Σιωπηλός γάμος

Ένα τηλεοπτικό συνεργείο επισκέπτεται τα ερείπια ενός εργοστασίου σε μια αγροτική περιοχή της Ρουμανίας, όπου επρόκειτο να χτιστεί ένα τουριστικό χωριό. Εκεί συναντούν ορισμένες μαυροφορεμένες γυναίκες, που ξεπροβάλλουν δειλά από τα ερείπια. Στην πραγματικότητα, στο συγκεκριμένο μέρος υπήρχε ένα χωριό πριν χτιστεί το εργοστάσιο.
Η ιστορία μας πηγαίνει πίσω στο 1953, όταν στο χωριό αυτό ένα νεαρό ζευγάρι, ο Γιάνκου και η Μάρα είναι έτοιμοι να παντρευτούν. Ενώ όλο το χωριό γνωρίζει για τα δυο νεαρά παιδιά, οι πατεράδες τους αν και αντιπαθούνται μεταξύ τους, αποφασίζουν να συμφιλιωθούν και να συμπεθερέψουν.
Τα πράγματα φαίνεται ότι κυλούσαν ομαλά. Ο γάμος έχει οριστεί για την προσεχή Πέμπτη. Όταν όμως την Κυριακή επισκέπτεται το χωριό ένα τσίρκο, βρίσκεται νεκρή στο δάσος κρατώντας το σήμα του σοβιετικού στρατού η Σμαράντα, μια νεαρή κοπέλα που επρόκειτο να παντρευτεί στο παρελθόν τον Γιάνκου και περιφερόταν συνέχεια με ένα λευκό νυφικό.
Σε μια προγαμιαία συνάθροιση, αργότερα, εμφανίζεται σαν πνεύμα η Σμαράντα, που έχει σκοπό να στοιχειώσει τον επικείμενο γάμο. Κι έτσι ακριβώς γίνεται.
Φτάνουμε στην Πέμπτη, τα πράγματα είναι έτοιμα για το γάμο και όλο το χωριό έχει συγκεντρωθεί. Εκείνη τη στιγμή φτάνει ο δήμαρχος μαζί με εκπροσώπους του κόμματος, που αναγγέλλουν ότι λόγω του θανάτου του Στάλιν την προηγούμενη ημέρα απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι γάμοι, οι μουσικές και το γέλιο για μία εβδομάδα χωρίς εξαιρέσεις.
Τότε αποφασίζει η οικογένεια, κρυφά από το καθεστώς, να συνεχίσει το γάμο στο υπόγειο του σπιτιού με χαμηλό φωτισμό και χωρίς να ακούγεται άχνα. Επί 18 κινηματογραφικά λεπτά δεν ακούγεται τίποτα, παρά μόνο ήχοι φυσικοί, και η σιωπή διατηρείται με ευλάβεια, προσφέροντας μια εικόνα πολύ παράξενη για ένα γάμο. Όταν όμως ξεσπάει η βροχή έξω, ο πατέρας της νύφης δίνει το έναυσμα για το γλέντι. Και σε λίγο ο στρατός θα εισβάλει και θα συλλάβει όλους τους άντρες.

Μέσα από μια ιστορία τραγική, ο σκηνοθέτης στην πρώτη του -και μοναδική ως σήμερα- ταινία μεγάλου μήκους, επιτυγχάνει να μετριάσει την τραγικότητα και να προσδώσει κωμικό στοιχείο, γιατί ούτως ή άλλως "γάμο έχουμε", καθώς και να παρουσιάσει την αγροτική ζωή στη Ρουμανία μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στα πρώτα χρόνια του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Η ταινία απέσπασε βραβεία στη Ρουμανία, ενώ στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιουνίου 2010.

Nunta mută (2008)
Σκηνοθεσία: Horaţiu Mălăele
Σενάριο: Horaţiu Mălăele, Adrian Lustig
Πρωταγωνιστούν: Meda Andreea Victor, Alexandru Potocean, Valentin Teodosiu, Alexandru Bindea, Ioana Anastasia Anton, Luminita Gheorghiu, Dan Condurache, Serban Pavlu, Ovidiu Niculescu, Victor Rebengiuc
Διάρκεια: 84'

Δείτε το τρεήλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Η παράξενη υπόθεση της Ανζέλικα

