους, ώστε να έρθουν εκείνες και να πιέσουν την κατάσταση. Όταν η μητέρα του Βάνια λαμβάνει το γράμμα, έρχεται αμέσως στην περιοχή του Καυκάσου και συναντιέται με τον Αμπντούλ Μουράτ, μετά την απρόθυμη στάση των ρωσικών αρχών προς το αίτημά της.
Την ίδια ώρα οι δυο στρατιώτες βιώνουν μια αποτυχημένη απόδραση.
Ποια θα είναι τελικά η μοίρα των στρατιωτών; Θα γίνει η ανταλλαγή με τον φυλακισμένο γιο; Ο πόλεμος ή ο άνθρωπος είναι αυτός που θα επικρατήσει τελικά στην ψυχή των πρωταγωνιστών;

Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αντιπολεμική, αν κρίνουμε από το ότι διαδραματίζεται σε μια περιοχή εμπόλεμη και όμως ταυτόχρονα δείχνει μια ανθρωπιά τουλάχιστον από τις άμεσα εμπλεκόμενες στο επεισόδιο πλευρές. Η επικράτηση του ανθρώπινου χαρακτήρα των πρωταγωνιστών έρχεται σε αντίθεση με τις αντιδράσεις των ακραίων και των αρχών, που χωρίς να έχουν άμεση ανάμειξη στο συμβάν διατηρούν το εχθρικό κλίμα. Οι άμεσοι πρωταγωνιστές είναι τυπικά εχθροί, θέλουν το ίδιον καλό που συχνά είναι ταυτόσημο με το κακό για τον αντίπαλο, όμως μέσα στην όλη κατάσταση προσπαθούν να μην προκαλέσουν κακό και να δώσουν μια λύση, όσο κι αν χρειαστεί να υποχωρήσουν από τις θέσεις τους.
Η ταινία βασίζεται εν μέρει στο ομώνυμο σύντομο διήγημα του Λέον Τολστόι, και απέσπασε αρκετά βραβεία όπως η Κρυστάλλινη Σφαίρα στο Φεστιβάλ του Κάρλοβυ Βάρυ, ενώ ήταν υποψήφια για το Όσκαρ και τις Χρυσές Σφαίρες ξενόγλωσσης ταινίας.

Кавказский пленник (1996)
Σκηνοθεσία: Sergey Bodrov
Σενάριο: Sergey Bodrov, Arif Aliyev, Boris Giller, Leo Tolstoy
Πρωταγωνιστούν: Oleg Menshikov, Sergey Bodrov jr., Dzhemal Siharulidze, Susanna Mehraliyeva, Aleksandar Bureyev, Valentina Fedotova, Aleksey Zharkov
Διάρκεια: 99'

Δείτε ολόκληρη την ταινία στο παρακάτω βίντεο

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Το κορίτσι με τα πορτοκάλια

Ο 16χρονος Γκέοργκ έμαθε να παρατηρεί τα αστέρια από τον πατέρα του, Γιαν Όλαβ. Λίγο πριν ξεκινήσει για μια εκδρομή από το Όσλο για τα κατάλευκα βουνά της Νορβηγίας, η μητέρα του, Βερόνικα, τού δίνει ένα φάκελο που περιέχει τρία γράμματα από τον πατέρα του, ο οποίος είχε πεθάνει από ασθένεια όταν ο Γκέοργκ ήταν 6 χρονών. Τα γράμματα έπρεπε να δοθούν στον Γκέοργκ όταν συμπλήρωνε τα 16, γιατί μόνο τότε θα μπορούσε να καταλάβει το νόημά τους.
Αν και αρχικά ο Γκέοργκ δεν δέχεται τα γράμματα, τελικά τα παίρνει μαζί του στην εκδρομή και αρχίζει να τα διαβάζει στην πορεία. Ο πατέρας του τού εξιστορούσε μια ιστορία που του είχε συμβεί πριν 20 χρόνια, όταν στο τραμ καθώς πήγαινε για τη σχολή του, συνάντησε μια κοπέλα που κρατούσε μια σακούλα με πορτοκάλια, την οποία ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και έκανε τα πάντα για να την δει και να την προσεγγίσει.
Καθώς εξελίσσεται η ιστορία, ο Γκέοργκ στην εκδρομή γνωρίζει τη Στέλλα, κάνουν παρέα και της δείχνει να παρατηρεί τα αστέρια μέσα από το τηλεσκόπιο που του είχε αφήσει ο πατέρας του. Ταυτόχρονα, η ιστορία μεταφέρεται στο παρελθόν, όπου παρατηρούμε τον αγώνα που κάνει ο Γιαν Όλαβ για να προσεγγίσει το κορίτσι με τα πορτοκάλια.
Τελικά, αποδεικνύεται ότι όσο μικρή κι αν είναι η ζωή μας μέσα στην αιωνιότητα, η αγάπη είναι παντοτινή. Το γράμμα του Γιαν Όλαβ θα βοηθήσει τον Γκέοργκ να βρει την πραγματική αγάπη.
Ποια άραγε ήταν η κοπέλα με τα πορτοκάλια; Ήταν στο τραμ η πρώτη φορά που την συναντούσε ο Γιαν Όλαβ;

