Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι

Βρισκόμαστε στην ιρλανδική επαρχία των αρχών της δεκαετίας του 1920, όταν ο Ιρλανδικός Επαναστατικός Στρατός έδινε τον αγώνα της ανεξαρτησίας του νησιού από τη Βρετανία. Ο νεαρός γιατρός Ντάμιεν Ο'Ντόνοβαν ετοιμάζεται να φύγει για το Λονδίνο, για να δουλέψει στο νοσοκομείο, όταν Βρετανοί στρατιώτες εκτελούν με το έτσι θέλω έναν νεαρό φίλο του. Αισθανόμενος την κατάφορη αδικία που βιώνει ο ιρλανδικός λαός από τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής, αποφασίζει να αφήσει την καριέρα του και να ενταχθεί στις επαναστατικές δυνάμεις, τοπικός αρχηγός των οποίων είναι ο μεγαλύτερός του αδερφός, Τέντι.
Μετά από μια προδοσία που συνετέλεσε στην σύλληψη των επαναστατών από τους Βρετανούς και την απρόσμενη απελευθέρωση μερικών από αυτούς από έναν νεαρό Βρετανό ιρλανδικής καταγωγής δεσμοφύλακα, ο Ντάμιεν με τη βοήθεια της φίλης του, Σινίντ, θα ανακαλύψει τους προδότες. Θα αναγκαστεί να εκτελέσει τον νεαρό φίλο του, Κρις.
Κι ενώ οι μάχες μαίνονται, η είδηση για κατάπαυση του πυρός και παραχώρηση δικαιωμάτων στην Ιρλανδία, αντί να ενώσει τους Ιρλανδούς, θα καταφέρει το αντίθετο, να τους χωρίσει δηλαδή σε δυο αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα που θα οδηγηθούν σε αιματηρό εμφύλιο. Από τη μια ο Τέντι και οι ενωτικοί που αποδέχονται τις παραχωρήσεις των Βρετανών, κι απ'την άλλη ο Ντάμιεν και οι σύντροφοί του, που δεν πείθονται από τις παραχωρήσεις αυτές, επιθυμούν πλήρη απελευθέρωση και κολλεκτιβοποίηση της οικονομίας, καθώς μια τέτοια αυτονομία ή ανεξαρτησία δεν θα σημάνει απολύτως τίποτα, παρά μόνο αλλαγή του αφεντικού και της σημαίας.
Τα δυο αδέρφια βρίσκονται πλέον αντιμέτωπα, ως μια σύγκρουση της νέας άρχουσας τάξης ενάντια στην πιο ακραίας μορφης ιδεολογία της επανάστασης. Η σύγκρουση αυτή θα χωρίσει στα δυο το λαό με θλιβερές συνέπειες.

Παρατηρώντας από απόσταση και χρονική και χωρική τα γεγονότα που περιγράφει η ταινία, είναι αδύνατον να μη νιώσει κανείς κάτι οικείο στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου του. Απελευθερωτικές επαναστάσεις που καταλήγουν σε εμφυλίους έχει πολλές να επιδείξει η σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, με τρανταχτό παράδειγμα τη δική μας χώρα, που μετά από επιτυχείς εκβάσεις πολέμων βγήκε η κοινωνία της βαθιά πληγωμένη. Το ποια πλευρά έχει δίκιο και ποια άδικο δεν είναι επί της ώρας για να σχολιαστεί. Εξάλλου αυτά τα έχει αναλάβει η ίδια η ιστορία, η οποία πάντα γράφεται από την πέννα του νικητή.
Ο Κεν Λόουτς σε αυτήν την κλασική του πλέον ταινία έρχεται να καταδείξει τη διαφορετικότητα ως προς την ερμηνεία της επανάστασης και των στόχων της. Από τη μία πλευρά μας δείχνει την απλή ανάγκη απελευθέρωσης από την ξένη κυριαρχία και την προοπτική μιας ειρηνικής διαβίωσης, με αρκετές όμως παραχωρήσεις. Από την άλλη μας εισάγει στην ριζοσπαστική επαναστατική ιδεολογία που, εκτός από την απελευθέρωση, απαιτεί δραστικές αλλαγές στη δομή της κοινωνίας χωρίς να κάνει βήμα πίσω, μια ιδεολογία αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα. Υποταγμένοι οι μεν, ελεύθεροι οι δε, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Η επανάσταση επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Πολλές φορές για να πετύχεις κάτι, πρέπει να κάνεις αργά βήματα, άλλες φορές τα αργά βήματα δεν αρκούν. Το ποια ερμηνεία είναι η σωστή μόνο η ιστορία έρχεται να καταδείξει. Και οι δυο πλευρές αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό, τα κίνητρα όμως διαφέρουν.
Πέρα όμως από όλο αυτό το ιδεολογικό υπόβαθρο, μιλάμε πρωτίστως για μια ταινία μυθοπλασίας. Ο Λόουτς επιλέγει να τοποθετήσει στο κέντρο της ιστορίας δύο αδέρφια, για να καταδείξει ότι κάθε εμφύλιος πόλεμος είναι μεταξύ αδερφών. Λίγα χρόνια αργότερα ο δικός μας Παντελής Βούλγαρης θα τοποθετήσει κι αυτός δυο αδέρφια, έστω και χωρίς ηγετική φυσιογνωμία, στις τάξεις των δυο αντιμαχόμενων στρατών του Ελληνικού Εμφυλίου, ενός εμφυλίου με παρόμοια χαρακτηριστικά με τον προηγηθέντα ιρλανδικό.
Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 2006. Στη χώρα μας πρωτοπροβλήθηκε το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.