Μια βροχερή νύχτα, μια εύπορη οικογένεια καλεί τον Ισαάκ, ένα νεαρό φωτογράφο στο σπίτι. Τον καλεί για να βγάλει φωτογραφίες τη νεκρή τους κόρη, την Ανζέλικα, η οποία πέθανε ξαφνικά την ημέρα του γάμου της.
Ενώ ο Ισαάκ ετοιμάζεται να βγάλει φωτογραφίες την όμορφη Ανζέλικα στο νεκροκρέβατο με το νυφικό της, μέσα από το φακό την βλέπει να ανοίγει τα μάτια και να του χαμογελάει. Ο Ισαάκ, ξαφνιασμένος από το σκηνικό και ταυτόχρονα συνεπαρμένος από την ομορφιά της σκηνής, βγάζει γρήγορα τις φωτογραφίες και φεύγει. Όμως, η σκηνή δεν μπορεί να το φύγει από το μυαλό, μια σκηνή που επαναλαμβάνεται στην ίδια την εκτυπωμένη φωτογραφία.
Έχοντας ερωτευτεί την Ανζέλικα και μαγευτεί από την ομορφιά της, αναζητά την ομορφιά του παρελθόντος στη σύγχρονή του εποχή. Ταυτόχρονα η συμπεριφορά του γίνεται ολοένα πιο παράξενη και ανεξήγητη για τους γύρω του, την σπιτονοικοκυρά του, την κυρία Ζουστίνα, καθώς και τους υπόλοιπους συγκατοίκους στην πανσιόν που διαμένει, κάτι που επιτείνεται από τις συχνές επισκέψεις της Ανζέλικα στα όνειρά του καθώς κι από μια συζήτηση περί ύλης και αντι-ύλης που έχουν στο πρωινό οι συνδαιτημόνες του.
Στο τέλος, ο έρωτάς του για το νεκρό του μοντέλο, θα τον πάρει μακριά. Άραγε είναι μια πραγματικότητα ή μια αυταπάτη;

Την ταινία αυτή την γύρισε ο βετεράνος Πορτογάλος σκηνοθέτης Manoel de Oliveira, τη χρονιά που συμπλήρωνε 100 χρόνια ζωής. Ενεργός μέχρι σήμερα, στα 103 του, και έχοντας πάνω από 70 χρόνια φιλμογραφίας και πολλά διεθνή βραβεία, μας δείχνει την αδιάσπαστη συνέχεια της ζωής και του θανάτου και της παντοτινής αγάπης. Ο Ισαάκ γοητευμένος από τις μικρές ομορφιές της ζωής, νιώθει πως τίποτα δεν τον κρατάει στη Γη όταν αυτές σταδιακά εξαλείφονται, όπως το τραγούδι των χωρικών που σπέρνουν τα χωράφια που αντικαθίσταται από το θόρυβο των γεωργικών μηχανημάτων. Έτσι και το χαμογελαστό πρόσωπο της νεκρής Ανζέλικα του δημιουργεί ένα τέτοιο συναίσθημα που δεν μπορεί να δεχτεί ότι μια τέτοια ομορφιά έχει χαθεί για πάντα.
Η ταινία έχει σχετικά αργούς ρυθμούς, όμως γίνεται πολύ ατμοσφαιρική από την ταυτόχρονα φωτεινή και σκοτεινή φωτογραφία της, καθώς και από τους ήχους του πιάνου του Σοπέν, που ακούγονται συχνά μέσα στην ταινία.
Στη χώρα μας η ταινία δεν πήρε ποτέ διανομή, παρά μόνο σε ένα αφιέρωμα με τον τίτλο "Πανόραμα του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου".

O extranho caso de Angélica (2010)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Manoel de Oliveira
Πρωταγωνιστούν: Ricardo Trêpa, Pilar López de Ayala Arroyo, Adelaide Teixeira, Filipe Vargas, Leonor Silveira, Sara Carinhas, Isabel Ruth, Luís Miguel Cintra, Ana Maria Magalhães, Susana Sá
Διάρκεια: 97'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας



Βαθμολογία υπογράφοντος: 7/10

Belle Époque

Βρισκόμαστε στις αρχές του 1931 στην ισπανική επαρχία, όπου οι αντιθέσεις μεταξύ των δημοκρατικών και των βασιλοφρόνων μαίνονται. Ο Φερνάντο, ένας νεαρός στρατιώτης δημοκρατικών πεποιθήσεων από τη Μαδρίτη, εγκαταλείπει το στρατό και καταφεύγει στην επαρχία. Εκεί συλλαμβάνεται από δύο χωροφύλακες, που σε μια διαμάχη τους για τα πολιτικά ο ένας σκοτώνει τον άλλο και μετά αυτοκτονεί. Ο Φερνάντο, ελεύθερος πια από τους χωροφύλακες, καταφεύγει στο διπλανό χωριό, όπου βρίσκει στέγη για το βράδυ στο σπίτι του Δον Μανόλο, ενός ευσεβούς ανθρώπου με όνομα στο χωριό.
Την επομένη, καταφτάνουν στο σταθμό οι κόρες του Δον Μανόλο και ο Φερνάντο μόλις τις βλέπει τις ερωτεύεται και δικαιολογούμενος ότι έχασε το τρένο, επιστρέφει στο σπίτι του Δον Μανόλο. Παράλληλα, και οι τέσσερις κόρες ερωτεύονται τον Φερνάντο με το δικό τους τρόπο, όμως υπάρχει κάποιο πρόβλημα πάντα στη μέση.
Η μεγαλύτερη κόρη, η Κλάρα, είχε χάσει το σύζυγό της από πνιγμό την προηγούμενη χρονιά και έψαχνε λύτρωση στον Φερνάντο. Η δεύτερη, η Βιολέτα, είναι μάλλον μια αντρο-κοπέλα που ερωτεύεται τον Φερνάντο μόνο όταν τον βλέπει ντυμένο γυναίκα στο καρναβάλι. Η τρίτη, η Ροθίο, πρόκειται να παντρευτεί τον Χουανίτο, έναν νεαρό από φιλοβασιλική οικογένεια που όμως πάντα ακολουθεί τι λέει η μητέρα του. Ερωτεύεται τον Φερνάντο, περισσότερο για να κάνει τον Χουανίτο να ζηλέψει και να αλλάξει ως άνθρωπος και να γίνει όπως θέλει εκείνη. Τέλος, η μικρότερη και άβγαλτη, η Λουθ, ερωτεύεται τον Φερνάντο πραγματικά και ζηλεύει έντονα όταν διαπιστώνει ότι ο Φερνάντο έχει βρεθεί σε περιπτύξεις με τη Βιολέτα μετά το καρναβάλι, όμως δεν παύει να ελπίζει.
Την ίδια εποχή, στην Ισπανία προκηρύσσονται δημοτικές εκλογές όπου οι δημοκράτες θριαμβεύουν. Ο Χουανίτο πείθεται να αλλάξει και να γίνει δημοκρατικός, καθώς πιστεύει ότι έτσι θα ζήσει τον ελεύθερο έρωτα και θα απελευθερωθεί από τα δεσμά της μητέρας του. Όμως η Ροθίο πάλι δεν είναι ικανοποιημένη για το σκοπό που ήθελε ο Χουανίτο να αλλάξει, κι έτσι καταφεύγει στην αγκαλιά του Φερνάντο. Η Κλάρα απ' τη μεριά της οδηγεί τον Φερνάντο στο ποτάμι, ώστε να βρει κι αυτή παρηγοριά.
Όταν καταφτάνει η σύζυγος του Δον Μανόλο και γνωστή τραγουδίστρια της όπερας στο χωριό, τότε η υπόθεση θα οδηγηθεί στη λύση της.