Η σκηνοθέτις Εύα Νταρ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιόσταϊν Γκάαρντερ σε μια ταινία που αποτελεί ύμνο για την παντοτινή και αιώνια αγάπη. Περιγράφει δύο ιστορίες που κινούνται παράλληλα, με διαφορά όμως 20 ετών. Αν και για τον Γκέοργκ αρχικά η ιστορία φαινόταν ως γλυκανάλατη, στο τέλος θα διαπιστώσει ότι δεν πρέπει να αφήσει καμία ευκαιρία για αγάπη χαμένη.
Στη χώρα μας η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 20 Σεπτεμβρίου 2012, πάνω από τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της στη Νορβηγία.

Appelsinpiken (2009)
Σκηνοθεσία: Eva Dahr
Σενάριο: Jostein Gaarder, Tom Gulbrandsen, Axel Helgeland, Andreas Markusson
Πρωταγωνιστούν: Annie Dahr Nygaard, Harald Thompson Rosenstrøm, Mikkel Bratt Silset, Emilie K. Beck, Rebekka Karijord, Glenn Erland Tosterud
Διάρκεια: 84'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας



Βαθμολογία υπογράφοντος: 7.5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Βακούρα" στη Θεσσαλονίκη στις 29 Σεπτεμβρίου 2012

Για όλα φταίει το όνομά σου

Όπως γράφει η αφίσα της ταινίας: "Τα παιδιά είναι η αρχή της ευτυχίας, το όνομά τους όμως είναι η αρχή των μπελάδων", έτσι ακριβώς εκτυλίσσεται η ιστορία μας.
Ο Βενσάν καλείται από την αδερφή του, Μπαμπού, και τον σύζυγό της, Πιέρ, σε δείπνο μαζί με τον παιδικό τους φίλο, Κλοντ. Καλεσμένη είναι και η σύζυγος του Βενσάν, Άννα, η οποία περιμένει παιδί.
Ο Βενσάν, συντηρητικός σχετικά και πλακατζής, αποφασίζει να κάνει ένα χοντρό αστείο στους συνδαιτημόνες του. Γνωρίζοντας ότι η αδερφή του κι ο γαμπρός του είναι μορφωμένοι καθηγητές αριστερών πεποιθήσεων, καλεί τους φίλους του να μαντέψουν τι όνομα έχουν αποφασίσει από κοινού με την Άννα για να δώσουν στο παιδί.
Όταν το όνομα αποκαλύπτεται, εν τη απουσία της Άννας, προκαλείται έντονη αντίδραση από όλους. Βασιζόμενος πάνω στην παρεξήγηση που θα μπορούσε να δημιουργηθεί βάσει ενός ιστορικού προσώπου που έφερε το όνομα αυτό και βάσει ενός χαρακτήρα της γαλλικής λογοτεχνίας που έφερε το ίδιο όνομα, ο Βενσάν θέλησε να δει την αντίδραση, η οποία ήταν καταιγιστική, καθώς (όπως σημειώνει και ένας καθηγητής του υπογράφοντος στο τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας) "το όνομα αυτό ευτυχώς έχει εξοβελιστεί από την ονοματοθεσία των λαών της Ευρώπης".
Ο Βενσάν αποκαλύπτει κρυφά στον Κλοντ ότι έκανε πλάκα, όμως αφήνει τους υπόλοιπους να νομίζουν ότι πρόκειται για το όνομα αυτό. Όταν έρχεται στο δείπνο και η Άννα, που δεν έχει ιδέα τι έχει προηγηθεί, οι παρεξηγήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ξεκινώντας από το σήμερα και φτάνοντας μέχρι και την παιδική ηλικία των πρωταγωνιστών, και γίνονται αποκαλύψεις για παλιά καλά κρυμμένα μυστικά, που δημιουργεί μια διαρκώς κλιμακούμενη ένταση εκείνο το βράδυ ανάμεσα στους φίλους.