The wind that shakes the barley (2006)
Σκηνοθεσία: Ken Loach
Σενάριο: Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Cillian Murphy, Pádraic Delaney, Liam Cunningham, Orla Fitzgerald, Roger Allam, Damien Kearney
Διάρκεια: 126'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ψεύτης ήλιος

Βρισκόμαστε στο 1936 σε ένα αγρόκτημα κάπου στη Ρωσία. Ο ήρωας στου Ρωσικού Εμφυλίου συνταγματάρχης Κότοφ ζει μια ειδυλλιακή ζωή μαζί με τη σύζυγό του, Μαρούσια, και την 6χρονη κόρη τους, Νάντια. Ξέγνοιαστος πλέον από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, αφιερώνει χρόνο στην οικογένειά του, κάνουν μαζί μπάνιο, βαρκάδα στο ποτάμι κλπ. Μαζί τους ζει και η ευρύτερη οικογένεια της Μαρούσια, μια ξεπεσμένη αριστοκρατική οικογένεια, σαν κι αυτές που περιγράφονται στα έργα του Τσέχοφ.
Με το κύρος που έχει ο Κότοφ στην περιοχή, καταφέρνει να αποτρέψει μια στρατιωτική άσκηση που επρόκειτο να γίνει μέσα στα χωράφια που καλλιεργούσαν οι ντόπιοι. Όμως αυτό δεν αρέσει στο καθεστώς του Στάλιν.
Μέσα στη μέρα στο αγρόκτημα καταφτάνουν επισκέψεις. Ο Ντμίτρι (ή Μίτια), παλιός φίλος της οικογένειας και πρώην αρραβωνιαστικός της Μαρούσια, έρχεται μετά από 13 χρόνια και επιχειρεί να γοητεύσει και πάλι την οικογένεια. Και τα καταφέρνει. Όμως, ο Κότοφ είναι καχύποπτος για την επίσκεψη αυτή. Γνωρίζοντας το παρελθόν του Μίτια, που αρχικά ήταν μέλος του αντικομμουνιστικού Λευκού Στρατού, κι έπειτα, όταν με προτροπή του ιδίου είχε καταταγεί στη Σοβιετική Πολιτική Αστυνομία, είχε προδώσει 8 συντρόφους του του Λευκού Στρατού, ο Κότοφ είναι πεπεισμένος ότι η επίσκεψη αυτή δεν είναι τυχαία.
Σύντομα οι μάσκες θα πέσουν. Η απέχθεια που δείχνουν οι δυο άντρες ο ένας για τον άλλον θα κλιμακωθεί με το πέρασμα της ώρας. Ο Κότοφ διαισθάνεται τον κίνδυνο και προσπαθεί να μην τον κάνει φανερό στη μικρή Νάντια. Σύντομα θα καταρρεύσει στα μάτια του ο κόσμος, τον οποίο ο ίδιος δημιούργησε και είχε αλλιώς φανταστεί.

Γυρισμένη μόλις λίγα χρόνια μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρωσία, η ταινία του Μιχαλκόφ μπορεί πλέον να μιλήσει ελεύθερα για μια σκοτεινή περίοδο αυτού του καθεστώτος, για την περίοδο της σχεδόν απόλυτης εξουσίας του Στάλιν. Η ευκολία με την οποία κάποιος από ήρωας γινόταν προδότης και το αντίστροφο, οι ανυπόστατες συκοφαντίες κατά προσώπων, η αλήθεια των οποίων απλά δεν διερευνάτο, ήταν συνήθεις πρακτικές στις ημέρες ενός σκληρού καθεστώτος, και ιδιαίτερα στις ημέρες του "Μεγάλου Τρόμου" μεταξύ 1936 και 1938.
Μεταξύ των δύο ανδρών τα όρια θύτη και θύματος είναι δυσδιάκριτα, πίσω από το μανδύα των ψευδών προσδοκιών που είχε φέρει το νέο καθεστώς. Από τη μία πλευρά έχουμε έναν ήρωα πολέμου, ο οποίος εντελώς ξαφνικά βρίσκεται κατηγορούμενος για κάτι το οποίο δεν έκανε κι ούτε σκόπευε να κάνει, χωρίς καμία απόδειξη. Από την άλλη έχουμε έναν άνθρωπο, που αναγκάζεται να προσαγάγει έναν άνθρωπο που μισούσε, αλλά ταυτόχρονα να πληγώσει μια οικογένεια και μια γυναίκα που αγαπούσε πολύ στο παρελθόν. Και πίσω από τους δυο άνδρες στέκεται ένα καθεστώς ολόκληρο, που χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής, έρχεται να καταστρέψει τις ζωές τόσων και τόσων ανθρώπων και να σπείρει εκ νέου τη διχόνοια στο λαό. Άραγε γιατί αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν τόσοι άνθρωποι; σίγουρα όχι για να φύγουν από μια απόλυτη εξουσία και να περάσουν σε μια άλλη επίσης απόλυτη εξουσία.
Μια ταινία με ένα τέτοιο θέμα γυρισμένη μόλις τρία χρόνια μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, δεν δυσκολεύτηκε να βραβευτεί με το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας το 1995, καθώς και με το ειδικό βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες μία χρονιά νωρίτερα.

Утомлённые солнцем (1994)
Σκηνοθεσία: Nikita Mikhalkov
Σενάριο: Nikita Mikhalkov, Rustam Ibragimbekov
Πρωταγωνιστούν: Nikita Mikhalkov, Oleg Menshikov, Ingeborga Dapkūnaitė, Nadezhda Mikhalkova, André Oumansky, Vyacheslav Tikhonov, Svetlana Kryuchkova, Vladimir Ilyin, Alla Kazanskaya
Διάρκεια: 135'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Το αγόρι και ο κόσμος

Ένα αγόρι που μένει σε ένα απομακρυσμένο χωριό σε μια άγνωστη χώρα, βλέπει με λύπη τον πατέρα του να φεύγει για την πόλη για να πάει να δουλέψει. Το παιδί ονειρεύεται να πάει να βρει τον πατέρα του και αρχίζει ένα μοναχικό ταξίδι προς το άγνωστο.
Σε έναν τόπο με μεγάλες αντιθέσεις, θα βρει ανθρώπους και ζώα που θα το βοηθήσουν στο ταξίδι του. Θα βρει ανθρώπους που,  σαν τον πατέρα του, δουλεύουν σκληρά για ένα κομμάτι ψωμί, θα βρει ανθρώπους να διασκεδάζουν παρά τις κακοτυχίες τους, θα δει όμως και την κακή πλευρά του κόσμου. Θα βιώσει τη μάχη της ελπίδας με το κακό και τη μισανθρωπιά, θα γνωρίσει τον κόσμο της μεγαλούπολης και των παραγκουπόλεων στις παρυφές της. Όμως, δεν θα χάσει ποτέ την ελπίδα του, την ελπίδα των νέων ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο.