Η ταινία παρουσιάζει μια μεταβατική περίοδο στην ιστορία της Ισπανίας. Έπειτα από συγκρούσεις του λαού με την άρχουσα τάξη του βασιλιά Αλφόνσο, βρισκόμαστε στην περίοδο της ίδρυσης της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η οποία όμως δεν έμελλε να κρατήσει παραπάνω από έξι χρόνια, όταν και ξεκίνησε ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Οι κόρες του Δον Μανόλο αντιπροσωπεύουν η καθεμιά τους μια διαφορετική τάξη, την παραδοσιακή, την σπουδαγμένη, την τάξη που αποζητά την ασφάλεια, και τη νέα τάξη πραγμάτων που έρχεται με ελπίδες και όνειρα για το μέλλον. Ο νεαρός καλείται να επιλέξει ποια τάξη προτιμά, ποια τάξη ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του.
Η ταινία απέσπασε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, σάρωσε τα βραβεία Goya και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο. Στη χώρα μας προβλήθηκε μόλις το 2010 στα πλαίσια αφιερώματος σε ταινίες για τον Ισπανικό Εμφύλιο.

Belle Époque (1992)
Σκηνοθεσία: Fernando Trueba
Σενάριο: Rafael Azcona, José Luis García Sánchez, Fernando Trueba
Πρωταγωνιστούν: Jorge Sanz, Fernando Fernán Gómez, Miriam Díaz Aroca, Ariadna Gil, Maribel Verdú, Penélope Cruz, Gabino Diego, Mary Carmen Ramírez, Michel Galabru
Διάρκεια: 109'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Daddy Cool: Ο μπαμπάς του παιδιού μου

Ο Νταβίντ Βόζνιακ ζει μάλλον μια ανεύθυνη ζωή στο Μόντρεαλ. Έχει φτάσει στα 42, είναι καταχρεωμένος σε κακοποιούς, κάνει συνεχώς γκάφες στην οικογενειακή επιχείρηση και γενικώς θεωρείται το μαύρο πρόβατο στην οικογένειά του.
Αποφασίζει να αλλάξει, να γίνει πιο υπεύθυνος, όμως το σοκ διαδέχεται το ένα το άλλο. Πρώτα, μαθαίνει ότι η κοπέλα του είναι έγκυος και πως δεν τον θεωρεί ικανό να μεγαλώσει το παιδί τους. Όταν όμως είναι έτοιμος να την πείσει ότι είναι ικανός, έρχεται το μεγαλύτερο σοκ, από μια ιστορία του παρελθόντος. Μαθαίνει ότι ορισμένες δωρεές σπέρματος που είχε κάνει με το ψευδώνυμο Starbuck κρυφά από τους δικούς του πριν 20 χρόνια είχαν καρποφορήσει και ότι είναι ο βιολογικός πατέρας 533 παιδιών, από τα οποία τα 142 επιθυμούν να τον γνωρίσουν!
Σοκαρισμένος αρχικά και γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε κάτι τέτοιο, αναθέτει σε ένα φίλο του δικηγόρο την υπόθεση, ο οποίος του προτείνει να το παίξει τρελός. Παράλληλα, όμως, το πατρικό του φίλτρο σιγά σιγά υπερισχύει και προσπαθεί να βρει τα παιδιά του και να τα παρακολουθήσει από μακριά ή και από κοντά και να τα βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορεί, χωρίς φυσικά να αποκαλύψει την ταυτότητά του.
Όταν ξαφνικά, παρακολουθώντας έναν γιο του, βρεθεί σε μια συγκέντρωση των παιδιών του και μετά κατόπιν προτροπής ενός emo γιου του να παρευρεθεί ένα σαββατοκύριακο σε μια κατασκήνωση και των 142 παιδιών, τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή. Το θέμα αποκτά μεγάλες διαστάσεις στον τύπο και αυτός ο μυστηριώδης Starbuck χλευάζεται από παντού. Παράλληλα, όταν μαθαίνει ότι οι κακοποιοί απείλησαν τον πατέρα του, η λύση είναι μία: να μηνύσει την κλινική στην οποία έκανε τη δωρεά, ώστε να λάβει αποζημίωση για ηθική βλάβη του ονόματός του.
Όμως πια θα έπρεπε να μην αποκαλύψει ποτέ ποιος είναι στα βιολογικά του παιδιά. Πώς θα μπορούσε να το κάνει αυτό, όμως, στη φάση αυτή της ζωής του που θέλει να αλλάξει ως άνθρωπος, που θέλει να γίνει υπεύθυνος; Πώς θα έλεγε αρχικά στον κύκλο του ότι αυτός είναι ο Starbuck; Πού επικεντρώνονταν οι φόβοι του; Τα παιδιά του, η κοπέλα του, η οικογένειά του τι γνώμη θα είχαν γι' αυτόν; Σε όλα αυτά τα αδιέξοδα υπάρχει πάντα μια λύση, μια λύση που αποδεικνύει ότι το αίμα νερό δεν γίνεται...