Τελικά ποιο ήταν το όνομα που έφερε τόση αναστάτωση στην παρέα; Η φιλία θα κλονιστεί μετά από όλο αυτό το επεισόδιο;

Ο Αλεξάντρ ντε λα Πατεγιέρ και ο Ματιέ Ντελαπόρτ μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο θεατρικό τους έργο που έσπασε ταμεία στη Γαλλία. Χρησιμοποιούν τους ίδιους ακριβώς ηθοποιούς που πρωταγωνιστούν και στο θεατρικό έργο, πράγμα που εξασφαλίζει την επιτυχία της ταινίας, όπως ακριβώς απέδειξε και η αποδοχή της από το φιλοθεάμον κοινό της Γαλλίας. Το όνομα που αποκαλύφθηκε ήταν η αρχή μόνο για να ακολουθήσουν μια σειρά από αποκαλύψεις, που εγείρουν την προβληματική της παρέας, αλλά και του κοινού πάνω σε διάφορα ζητήματα που μπορεί να είναι από μικρής έως μεγάλης σημασίας, σε ζητήματα που μπορεί ούτε καν να μας προβλημάτιζαν αν και έχουμε να τα αντιμετωπίσουμε καθημερινά.
Στη χώρα μας η ταινία προβάλλεται από τις 23 Αυγούστου 2012.

Le prénom (2012)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Alexandre de La Patellière, Matthieu Delaporte
Πρωταγωνιστούν: Patrick Bruel, Valérie Benguigui, Charles Berling, Guillaume de Tonquedec, Judith El Zein, Françoise Fabian
Διάρκεια: 109'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο "Φαργκάνη" στη Θεσσαλονίκη στις 28 Σεπτεμβρίου 2012

Μην το πεις σε κανέναν

Ο Άλεξ Μπεκ, παιδίατρος, ζει εδώ και 8 χρόνια χήρος, καθώς η σύζυγός του, η Μαργκό, βρέθηκε άγρια δολοφονημένη ένα βράδυ που περνούσαν μαζί στην εξοχή. Στην περιοχή εκείνη δρούσε ένας κατά συρροήν δολοφόνος, ο οποίος κατηγορήθηκε για το φόνο, τον οποίο όμως ποτέ δεν ομολόγησε.
Όταν στην ίδια περιοχή εντοπίζονται τα πτώματα δύο ανθρώπων, ο Άλεξ χωρίς να έχει ιδέα για τις δολοφονίες αυτές, βρίσκεται άθελά του μπλεγμένος και στις δυο, καθώς εντοπίζονται στοιχεία που συνηγορούν στην ενοχή του. Επίσης, οι συνθήκες μέσα στις οποίες ο ίδιος σώθηκε τη νύχτα του φόνου της Μαργκό οδηγούν την αστυνομία να μην πείθεται για την αθωότητά του.
Τότε ο Άλεξ λαμβάνει ένα ανώνυμο e-mail, που δείχνει μια κάμερα από κυλιόμενες σκάλες στην οποία εμφανίζεται μια γυναίκα που μοιάζει στη Μαργκό, με το προειδοποιητικό μήνυμα να μην πει τίποτα σε κανέναν και ότι τον παρακολουθούν κάποιοι.
Τότε ο Άλεξ διακριτικά προσπαθεί να ερευνήσει το τι συμβαίνει. Ζητά τη βοήθεια του πεθερού του, και πρώην αστυνομικού, της Έλεν, φίλης της αδερφής του, και της Σαρλότ, φωτογράφου φίλης της Μαργκό. Όντως, όμως, τον Άλεξ τον παρακολουθούν κάποιοι που φαίνεται ότι γνωρίζουν πράγματα και θέλουν να βρουν την ίδια τη Μαργκό. Όταν η Σαρλότ βρίσκεται δολοφονημένη, οι υποψίες πέφτουν πάνω στον Άλεξ, ο οποίος ζητά βοήθεια από τον Μπρούνο, έναν άνθρωπο του υποκόσμου, ώστε να ξεφύγει.
Στο μεταξύ ένα νέο μήνυμα από τον ίδιο μυστηριώδη αποστολέα, φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο τον Άλεξ με τους διώκτες του, παράλληλα όμως του δίνει την αίσθηση ότι η Μαργκό ζει και ότι αυτή είναι ο αποστολέας.
Όταν αργότερα αποδεικνύεται ότι ο Άλεξ δεν έχει σχέση με το φόνο της Σαρλότ, οι αστυνομικοί του αφήνουν τη δικογραφία του φόνου της Μαργκό, όπου ο Άλεξ αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για διαφορετική γυναίκα.
Σκαλίζοντας το παρελθόν και σε μια επίσκεψη στο σπίτι του πεθερού του, η αλήθεια σιγά σιγά αποκαλύπτεται και η υπόθεση φτάνει στη λύση της.