Για πρώτη φορά μέσα από αυτό το μπλογκ γίνεται αναφορά σε ταινία κινουμένων σχεδίων. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια ταινία που απευθύνεται όχι μόνο σε παιδιά, αλλά (κυρίως) και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Πρωταγωνιστής είναι ένα αγόρι και μέσα από τα μάτια του, ο δημιουργός μας καλεί να γνωρίσουμε τον κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο υπάρχουμε και δραστηριοποιούμαστε, αλλά δεν τον γνωρίζουμε στην εντέλειά του.
Όντας μια παραγωγή βραζιλιάνικη, η ταινία ουσιαστικά μας δείχνει τις αντιθέσεις που υπάρχουν στη μεγάλη αυτή χώρα, μέσα από καταστάσεις που δεν διαφέρουν και πολύ από τις καταστάσεις σε οποιαδήποτε σημερινή χώρα βρίσκεται σε κρίση. Φτώχεια, ανεργία, εκμετάλλευση, αλλά και ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Η ταινία είναι γεμάτη συμβολισμούς. Η μάχη του πολύχρωμου πουλιού που συμβολίζει την ελπίδα και το μέλλον, ενάντια στο μαύρο πουλί που συμβολίζει το συντηριτισμό και το κακό και επιστρατεύει κάθε μέσο για να επιβληθεί, συμβολίζει την αντίσταση των νέων προς τις συμπεριφορές του παρελθόντος. Η μετατροπή του μαύρου πουλιού σε μαύρο αετό ίσως να περνάει και το μήνυμα για το ποιες χώρες έχουν προκαλέσει τη σύγχρονη κρίση στις φτωχότερες χώρες (ποιες χώρες άραγε έχουν ή είχαν στο παρελθόν αυτό το πουλί ως σύμβολο!). Επίσης, η συγκλονιστική στιγμή που από το τρένο βγαίνει πλήθος ανθρώπων, ντυμένων όμοια με τον πατέρα του αγοριού, δηλώνει την ολοένα και αυξανόμενη εσωτερική μετανάστευση στις χώρες που βρίσκονται σε κρίση.
Η ταινία δεν έχει διαλόγους. Οι φωνές που ακούγονται είναι σε μια γλώσσα χωρίς νόημα, καθώς η ταινία δεν αφορά ένα μόνο μέρος, αλλά όλον τον κόσμο. Η ιστορία μπορεί να διαδραματίζεται τόσο δίπλα μας όσο και μίλια μακριά μας. Η μόνη γλώσσα που είναι κοινή είναι η γλώσσα της μουσικής, την οποία το μικρό αγόρι προσπαθεί να διαφυλάξει.
Το σχέδιο της ταινίας χαρακτηρίζεται από απλότητα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα, άλλοτε πολύχρωμο κι άλλοτε λευκό φόντο, καθώς και στρογγυλά περιγράμματα προσώπων, για να καταδείξει την ουδετερότητα και την ισότητα που συμβολίζει το σχήμα του κύκλου.
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε αρκετά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, όχι απαραίτητα για κινούμενα σχέδια. Χαρακτηριστική η Αργυρή Πυραμίδα στο φεστιβάλ του Καΐρου και το βραβείο επιτροπής στη Σαγκάη. Στη χώρα μας πήρε διανομή στις 18 Δεκεμβρίου 2014.

O menino e o mundo (2013)
Σκηνοθεσία - Σχέδιο - Σενάριο: Alê Abreu
Φωνές: Marco Aurélio Campos, Vinicius Garcia, Lu Horta
Διάρκεια: 80'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στην αίθουσα "Παύλος Ζάννας" στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 29 Δεκεμβρίου 2014

Magical girl

Η 12χρονη Αλίθια πάσχει από λευχαιμία. Ο πατέρας της, Λουίς, άνεργος φιλόλογος, προσπαθεί να της εκπληρώσει τις επιθυμίες της, γιατί ξέρει ότι πολύ σύντομα δεν θα μπορέσει να έχει αυτό που θέλει. Όταν ανακαλύπτει ότι η κόρη του θα ήθελε να αποκτήσει ένα φόρεμα μιας ηρωίδας καρτούν μάνγκα, το φόρεμα του μαγικού κόριτσιου, θα προσπαθήσει να το βρει και να της το κάνει δώρο. Όμως, τόσο το φόρεμα όσο και το μαγικό ραβδί είναι πανάκριβα.
Τότε μπαίνει ξαφνικά στη ζωή του, η Μπάρμπαρα, μια όμορφη, αλλά και αυτοκαταστροφική γυναίκα που πάσχει από ψυχολογικά προβλήματα και περνάει την ώρα της έγκλειστη στο σπίτι, λαμβάνοντας χάπια από τον ψυχίατρο σύζυγό της και βλέποντας συνεχώς ευτελή σόου στην τηλεόραση, για να ικανοποιείται που υπάρχουν άνθρωποι πιο μίζεροι από την ίδια.
Μετά από μια ερωτική συνεύρεση των δύο, ο Λουίς θα την εκβιάσει ζητώντας από εκείνη ένα μεγάλο ποσό, προκειμένου να κάνει το δώρο στην κόρη του. Η Μπάρμπαρα, μη έχοντας άλλη επιλογή, θα στραφεί σε έναν πλούσιο σαδιστή, προκειμένου να τον ικανοποιήσει και να λάβει τα χρήματα που επιθυμούσε ο εκβιαστής της. Δε θα διστάσει να μπει και στα άδυτα του κάστρου του σαδισμού για τον ίδιο σκοπό, αρκεί να μη μάθει τίποτα ο σύζυγός της.
Τότε εμφανίζεται ο Νταμιάν, ένας συνταξιούχος καθηγητής μαθηματικών, ο οποίος έχει μόλις αποφυλακιστεί. Τον ίδιο άνθρωπο νεότερο έχουμε δει και στο πρώτο καρέ της ταινίας, όπου κάνει μια αυστηρή παρατήρηση στη νεαρή τότε Μπάρμπαρα. Ο λόγος της φυλάκισής του παραμένει άγνωστος στο θεατή, όμως δίδεται ο υπαινιγμός ότι σχετίζεται κάπως η Μπάρμπαρα. Τώρα ο Νταμιάν στο σπίτι του προσπαθεί να φτιάξει ένα παζλ, για να διαπιστώσει ότι λείπει ένα κομμάτι, όταν ξαφνικά θα του τηλεφωνήσει η Μπάρμπαρα, πιστεύοντας ότι είναι ο μόνος που θα μπορούσε να την απαλλάξει από τη μιζέρια της.