Η ταινία παρουσιάστηκε από την ελληνική αφίσα ως μια "ξεκαρδιστική κωμωδία ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής" και δεν βρίσκω άδικο. Οι γκάφες, στις οποίες συνεχώς υποπίπτει ο πρωταγωνιστής, και οι οποίες διαδέχονται η μία την άλλη, δεν σε αφήνουν το θεατή να επαναπαυτεί και το γέλιο αναπαράγεται με την ταχύτητα που αναπαράχθηκαν τα παιδιά του. Στο τέλος η ταινία επιτυγχάνει τη συγκινησιακή φόρτιση του θεατή μέσα από την τελική λύτρωση του πρωταγωνιστή.
Η ταινία πήρε βραβεία σε φεστιβάλ του Καναδά, ενώ ο πρωταγωνιστής, Πατρίκ Υάρ, απέσπασε βραβείο ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ του Βαγιαδολίδ.

Starbuck (2011)
Σκηνοθεσία: Ken Scott
Σενάριο: Martin Petit, Ken Scott
Πρωταγωνιστούν: Patrick Huard, Julie Le Breton, Antoine Bertrand, Igor Ovadis, Dominic Philie, Marc Bélanger, David Michael, Patrick Martin, David Giguère, Sarah-Jeanne Labrosse
Διάρκεια: 103'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,0/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο "Ελληνίς" στη Θεσσαλονίκη στις 15 Αυγούστου 2012

Μεσοτοιχίες

Μπουένος Άιρες, μια πόλη που συνεχώς μεγαλώνει, μια πόλη που κάθε μέρα αποκτά νέα κτήρια, νέες κατοικίες, νέους ανθρώπους, νέες ζωές, νέες συνήθειες.
Στο Μπουένος Άιρες κατοικούν ο Μαρτίν και η Μαριάνα, δύο άνθρωποι νέοι τόσο άγνωστοι και ταυτόχρονα τόσο γνωστοί μεταξύ τους. Θα μπορούσε στη θέση τους να είναι ο καθένας από εμάς που ζούμε σε μια απρόσωπη μεγαλούπολη, που κανένας δεν γνωρίζει τον διπλανό του, αν και τον βλέπει καθημερινά χωρίς να ξέρει ότι τον βλέπει.
Ο Μαρτίν, προγραμματιστής ιστοσελίδων, ζει μονίμως μέσα στο διαμέρισμά του μαζί με το σκυλί της πρώην του, παραδομένος ουσιαστικά στην τεχνολογία και στο διαδίκτυο. Βγαίνει μόνο στη γειτονιά του και μόνο για τα απαραίτητα. Μέσω του διαδικτύου αναλώνεται σε γνωριμίες της μιας μέρας, όποτε αυτές γίνονται. Δείχνει να έχει συμβιβαστεί με την εικονική ζωή που διάγει.
Η Μαριάνα, αρχιτέκτονας που δεν έχει καταφέρει ποτέ να δουλέψει στο αντικείμενό της, ζει στο ίδιο τετράγωνο με τον Μαρτίν. Έχει μόλις βγει από μια σχέση τεσσάρων ετών και προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή της, έχοντας παρέα κούκλες μανεκέν που τις χρησιμοποιεί για να μιλάει μαζί τους και να τις νιώθει ως συντρόφους. Με τη σειρά της αναλώνεται σε γνωριμίες κενές περιεχομένου, στην προσπάθειά της να βρει τον κατάλληλο άνθρωπο μέσα στη μεγαλούπολη αυτή.
Ο Μάρτιν και η Μαριάνα δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Καθημερινά ο ένας βρίσκεται στο δρόμο του άλλου, είτε στη γειτονιά είτε στο κολυμβητήριο είτε στο παντοπωλείο, όμως δεν έχει τύχει ποτέ να παρατηρήσουν ο ένας τον άλλον και να μιλήσουν. Είναι δυο άτομα που τους συνδέουν πολλά κι όμως δεν το ξέρουν. Θα το ανακαλύψουν άραγε;