Τελικά, ήταν η Μαργκό η δολοφονημένη κοπέλα πριν 8 χρόνια; Αν όχι, τότε τι απέγινε, πού βρίσκεται; Ποιος είναι ο μυστηριώδης αποστολέας; Τι σχέση υπάρχει με έναν ισχυρό άνθρωπο της περιοχής, τον Ζιλμπέρτ Νεβίλ, του οποίου ο γιος, ο Φιλίπ, δολοφονήθηκε λίγο καιρό πριν τη δολοφονία-εξαφάνιση της Μαργκό; Γιατί η Αν, η αδερφή του Άλεξ, του απέκρυψε ένα συμβάν που προηγήθηκε; Τελικά, τι αποσκοπούσε όλη αυτή η ιστορία;

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Χάρλαν Κόμπεν, ο οποίος κατά δήλωσή του θεωρεί ότι το τέλος στην ταινία ήταν πιο εντυπωσιακό από ό,τι στο ίδιο το βιβλίο. Ο Γκιγιόμ Κανέ σκηνοθετεί και έχει έναν μικρό ρόλο, αλλά σημαντικό για την πλοκή της ταινίας. Μας προσφέρει μια ταινία που οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη στο δεύτερο μισό της ταινίας και επικεντρώνεται στην προσπάθεια ενός ανθρώπου να αποδείξει την αθωότητά του και παράλληλα να ξεφύγει από τους κινδύνους που παραμονεύουν, καθώς και να μάθει την αλήθεια για το συμβάν που του άλλαξε τη ζωή.
Ο σκηνοθέτης και ο πρωταγωνιστής, Φρανσουά Κλουζέ, τιμήθηκαν με βραβείο César. Στη χώρα μας η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 28 Ιουνίου 2007.

Ne le dis à personne (2006)
Σκηνοθεσία: Guillaume Canet
Σενάριο: Guillaume Canet, Philippe Lefebvre
Πρωταγωνιστούν: François Cluzet, Marie-Josée Croze, André Dussollier, Kristin Scott Thomas, François Berléand, Nathalie Baye, Jean Rochefort, Marina Hands, Gilles Lellouche, Guillaume Canet
Διάρκεια: 131'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Κυνηγοί κεφαλών