Αν και το σενάριο δεν διεκδικεί ιδιαίτερες δάφνες ποιότητας, καθώς παρατηρούνται αρκετά κενά, όπως επίσης και η απομάκρυνση από την αρχική υπόθεση του άρρωστου κοριτσιού, εν τούτοις ο δημιουργός μας δίνει τη δική του ερμηνεία για τη διαφθορά της ισπανικής κοινωνίας και της μίζερης και αυτοκαταστροφικής πλευράς της ζωής των πλουσίων, που επηρεάζει τη ζωή και των υπολοίπων. Από τη μια έχουμε έναν φτωχό πατέρα, που έχοντας εξαντλήσει όλες τις περιπτώσεις μιας τίμιας απόκτησης χρημάτων, θα καταφύγει στην παρανομία και στον εκβιασμό. Από την άλλη έχουμε μια αυτοκαταστροφική και αλλοπρόσαλλη γυναίκα χωρίς συναίσθηση των πράξεών της, της οποίας η ζωή και η ψυχική ηρεμία κρέμονται από μια κλωστή. Στη μέση έχουμε έναν άνθρωπο που έχει κουραστεί από το κακό γύρω του, αλλά στην προσπάθειά του να ξεφύγει, το μόνο που καταφέρνει είναι να το αφομοιώσει και να γίνει ο ίδιος γρανάζι του.
Η ταινία εμπεριέχει πολλούς συμβολισμούς, άλλοτε ορατούς και κατανοητούς κι άλλοτε κρυφούς που αφήνουν τον ίδιο το θεατή να τους ερμηνεύσει όπως ο ίδιος κρίνει. Σε ορισμένες σκηνές δεν ξεκαθαρίζεται στο θεατή τι ακριβώς συμβαίνει, επιτείνοντας το μυστήριο. Άλλοτε όμως γίνονται σαφείς αναφορές και κριτική στη σύγχρονη κοινωνία, μια κοινωνία που "δεν διαβάζει το σύνταγμα της χώρας" ή που "χαίρεται με τη μιζέρια των άλλων". Το ερώτημα, όμως, είναι αν ο δημιουργός έφτιαξε μια ταινία για να τοποθετήσει τη δική του κριτική και να προβληματίσει το θεατή πάνω σε αυτήν ή για να καλέσει τον ίδιο το θεατή να βρει το χαμένο κομμάτι του παζλ και να το τοποθετήσει στο κομμάτι εκείνο της υπόθεσης, στο οποίο θα ταιριάξει καλύτερα. Η ταινία σίγουρα καταφέρνει να σοκάρει το θεατή, όμως αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα και πολλά "γιατί". Σ' αυτό ευνοεί και η απάθεια και η ψυχρότητα με την οποία παίζουν όλοι οι πρωταγωνιστές, που δεν αφήνει να φανούν τα πραγματικά τους συναισθήματα. Ίσως όμως στον κόσμο της ταινίας αυτής να μην υπάρχει χώρος για συναισθήματα.
Η ταινία απέσπασε τη Χρυσή Αχιβάδα στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν και στη χώρα μας προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πήρε διανομή στις αίθουσες στις 18 Δεκεμβρίου 2014.

Magical girl (2014)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Carlos Vermut
Πρωταγωνιστούν: Luis Bermejo, Bárbara Lennie, José Sacristán, Lucía Bollán, Israel Elejalde, Miquel Insua, Elisabet Gelabert, Marina Andruix
Διάρκεια: 127'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Βακούρα στη Θεσσαλονίκη στις 21 Δεκεμβρίου 2014

Λευκός Θεός

Η 13χρονη Λίλι πηγαίνει να μείνει στο σπίτι του πατέρα της, όταν η μητέρα της φεύγει για ένα συνέδριο. Μαζί της είναι και ο Χάγκεν, ένα όμορφο ημίαιμο σκυλί που αποτελεί τη μοναδική της συντροφιά. Ο πατέρας της, ένας άνθρωπος σκληρός και απότομος, δεν το θέλει το σκυλί, ενώ μια μοχθηρή γειτόνισσα καταγγέλει την ύπαρξη του σκύλου.
Όντας υποχρεωμένος να πληρώσει φόρο για το σκυλί, βάσει μιας νομοθεσίας για τα ημίαιμα, ο πατέρας της Λίλι διώχνει το σκυλί από το σπίτι, και οι σχέσεις του με την κόρη του φτάνουν σε σημείο οριακό.
Η Λίλι θα κάνει τα πάντα για να βρει και να σώσει τον Χάγκεν από τους κινδύνους που πρόκειται να αντιμετωπίσει στο δρόμο. Και οι κίνδυνοι είναι πολλοί και κάθε είδους. Από τη μια το ανελέητο κυνήγι από τους μπόγιες απ' την άλλη η εκμετάλλευση του σκύλου από παράνομους που οργανώνουν κυνομαχίες, προμηνύουν μια δύσκολη ζωή για τον Χάγκεν, αλλά και για άλλα σκυλιά που έχουν την ίδια μοίρα.
Όπως, όμως, η Λίλι θα κάνει τη δική της επανάσταση προκειμένου να βρει το φιλαράκι της, έτσι και τα καταπιεσμένα σκυλιά θα κάνουν τη δική τους επανάσταση εναντίον αυτών που προκαλούν τη δυστυχία τους.