Ο σκηνοθέτης Γκουστάβο Ταρέτο στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους παρουσιάζει τη ζωή δύο νεαρών ανθρώπων, γειτόνων σε μια μεγαλούπολη, δυο ανθρώπων με σχεδόν κοινή πορεία, κοινές αναζητήσεις και κοινή μοναχική ζωή, που όμως είναι άγνωστοι μεταξύ τους. Όπως άλλωστε ο καθένας μας με τον γείτονά του στη μεγαλούπολη.
Προερχόμενος ο ίδιος από το χώρο των εικαστικών τεχνών και της διαφήμισης, συνθέτει στη σκηνοθεσία της ταινίας του βασιζόμενος στη γραφιστική, στο κόμικ και στη διαφήμιση, ώστε να περιγράψει την ανάπτυξη της μεγαλούπολης, καθώς και τις μεσοτοιχίες που χωρίζουν και ταυτόχρονα ενώνουν τις ζωές των ανθρώπων. Δε διστάζει να κριτικάρει με κωμικό τρόπο την αποξένωση που δημιουργεί η τεχνολογία, χρησιμοποιώντας την ίδια την τεχνολογία για να το αποδείξει. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τσατ μεταξύ της Μαριάνας και του Μαρτίν προς το τέλος της ταινίας.
Η ταινία απέσπασε βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Λάτιν ταινιών του Gramado στη Βραζιλία. Στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 28 Ιουνίου 2012.

Medianeras (2011)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Gustavo Taretto
Πρωταγωνιστούν: Javier Drolas, Pilar López de Ayala Arroyo, Inés Efron, Adrián Navarro, Rafael Ferro, Carla Peterson, Alan Pauls, Romina Paula
Διάρκεια: 95'

Δείτε το τρεηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10


Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο Απόλλων στη Θεσσαλονίκη στις 3 Αυγούστου 2012

4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες

Ρουμανία 1987. Δύο φοιτήτριες, η Οτίλια και η Γκάμπι συγκατοικούν στις φοιτητικές εστίες. Η Γκάμπι έχει μείνει έγκυος και επιθυμεί να κάνει έκτρωση, κάτι που την εποχή εκείνη ήταν παράνομο. Η Οτίλια αποφασίζει να την βοηθήσει. Πρέπει, όμως, να δράσουν κρυφά από όλους, πρέπει το γεγονός αυτό να μην μαθευτεί από κανέναν.
Στην Γκάμπι είχαν συστήσει τον Βιορέλ ή "Μπέμπε", ειδικό σε παράνομες εκτρώσεις, ο οποίος αναλαμβάνει την έκτρωση. Αφού επικοινώνησε η Γκάμπι μαζί του, μετά έπρεπε να κλείσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο, ώστε να γίνει η έκτρωση. Η Οτίλια αφού διαπιστώνει ότι το ξενοδοχείο που έκλεισε η Γκάμπι δεν έκανε την κράτηση τελικά, βρίσκει με δυσκολία δωμάτιο αλλού ικετεύοντας την ρεσεπσιονίστ.
Η Οτίλια βρίσκει τον Βιορέλ, ο οποίος θυμώνει όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν ήρθε η ίδια η Γκάμπι στη συνάντηση και ότι έκλεισαν δωμάτιο σε διαφορετικό ξενοδοχείο από αυτό που είχαν συμφωνήσει. Παρ' όλα αυτά όμως, δέχεται να κάνει την έκτρωση.
Στο ξενοδοχείο, η Γκάμπι δεν είναι ξεκάθαρη για το πόσο μηνών έγκυος ήταν, παρά το ότι είχε πει ότι ήταν δύο μηνών, κι ο Βιορέλ βρίσκει πάτημα να αυξήσει τις απαιτήσεις του, που αποπληρώνονται μόνο με σεξ, το οποίο του το προσφέρει η Οτίλια, ώστε να μην τις πουλήσει και φύγει.
Αφού γίνεται η επέμβαση και ο Βιορέλ φεύγει, η συζήτηση των δύο κοριτσιών αποκαλύπτει τις ανακρίβειες της Γκάμπι στην υπόθεση αυτή, ανακρίβειες που λόγω του πανικού της κατάστασής της και της παρανομίας που διέπρατταν, δικαιολογούνται από την Οτίλια, έστω κι αν η ίδια έφτασε στο σημείο να σπιλώσει τον εαυτό της.
Έπειτα, η Οτίλια έπρεπε να φύγει, καθώς ήταν καλεσμένη στα γενέθλια της μητέρας του φίλου της, Άντι, στον οποίο τελικά αποκαλύπτει πού ήταν, καθώς και την έκτρωση της φίλης της. Συζητούν και τι θα συνέβαινε στο ενδεχόμενο δικής της εγκυμοσύνης, τη στιγμή που ο Άντι ήταν αντίθετος με την έκτρωση.