Ο Ρόγκερ είναι ένας επιτυχημένος ανιχνευτής ταλέντων, επιτυγχάνει να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους για τις κατάλληλες δουλειές και πολλές εταιρίες τον εμπιστεύονται. Ο ίδιος, αν και κοντός σχετικά, είναι παντρεμένος με την Ντιάνα, μια ψηλή γοητευτική γκαλερίστα, πράγμα που τον κάνει κάπως να ανησυχεί μήπως την φλερτάρουν ψηλοί πελάτες. Έχει και μια ερωμένη, τη Λότε, την οποία όμως στην αρχή της ταινίας την παρατάει.
Ο Ρόγκερ, όμως, έχει και μια σκοτεινή πλευρά. Σε συνεργασία με τον Όβε, ο οποίος απενεργοποιεί συναγερμούς, μπαίνει σε σπίτια πελατών και αποσπά πίνακες αξίας, αφήνοντας αντίγραφα στη θέση τους.
Σε μια έκθεση στη γκαλερί της Ντιάνα, εμφανίζεται ο Κλας, ο οποίος παρουσιάζεται στον Ρόγκερ ως υποψήφιος για τη διευθυντική θέση σε μια εταιρία με την οποία ο Ρόγκερ συνεργάζεται, έχοντας απολυθεί ήδη από μια ανταγωνιστική εταιρία.
Όταν ο Ρόγκερ πληροφορείται από την Ντιάνα ότι ο Κλας στο σπίτι του κατέχει έναν πολύ σπάνιο πίνακα του Ρούμπενς, πέφτει στην παγίδα και αποφασίζει να δράσει όπως αυτός ξέρει. Εισβάλλοντας στο σπίτι του Κλας κι αφού αποσπά τον αυθεντικό πίνακα, τα πράγματα παίρνουν μια εντελώς απρόσμενη και ανεξέλεγκτη τροπή. Αρχικά ανακαλύπτει τον παράνομο δεσμό της Ντιάνα με τον Κλας, έπειτα βρίσκει ημιλιπόθυμο τον Όβε μέσα στο αμάξι του και δηλητηριασμένο, ενώ παράλληλα παρατηρεί μια περίεργη συμπεριφορά της Ντιάνα.
Φεύγοντας για να κρύψει τον πίνακα, ανακαλύπτει ότι ο Κλας τον ακολουθεί. Όταν του ξεφεύγει, προσπαθεί να αποκρύψει ό,τι στοιχεία είχε πάνω του που θα έκαναν τον Κλας να τον εντοπίζει, όμως αυτό αποδεικνύεται μάταιο.
Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα ανελέητο κυνηγητό, στο οποίο πολλοί άνθρωποι βρίσκουν το θάνατο, ενώ οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη με τέτοιο ρυθμό που να μην είναι σίγουρος ο πρωταγωνιστής ποιον πρέπει να εμπιστευτεί κι από ποιον θα πρέπει να κρυφτεί, κι αν ακόμη θα πρέπει να δείξει ότι είναι ζωντανός ακόμη.
Τελικά, τι ήταν αυτό στο οποίο πραγματικά αποσκοπούσε ο Κλας και ποιος ο λόγος και ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε τον Ρόγκερ; Ποιο ρόλο θα παίξουν τελικά η Ντιάνα και η Λότε; Τι ήταν αυτό που αυτές ήθελαν από τον Ρόγκερ και ποια θα είναι η συμβολή τους στη λύση της υπόθεσης;

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Jo Nesbø. Είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που απαιτεί την προσοχή του θεατή, ώστε να παρακολουθήσει τα γεγονότα και να βγάλει το δικό του συμπέρασμα, όμως με τις ανατροπές που γίνονται, και οι οποίες εξηγούνται και δικαιολογούνται, οδηγεί σε μια λύση μάλλον απρόσμενη προς το μέσον της ταινίας. Όταν ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει ότι βρίσκεται μπλεγμένος σε μια πλεκτάνη, είναι πολύ αργά για να βγει από αυτήν και θα πρέπει να παλέψει για να βγει ζωντανός και να εμπιστευτεί μόνο τον εαυτό του. Ή μήπως τελικά και κάποιο άλλο πρόσωπο;

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στη χώρα μας στις 12 Ιουλίου 2012.

Hodejegerne (2011)

Σκηνοθεσία: Morten Tyldum

Σενάριο: Lars Gudmestad,  Jo Nesbø, Ulf Ryberg

Πρωταγωνιστούν: Aksel Hennie, Nikolaj Coster-Waldau, Synnøve Macody Lund, Eivind Sander, Kyrre Haugen Sydness, Julie R. Ølgaard

Διάρκεια: 100'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Βακούρα στη Θεσσαλονίκη στις 15 Σεπτεμβρίου 2012