Σύμφωνα με το σκηνοθέτη, ο ίδιος θέλησε μέσω των σκυλιών να καταδείξει το θέμα της μετανάστευσης. Από τη μια έχουμε τους ανθρώπους που συμβολίζουν την άρχουσα τάξη ή τον καθωσπρεπισμό κι από την άλλη τα σκυλιά που συμβολίζουν τους καταπιεσμένους πληθυσμούς. Όσο καταπιέζεται ένας πληθυσμός, τόσο πιο άγρια και ανεξέλεγκτη μπορεί να είναι η αντίδρασή του μπροστά σε αυτήν την καταπίεση. Η σκληρή γλώσσα της άρχουσας τάξης, που εκφράζεται από ανθρώπους συντηρητικούς μεγάλης ηλικίας, έρχεται σε αντίθεση με τη στάση των νέων ανθρώπων που εμφανίζουν ένα πιο προοδευτικό και ελεύθερο από στερεότυπα προφίλ και είναι έτοιμοι να αντιταχθούν στις επιταγές μιας οπισθοδρομικής κοινωνίας.
Πράγματι, η ταινία διακρίνεται για τη σκληρότητά της είτε αυτή εκφράζεται μέσα από τα λόγια είτε μέσα από τις πράξεις. Η ακραία εκμετάλλευση και καταπίεση των αθώων πλασμάτων προβάλλεται μέσα από σκληρές εικόνες, όπως αντίστοιχα και η εξέγερσή τους ενάντια σε όσους τους καταπιέζουν. Οι σκληρές και συχνά απάνθρωπες εικόνες είναι το μέσο που ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί για να μας περάσει στο υποσυνείδητο ότι τέτοιες εικόνες αποφεύγονται μονάχα με το σεβασμό στη διαφορετικότητα και την καταπολέμηση του ρατσισμού, καθώς η βία γεννά τη βία, και μόνο με την αλληλοκατανόηση ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος.
Είναι σίγουρα μια ταινία που δεν θα περάσει απαρατήρητη, ενώ και οι σκηνές με την τεράστια αγέλη των σκύλων που κατακλύζουν το ερειπωμένο κέντρο της μεγαλούπολης θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη όσων την παρακολουθήσουν.
Η ταινία απέσπασε στις Κάννες το βραβείο "Ένα κάποιο βλέμμα", ενώ τα δυο σκυλιά που έπαιξαν το ρόλο του Χάγκεν, απέσπασαν επίσης βραβείο στο ίδιο φεστιβάλ. Στη χώρα μας προβλήθηκε ως ταινία έναρξης στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ διανομή στις αίθουσες πήρε στις 11 Δεκεμβρίου 2014. Αποτελεί την πρόταση της Ουγγαρίας για τα φετινά Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας.

Fehér Isten (2014)
Σκηνοθεσία: Kornél Mundruczó
Σενάριο: Kornél Mundruczó, Viktória Petrányi, Kata Wéber
Πρωταγωνιστούν: Zsófia Psotta, Sándor Zsótér, Lili Horváth, Szabolcs Thuróczy, Lili Monori, Gergely Bánki, Erika Bodnár, László Gálffi, Vanda Verle, Károly Ascher
Διάρκεια: 119'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 12 Δεκεμβρίου 2014.

Jimmy's Hall

Ιρλανδία 1932. Ο Τζίμι Γκράλτον επιστρέφει στο χωριό του μετά από 10 χρόνια στην Αμερική, για να φροντίσει τη μητέρα του. Όταν γίνεται γνωστή η επιστροφή του, παλιοί του φίλοι, σύντροφοι, αλλά και νεαρός κόσμος τον παρακινεί να ξαναανοίξει το χώρο που διατηρούσε και λειτουργούσε ως πολιτιστικό κέντρο, πριν δραπετεύσει για την Αμερική. Η λειτουργία του κέντρου, στο οποίο διοργανώνονταν διάφορες εκδηλώσεις όπως χοροί, μαθήματα χορού και μουσικής, συζητήσεις με ελεύθερο πνεύμα, έβρισκε αντίδραση στην τοπική ενορία, αλλά και στους μεγαλοκτηματίες της περιοχής, καθώς θεωρούσαν τον Τζίμι άθεο, κομμουνιστή και ότι θα έφερνε διχόνοια στον ιρλανδικό λαό που είχε τότε κερδίσει τη μερική ανεξαρτησία του και συνθηκολογήσει με τη Βρετανία.
Μετά το βίαιο κλείσιμο του κέντρου και την απόδραση του Τζίμι στην Αμερική, πολλά άλλαξαν στην τοπική κοινωνία, όμως η θέληση του φτωχού λαού για ελεύθερη σκέψη, μάθηση και για μια ζωή καλή και αξιοπρεπή, ωθεί τον Τζίμι να ανοίξει ξανά το κέντρο. Αρωγός στην προσπάθειά του είναι ο λαός της μικρής αυτής επαρχίας, που ένιωθε μια μεγάλη απώλεια όλα αυτά τα χρόνια.
Πολέμιοι, όμως, αυτής της προσπάθειας θα είναι πάλι η Εκκλησία και οι μεγαλοκτηματίες. Η μεν Εκκλησία βλέποντας ότι χάνει την αποκλειστικότητα της εκπαίδευσης των νέων και της διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους σύμφωνα με τις δικές της αντιλήψεις περί καθωσπρεπεισμού και οι δε κτηματίες βλέποντας τα συμφέροντά τους να απειλούνται με τη διάδοση αριστερών ιδεών, είναι αποφασισμένοι να επιστρατεύσουν κάθε μέσο, ώστε να κλείσουν και πάλι το κέντρο του Τζίμι.