Η ταινία πραγματεύεται το μείζον ζήτημα της έκτρωσης, ιδιαίτερα δε σε μια εποχή και σε μια χώρα στην οποία κάτι τέτοιο ήταν απαγορευμένο. Παράλληλα, η παρανομία που διαπράττεται και οι κρυφές ενέργειες που γίνονται, δοκιμάζουν την εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο συγκατοίκων και φίλων και μεταξύ του ίδιου του ζευγαριού. Η Οτίλια πρέπει να ζυγίσει σωστά τα πράγματα, να δει τι είναι πιο σημαντικό τελικά, να βοηθήσει τη φίλη της που έχει ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, γνωρίζοντας ότι είναι παράνομο και ότι πρέπει να δράσει κρυφά, μη γνωρίζοντας τι συνέπειες μπορεί να έχει η πράξη της, ή να αφοσιωθεί στη σχέση της με τον Άντι, πηγαίνοντας νωρίς στη γιορτή της μητέρας του. Απ' την άλλη, η Γκάμπι όντας σε κατάσταση πανικού, δεν λέει την πλήρη αλήθεια ούτε στην Οτίλια ούτε στον Βιορέλ, ώστε να είναι σίγουρη ότι τελικά θα γίνει η έκτρωση με κάθε κόστος.
Η ταινία απέσπασε πολλά διεθνή βραβεία, με σπουδαιότερο σαφώς το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, καθώς και το βραβείο α' γυναικείου ρόλου για την Anamaria Marinca στο ρόλο της Οτίλια στη Στοκχόλμη. Στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 25 Οκτωβρίου 2007.

4 luni, 3 săptămâni şi 2 zile (2007)
Σκηνοθεσία: Cristian Mungiu
Σενάριο: Cristian Mungiu, Răzvan Rădulescu
Πρωταγωνιστούν: Anamaria Marinca, Laura Vasiliu, Vlad Ivanov, Alexandru Potocean, Luminiţa Gheorghiu, Adi Carauleanu
Διάρκεια: 113'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Η ράχη του Διαβόλου

Στα 1939, στο τελευταίο έτος του Ισπανικού Εμφυλίου, ο Κάρλος, ορφανός από γονείς αγωνιστές υπέρ της δημοκρατίας, εγκαταλείπεται από το δάσκαλό του σε ένα ορφανοτροφείο στη μέση του πουθενά. Το ορφανοτροφείο διοικείται από τον γιατρό Κασάρες και την Κάρμεν, δημοκρατικών πεποιθήσεων, οι οποίοι παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν λόγω της πολιτικής κατάστασης και της απειλής του υπερεθνικισμού, προσπαθούν να παρέχουν στα παιδιά εκπαίδευση και τα απαραίτητα ως προς το ζην.
Στο ορφανοτροφείο επιστάτης είναι ο Χαθίντο, ο οποίος είχε μεγαλώσει εκεί μέσα. Έχοντας υπερεθνικιστικές πεποιθήσεις, εχθρεύεται σιωπηρά τη διεύθυνση και ορέγεται το χρυσό που έχει αυτή συγκεντρώσει. Για το λόγο αυτό συνεργάζεται με όμοιούς του απατεώνες, αλλά και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα προκειμένου να αποκτήσει το χρυσό.
Οι πρώτες μέρες του Κάρλος στο ορφανοτροφείο δεν ήταν καλές. Έπρεπε να αντιμετωπίσει και τον Χάιμε, τον "μάγκα" από τα παιδιά, που τον προκαλούσε σε παράτολμες ενέργειες, αλλά και ένα φάντασμα που φαινόταν ότι τον κυνηγούσε.
Μια κρυφή επίσκεψη του Χάιμε και του Κάρλος στην κλειδωμένη από τον επιστάτη κουζίνα, θα φέρει τον Κάρλος πιο κοντά στο φάντασμα, σε μια κρύπτη κάτω από την κουζίνα. Το φάντασμα ή "αυτός που ξεφυσάει" προειδοποιεί τον Κάρλος ότι πολλοί από αυτούς θα πεθάνουν, κάτι που ο Κάρλος το εκλαμβάνει ως απειλή.
Όταν συλλαμβάνεται ο δάσκαλος του Κάρλος από τις δυνάμεις των υπερεθνικιστών, ο γιατρός Κασάρες αντιλαμβάνεται ότι πρέπει με κάθε τρόπο να φύγουν μαζί με την Κάρμεν από το ορφανοτροφείο και να πάρουν μαζί τους και τα παιδιά, αλλά και το χρυσό.
Τότε ο Χαθίντο βάζει σε εφαρμογή το υποχθόνιο σχέδιό του, αρχικά χρησιμοποιώντας τα παιδιά εν αγνοία τους. Όμως το παρελθόν θα αρχίσει να τον κυνηγά. Το φάντασμα θα αρχίσει σιγά σιγά να αποκαλύπτει το ρόλο του. Η αποκάλυψη του Χάιμε στον Κάρλος για την τύχη του Σάντι, του παιδιού που κοιμόταν στο κρεβάτι του Κάρλος, θα εξηγήσει το ρόλο και την ταυτότητα του φαντάσματος. Τα σκοτεινά μυστικά που καλύπτουν το ορφανοτροφείο αποκαλύπτονται και η ιστορία φτάνει στην κορύφωση και στη λύση της.
Θα καταφέρει τελικά ο Χαθίντο να φέρει σε πέρας το σχέδιό του; Ο Κάρλος και ο Χάιμε, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, θα φανούν δυνατοί για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο;