Στα 1932, δέκα χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε τον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ιρλανδίας, οι πληγές αυτού του εμφυλίου ανάμεσα στις αρχές που αποδέχτηκαν τη συνθήκη των Άγγλων και σε αυτούς που την απέρριψαν, είναι ακόμα ανοιχτές. Η διαπαιδαγώγηση των νέων βρίσκεται στα χέρια της καθολικής Εκκλησίας, η οποία καθορίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει πάντα μέσα από το πρίσμα του πώς θα πρέπει να ακολουθούνται οι ιρλανδικές παραδόσεις ή τουλάχιστον όπως η ίδια τις ερμηνεύει. Ο,τιδήποτε καινούριο και προοδευτικό αποτελεί απειλή, πόσω δε μάλλον όταν φορέας αυτού είναι ένας άνθρωπος αριστερών πεποιθήσεων που ζούσε αυτοεξόριστος στην Αμερική. Η ταινία στηλιτεύει διαχρονικά τον οπισθοδρομικό χαρακτήρα της Εκκλησίας εν γένει και αποθεώνει τη δίψα του λαού για μάθηση, αποκοπή από τα δεσμά του οπισθοδρομισμού, μακριά από στερεότυπα, και αποτίναξη κάθε μορφής επιβολής από όπου αυτή κι αν προέρχεται.
Ο Κεν Λόουτς τοποθετεί το σκηνικό στα καταπράσινα ιρλανδικά λιβάδια ανασυνθέτοντας με μεγάλη ακρίβεια την εποχή που περιγράφει. Εξάλλου και στην ταινία "Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι" χρησιμοποιεί ανάλογο τοπίο. Εδώ επιτυγχάνει με ορισμένες σκληρές σκηνές να καταδείξει την ύπουλη στάση των αρχών και της Εκκλησίας και παίρνει ξεκάθαρα θέση επί του ζητήματος. Εξαιρετική είναι η σκηνή της εξομολόγησης του επαναστάτη προς τον παπά, μιας εξομολόγησης που έρχεται ευθέως να εκφράσει τη βούληση του απλού λαού και να καλέσει το όλο εκκλησιαστικό σύστημα να κάνει την αυτοκριτική του, μια αυτοκριτική που αρνείται πεισματικά να κάνει.
Στη χώρα μας η ταινία προβάλλεται από τις 4 Δεκεμβρίου 2014.

Jimmy's Hall (2014)
Σκηνοθεσία: Ken Loach
Σενάριο: Paul Laverty, Donal O'Kelly
Πρωταγωνιστούν: Barry Ward, Simone Kirby, Jim Norton, Andrew Scott, Brían F. O'Byrne, Aisling Franciosi, Shane Cullen, Francis Magee, Sorcha Fox
Διάρκεια: 109'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Μακεδονικόν στη Θεσσαλονίκη στις 6 Δεκεμβρίου 2014

Δυο μέρες, μια νύχτα

Η Σάντρα, μητέρα δυο παιδιών, μετά από ένα ατύχημα που είχε και την κατάθλιψη στην οποία είχε πέσει, καλείται να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά και να δώσει ξανά μια ώθηση στη ζωή της. Όμως βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη θέση. Το αφεντικό της έχει αποφασίσει να την απολύσει και να δώσει μπόνους στους υπόλοιπους συναδέλφους της, για τις υπερωρίες που έκαναν όταν εκείνη έλειπε.
Έχοντας αποδειχτεί ότι ένας συνάδελφος είχε ασκήσει πίεση σε άλλους να ψηφίσουν υπέρ του μπόνους και εναντίον της Σάντρα, αποφασίζεται να γίνει εκ νέου μια ψηφοφορία για το μέλλον της Σάντρα στη δουλειά. Η Σάντρα έχει ένα σαββατοκύριακο για να προσπαθήσει να βρει τους συναδέλφους της και να τους πείσει να μην αποδεχτούν το μπόνους, ώστε και η ίδια να μείνει στη δουλειά, καθώς έχει ανάγκη το μισθό της.
Μια τέτοια απόφαση εγείρει πολλές αντιδράσεις, πρωτίστως από την πλευρά της Σάντρα που δεν θέλει να νιώθει ότι ζητιανεύει από τους συναδέλφους της, ζητώντας τους να απαρνηθούν ένα σημαντικό ποσό, και έπειτα από τους συναδέλφους της, που για διαφόρους λόγους δεν θα μπορούσαν να απαρνηθούν ένα μπόνους, που ειδικά για κάποιους θα ήταν εξίσου σημαντικό όσο για τη Σάντρα ένας σταθερός μισθός.
Η Σάντρα, με τη συμπαράσταση του συζύγου της και μιας συναδέλφου, της Ζυλιέτ, αρχίζει τον αγώνα της για να προσπαθήσει να κάμψει τη στάση των συναδέλφων της. Θα ακολουθήσει μια σειρά από σκαμπανεβάσματα στην ψυχολογική της κατάσταση, όταν θα βλέπει από τη μια στιγμή στην άλλη τις ελπίδες της μια να αναπτερώνονται και μια να εκμηδενίζονται. Είναι όμως αποφασισμένη να παλέψει με αξιοπρέπεια για το δίκιο της και να μην τα παρατήσει, παρά μόνον όταν νιώσει ότι η αξιοπρέπειά της έχει πιάσει πάτο.

Η καινούρια ταινία των αδερφών Νταρντέν πιάνει ένα ηθικό ζήτημα, ιδιαίτερα επίκαιρο στην εποχή μας, που η ανεργία μαστίζει τις χώρες του Νότου. Αν και η υπόθεση τοποθετείται στη γαλλόφωνη περιοχή του Βελγίου, οι διαφορές είναι ελάχιστες. Από τη μια πλευρά έχουμε το αφεντικό που αποφασίζει περικοπή προσωπικού λόγω κρίσης και το εύκολο θύμα είναι η Σάντρα, καθώς αποδείχτηκε ότι η δουλειά μπορεί να γίνει και χωρίς αυτήν. Από την άλλη πλευρά έχουμε τη Σάντρα που θα μείνει άνεργη. Και στη μέση βρίσκονται οι συνάδελφοι της Σάντρα που καλούνται να αποφασίσουν για το μέλλον της, έχοντας ο καθένας τα δικά του κίνητρα. Από τη μια ξέρουν ότι αν αποφασίσουν να μείνει η Σάντρα στη δουλειά, θα χάσουν ένα πολύ σημαντικό ποσό, το οποίο το έχουν δουλέψει και το έχουν ανάγκη, απ' την άλλη όμως βλέπουν ότι ένας άνθρωπος που ήταν καθημερινά μαζί τους θα πρέπει να απολυθεί. Παράλληλα τίθεται και το θέμα της σχέσης μεταξύ των ίδιων των συναδέλφων, στην περίπτωση που η πλειοψηφία θα αποδεχόταν πίσω τη Σάντρα και θα έχαναν το μπόνους, ενώ ακόμη θα υπήρχαν εντάσεις και μέσα στις ίδιες τις οικογένειες τους. Ο καθένας θα κληθεί να ζυγιάσει τα πράγματα μέσα του και να βάλει το συλλογικό πάνω από το προσωπικό και να κάμψουν τους όποιους εγωισμούς, όσο αυτό είναι δυνατόν.
Οι αδερφοί Νταρντέν συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν με τα κοινωνικά θέματα, με τα οποία καταπιάνονται. Με άψογη κινηματογράφηση και τα κλασικά τους κοντινά πλάνα που αποτυπώνουν τέλεια τα συναισθήματα και τις αγωνίες των πρωταγωνιστών, έρχονται να μας πουν ότι μπορούμε να ζήσουμε σε έναν καλύτερο κόσμο μόνο όταν παραμερίσουμε τους εγωισμούς και το προσωπικό μας συμφέρον.
Η ταινία απέσπασε βραβείο στο φεστιβάλ του Σύδνεϋ και αποτελεί την πρόταση του Βελγίου για τα φετινά Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας. Στη χώρα μας προβλήθηκε στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πήρε διανομή στις 13 Νοεμβρίου 2014.

Deux jours, une nuit (2014)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Πρωταγωνιστούν: Marion Cotillard, Fabrizio Rongione, Catherine Salée, Batiste Sornin, Christelle Cornil, Serge Coto, Olivier Gourmet, Alain Eloy, Timur Magomedgadzhiev, Hicham Slaoui, Philippe Jeusette, Myriem Akeddiou
Διάρκεια: 95'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 29 Νοεμβρίου 2014

Διπλή ζωή

Λίγο μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, στη Νορβηγία ανοίγει η υπόθεση Lebensborn, που αφορά παιδιά καρπούς σχέσεων γερμανών στρατιωτών στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με Νορβηγίδες και τα οποία πάρθηκαν με τη βία από τη μητέρα τους και μεγάλωσαν στη διχοτομημένη πια Γερμανία.
Ένα από αυτά τα παιδιά είναι και η Κατρίνε, η οποία δραπέτευσε από την Ανατολική Γερμανία για να επανενωθεί με τη μητέρα της ήδη εδώ και 20 χρόνια, και ζει μια ειδυλλιακή ζωή με τη μητέρα, το σύζυγο, την κόρη και τη μικρή εγγονή της.
Όταν ένας δικηγόρος αρχίζει έρευνα για τα παιδιά αυτά, ώστε να κινήσει διαδικασίες εναντίον του νορβηγικού κράτους για τον τρόπο αντιμετώπισης αυτών των παιδιών, η Κατρίνε δείχνει διστακτική να καταθέσει. Μάλιστα θα κάνει τα πάντα για να μην καταθέσει και να μην αποκαλυφθεί ένα μυστικό που θα κάνει τον κόσμο που έχει διαμορφώσει όλα αυτά τα χρόνια να καταρρεύσει.
Όταν θα την πλησιάσουν δυο πράκτορες της καταρρέουσας Στάζι κι όταν ο δικηγόρος θα ανακαλύψει μια παλιά συνέντευξη σε βίντεο, η Κατρίνε θα βρεθεί παγιδευμένη ανάμεσα σε ένα φριχτό ψέμα και μια τραγική αλήθεια, που την κυνηγούν για πολύ καιρό.
Ποια είναι άραγε η Κατρίνε; Τι σχέση μπορεί να έχει με ένα πτώμα που είχε βρεθεί καμένο σε ένα δάσος πριν χρόνια; Τι θα σήμαινε για την ίδια το να πάει να καταθέσει; Τι θα σήμαινε για την οικογένειά της; Άραγε, πώς είναι να οικοδομήσει κανείς μια όμορφη ζωή βασισμένη σε ένα φριχτό ψέμα;

Γυρισμένη στο άγριο τοπίο των νορβηγικών παραλίων με τα φιορδ και τα απόκρημνα βράχια και δάση, η ταινία περιγράφει το προσωπικό δράμα μιας γυναίκας που φτάνει σε ένα τέλμα ζωής, μιας γυναίκας που καλείται στο παρόν να πληρώσει για το παρελθόν της, για ένα έγκλημα στο οποίο εξωθήθηκε από άλλα συμφέροντα. Κι αν στην αρχή ήταν πρόθυμη για το έγκλημα, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να αντιμετωπίσει τις συνέπειές του. Μέσα της θα διεξαχθεί μια πάλη ανάμεσα στη διατήρηση του ψέματος και στην αποκάλυψη της αλήθειας, ενός ψέματος που θα διατηρήσει τη ζωή της όπως είναι και μιας αλήθειας που εξαιτίας της θα χάσει τα πάντα, αλλά και θα μπορούσε να καταδικάσει και τους ανθρώπους που την ώθησαν στο έγκλημα.
Η έμπνευση της ταινίας βασίζεται σε πραγματικές υποθέσεις των παιδιών Lebensborn, ιδιαίτερα των παιδιών που βρέθηκαν στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί η Στάζι στρατολογούσε πράκτορες που έπαιρναν την ταυτότητα αυτών των παιδιών και τους έστελνε στη Νορβηγία για να πάρουν τη θέση τους, αλλά στην ουσία για να κατασκοπεύουν τη Δύση. Λέγεται ότι ακόμη και σήμερα δεν έχουν αποκαλυφθεί όλοι αυτοί οι πράκτορες.
Η ταινία απέσπασε αρκετά βραβεία στη Γερμανία, ενώ αποτέλεσε και την πρόταση της χώρας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης ταινίας το 2013, χωρίς όμως να καταφέρει λάβει τελικά την τελική υποψηφιότητα. Στη χώρα μας πήρε διανομή σχετικά αργά, στις 20 Νοεμβρίου 2014.