Η ταινία αυτή του Guillermo del Toro κινείται αμφίδρομα από το πραγματικό στο φανταστικό και μέσα στο χρόνο. Έχουμε ένα παρόν, του οποίου τις εξελίξεις θα τις καθορίσει εν πολλοίς το παρελθόν με στόχο το μέλλον. Η παρουσία του φαντάσματος είναι λογικά ανεξήγητη, όμως θα δώσει ώθηση στην πλοκή της ιστορίας, χωρίς όμως ουσιαστικά το φάντασμα να κάνει παρέμβαση σ' αυτήν.
Άψογη η φωτογραφία της ταινίας καθώς και η οπτική ματιά του σκηνοθέτη, που σε ορισμένα σημεία θυμίζει πίνακα ζωγραφικής. Έντονη είναι και η αντίθεση του κίτρινου της ημέρας και του παρόντος με το σκούρο της νύχτας και του σκοτεινού παρελθόντος.
Η ταινία τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, κυρίως σε φεστιβάλ κινηματογράφου φαντασίας, καθώς και με το βραβείο καλύτερου νεαρού ηθοποιού για τον Fernando Tielve στο ρόλο του Κάρλος.
Στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες στις 12 Απριλίου 2002.

El espinazo del Diablo (2001)
Σκηνοθεσία: Guillermo del Toro
Σενάριο: Guillermo del Toro, Antonio Trashorras, David Muñoz
Πρωταγωνιστούν: Marisa Paredes, Eduardo Noriega, Federico Luppi, Fernando Tielve, Íñigo Garcés, Irene Visedo, Junio Valverde, Berta Ojea, Adrián Lamana, Daniel Esparza, José Manuel Lorenzo, Francisco Maestre
Διάρκεια: 106'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου

Στο Παρίσι της δεκαετίας του '60, ο Ζαν Λουί Ζουμπέρ, επιτυχημένος εύπορος χρηματιστής, ζει με τη σύζυγό του, Σουζάν, σε ένα μεγάλο διαμέρισμα στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας του κέντρου. Όταν απολύεται η επί 25 χρόνια υπηρέτριά τους, αναζητούν την αντικαταστάτριά της.
Στην ίδια πολυκατοικία, στον έκτο όροφο διαμένουν πέντε Ισπανίδες γυναίκες που δουλεύουν ως υπηρέτριες σε άλλα σπίτια της πολυκατοικίας. Όταν έρχεται η νεαρή Μαρία, ανιψιά της Κονσεπσιόν, στην πολυκατοικία, προσλαμβάνεται από τους Ζουμπέρ.
Αν και έχει ζήσει όλη του τη ζωή ο Ζαν Λουί στην πολυκατοικία αυτή, ποτέ του δεν είχε πάει στον έκτο όροφο. Όταν αυτό συμβαίνει, διαπιστώνει τη μεγάλη διαφορά της ζωής που έκανε ο ίδιος και η οικογένειά του με τη ζωή που κάνουν οι υπηρέτριες. Πράγματα που γι' αυτόν είναι αυτονόητα, όπως π.χ. ένας νιπτήρας, για τις γυναίκες αυτές είναι πολυτέλεια. Βλέπει, όμως, ότι παρά τις δυσκολίες και παρά το παρελθόν τους που τις ανάγκασε να έρθουν στη Γαλλία για να βρουν δουλειά, οι γυναίκες δεν χάνουν το κέφι τους και την όρεξή τους για ζωή και ότι ξέρουν να γλεντούν τις μικρές χαρές που η ζωή τους προσφέρει. Νιώθει ότι οι γυναίκες αυτές έχουν έναν στόχο σε αντίθεση με τη μάλλον ανιαρή και επαναλαμβανόμενη ρουτίνα της καθημερινότητας της ζωής της οικογένειάς του, και αποφασίζει να τις βοηθήσει στο μέτρο που μπορεί για να βελτιωθούν οι όροι διαβίωσής τους, ενώ παράλληλα γίνεται φίλος με όλες τους και ιδιαίτερα με τη Μαρία.
Μετά από μια παρεξήγηση σε μια δεξίωση, η Σουζάν θα διώξει τον Ζαν Λουί από το σπίτι, κι αυτός θα εγκατασταθεί σε ένα μικρό δωμάτιο στον έκτο όροφο και θα βιώσει την πραγματική ελευθερία που -κατ' ομολογίαν του- ποτέ του δεν είχε ζήσει.
Πώς θα εξελιχθεί η φιλία του Ζαν Λουί με τις υπηρέτριες; Τι θα επακολουθήσει την επιστροφή της Μαρία στην Ισπανία; Άραγε ποια είναι η ζωή που πραγματικά επιθυμεί ο Ζαν Λουί και πώς θα μπορέσει να την κατορθώσει;