Zwei Leben (2012)
Σκηνοθεσία: Georg Maas, Judith Kaufmann
Σενάριο: Georg Maas, Christoph Tölle, Ståle Stein Berg, Judith Kaufmann, Hannelore Hippe, Änne Törster
Πρωταγωνιστούν: Juliane Köhler, Liv Ullmann, Sven Nordin, Ken Duken, Julia Bache-Wiig, Rainer Bock, Vicky Krieps
Διάρκεια: 97'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Μακεδονικόν στη Θεσσαλονίκη στις 28 Νοεμβρίου 2014

99 σπιτικά

Ο οικοδόμος Ντένις, λόγω ενός χρέους σε δάνειο, χάνει το σπίτι όπου έμενε με τη μητέρα του και το γιο του. Παρά το χρόνο για έφεση που του έδωσε το δικαστήριο, η έξωση εκτελείται άμεσα από το διεφθαρμένο μεσίτη Ρικ Κάρβερ, έναν πραγματικό κέρβερο που πίνει το αίμα όσων χρωστάνε.
Ο Ντένις θα κάνει τα πάντα προκειμένου να πάρει πίσω το σπίτι του, ακόμη κι αν αυτό θα σημάνει ότι θα πρέπει να δουλεύει για τον άνθρωπο που του έκανε την έξωση, ακόμη κι αν αυτό θα σημάνει ότι θα ο ίδιος θα αρχίσει να κάνει εξώσεις σε ανθρώπους με το ίδιο πρόβλημα με εκείνον. Σε αυτήν την ντροπιαστική συμφωνία με το διάβολο, ο Ντένις ηθικά βρίσκεται μόνος του, καθώς δεν τολμάει να πει την αλήθεια στους δικούς του.
Όταν θα αναγκαστεί να κάνει έξωση σε έναν άνθρωπο του οποίου την οικογένεια γνώριζε, θα βρεθεί μπροστά στην πιο δύσκολη στιγμή της νέας του δουλειάς.

Η ταινία ασκεί κριτική στο αδυσώπητο καπιταλιστικό σύστημα και στην κατάσταση στην οποία έχει οδηγήσει η πρόσφατη κρίση στον τομέα των οικοδομών τους απλούς μεροκαματιάρηδες που αναγκάζονται να παίρνουν δάνεια για τα προς το ζην. Από τη μια έχουμε ένα φτωχό άνθρωπο που χάνει το σπίτι του κι απ'την άλλη έναν αδίστακτο μεγαλομεσίτη που βρίσκοντας ορισμένα παράθυρα και δικλείδες στους νόμους, αποκτά στον έλεγχό του μια σειρά από ακίνητα που ποτέ δεν του ανήκαν, τα ακίνητα που οι ίδιοι οι φτωχοί χάνουν επειδή δεν μπορούν να εξοφλήσουν τις τράπεζες στην ώρα τους. Τι θα γίνει όμως όταν ο ίδιος ο φτωχός θα αποφασίσει να γίνει μέρος του συστήματος, προκειμένου να αποκτήσει με κάθε κόστος αυτό που έχει χάσει; Υπάρχουν άραγε ηθικοί φραγμοί; Απο θύμα θα γίνει θύτης, όμως βαθιά μέσα του ο ίδιος θα είναι το μεγαλύτερο θύμα.
Η ταινία απέσπασε τιμητική μνεία στο Φεστιβάλ της Βενετίας και στη χώρα μας παρουσιάστηκε στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

99 homes (2014)
Σκηνοθεσία: Ramin Bahrani
Σενάριο: Ramin Bahrani, Amir Naderi, Bahareh Azimi
Πρωταγωνιστούν: Andrew Garfield, Michael Shannon, Laura Dern, Tim Guinee, Noah Lomax, J.D. Evermore, Judd Lormant
Διάρκεια: 112'

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Αφιέρωμα στον Ραμίν Μπαχράνι
03/11/2014 - αίθουσα Ολύμπιον 20:00
04/11/2014 - αίθουσα Τζων Κασσαβέτης 22:15

Το μάθημα

Η Νάντε είναι καθηγήτρια αγγλικών σε ένα σχολείο. Μέσα στην τάξη παρατηρείται ένα κρούσμα κλοπής και η Νάντε θέλει να βρει το παιδί που τη διέπραξε, χωρίς όμως να το εκθέσει.
Παράλληλα, λόγω αμέλειας του συζύγου της, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι όπου μένουν, καθώς η τράπεζα δεν δίνει επιπλέον χρόνο για αποπληρωμή του δανείου. Όντας η μόνη που δουλεύει στο σπίτι και μάλιστα κάνοντας διπλή δουλειά ώστε να τα βγάλουν πέρα, ζητάει μάταια να της δώσουν μπροστά τον έξτρα μισθό.
Όταν φτάνει στο αμήν, θα καταφύγει σε μεθόδους που δεν αρμόζουν ούτε στην ίδια ούτε στην αξιοπρέπειά της, από την οποία θα προσπαθήσει να περισώσει ό,τι ίχνος της έχει απομείνει, προκειμένου να έχει η οικογένειά της μια στέγη πάνω από το κεφάλι της.

Τα ανθρώπινα λάθη είτε ηθελημένα (στην περίπτωσή μας) είναι τυχαία μπορούν να έχουν πολύ πιο σοβαρές συνέπειες από ό,τι μπορεί κανείς να περιμένει. Παράλληλα σε ένα σύστημα που ευνοεί το κεφάλαιο σε μια φτωχή κοινωνία, οι κατώτερες τάξεις είναι καταδικασμένες σε ένα διαρκή αγώνα επιβίωσης. Όσο και να προσπαθεί ο φτωχός μεροκαματιάρης να εξασφαλίσει τα προς το ζην, παντού υπάρχουν τα κοράκια που θα τον κατασπαράξουν έχοντας τις πλάτες ενός διεφθαρμένου συστήματος.
Η ταινία απέσπασε βραβείο καλύτερου νέου σκηνοθέτη στο Σαν Σεμπαστιάν. Στη χώρα μας παρουσιάστηκε στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Урок (2014)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Kristina Grozeva, Petar Valchanov
Πρωταγωνιστούν: Ivanka Bratoeva, Ivan Barnev, Stefan Denolyubov, Margita Gosheva, Ivan Savov, Deya Todorova
Διάρκεια: 105'

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Διεθνές Διαγωνιστικό
04/11/2014 - αίθουσα Ολύμπιον 18:00
05/11/2014 - αίθουσα Φρίντα Λιάππα 15:30