Η ταινία πραγματεύεται σε ένα βαθμό την αντίθεση της πλούσιας και της φτωχικής ζωής, μέσα από παραμέτρους της υλικής ζωής και της πραγματικής ευτυχίας. Ίσως το χρήμα να μην φέρνει πάντα την ευτυχία και ίσως ευτυχία να είναι απλά η εκτίμηση της κάθε μικρής χαράς που η ζωή μπορεί να προσφέρει.
Η Carmen Maura δίκαια απέσπασε βραβείο César για την καταπληκτική της ερμηνεία στο ρόλο της Κονσεπσιόν.
Στη χώρα μας η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Ιουνίου 2012, πολύ αργότερα από την παγκόσμιά της πρεμιέρα (Οκτώβριος 2010). Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Les femmes du 6ème étage (2010)
Σκηνοθεσία: Philippe Le Guay
Σενάριο: Philippe Le Guay, Jérôme Tonnerre
Πρωταγωνιστούν: Fabrice Luchini, Sandrine Kiberlain, Natalia Verbeke, Carmen Maura, Lola Dueñas, Berta Ojea, Nuria Solé, Concha Galán, Audrey Fleurot
Διάρκεια: 104'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στο θερινό κινηματογράφο "Ελληνίς" στη Θεσσαλονίκη στις 7 Ιουλίου 2012

Η υπόσχεση

Ο Ιγκόρ, μαζί με τον πατέρα του, Ροζέ, νοικιάζουν δωμάτια παράνομα σε λαθρομετανάστες σε μια πόλη του Βελγίου. Αναλαμβάνουν να φέρουν λαθρομετανάστες από Ανατολική Ευρώπη και Αφρική και ουσιαστικά τους εκμεταλλεύονται οικονομικά, χρησιμοποιώντας τους παράλληλα στις εργασίες κατασκευής του σπιτιού τους.
Ένας από αυτούς είναι ο Αμιντού από την Μπουρκίνα Φάσο. Εργατικός και λιγομίλητος, έχει κερδίσει τη συμπάθεια του Ροζέ και του Ιγκόρ, όμως η εκμετάλλευση από μέρους τους παραμένει. Με τη νέα παραλαβή λαθρομεταναστών, έρχονται στο Βέλγιο η σύζυγός του, Ασιτά, και το μικρό παιδί τους.
Σε έναν ξαφνικό έλεγχο της επιθεώρησης εργασίας, ο Αμιντού πέφτει από τις σκαλωσιές και σκοτώνεται μπροστά στα μάτια του Ιγκόρ. Ο Ιγκόρ του υπόσχεται ότι θα φροντίζει την Ασιτά και τον μικρό. Ο Ιγκόρ κι ο Ροζέ θάβουν τον Αμιντού στα θεμέλια της οικοδομής.
Η αλήθεια αποκρύπτεται από την Ασιτά, η οποία πείθεται ότι ο σύζυγός της είχε εξαφανιστεί επειδή χρωστούσε στον τζόγο, στον οποίο ήταν εθισμένος. Ο Ιγκόρ από την πλευρά του προσπαθεί με κάθε τρόπο να βοηθήσει την Ασιτά, κρυφά από τον πατέρα του, ο οποίος αντίθετα προσπαθεί να την εκμεταλλευτεί ακόμη περισσότερο. Βλέπουμε τον Ιγκόρ να στέλνει χρήματα μέσω άλλου λαθρομετανάστη στην Ασιτά, βλέπουμε όμως και τον Ροζέ να πληρώνει λαθρομετανάστη να επιχειρήσει να την βιάσει καθώς και άλλες ενέργειές του με σκοπό να την κάνει να φύγει χωρίς να αναζητήσει τον σύζυγό της στην αστυνομία.
Ένα ψεύτικο τηλεγράφημα δήθεν από τον Αμιντού ότι βρίσκεται στην Κολονία, δίνει στον Ιγκόρ να καταλάβει το ύπουλο παιχνίδι του πατέρα του. Πρέπει να δράσει κατάλληλα, ώστε να υλοποιήσει την υπόσχεση που έδωσε στον Αμιντού.

Αποτελεί μια από τις κλασικότερες ταινίες των σπουδαίων Βέλγων σκηνοθετών Ζαν Πιερ και Λυκ Νταρντέν. Στην ταινία αυτή καταπιάνονται με ένα ακόμη κοινωνικό θέμα, το οποίο είναι ιδιαίτερα φλέγον στις ημέρες μας, την εκμετάλλευση των λαθρομεταναστών που φεύγουν από εμπόλεμες ζώνες για να αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο σε χώρες δήθεν πιο πολιτισμένες. Σε αντίθεση με τη μεταγενέστερη "Σιωπή της Λόρνα" που είχε παρόμοια θεματική, δεν επικεντρώνονται σε ένα πρόσωπο ως κεντρικό πρωταγωνιστή, αλλά σε αυτήν καθεαυτή την υπόσχεση που δίνει ο Ιγκόρ και την ηθική του υποχρέωση να την φέρει εις πέρας, μέσα από όλους τους κινδύνους που μπορούσε να έχει για τον ίδιο μια τέτοια ενέργεια.
Η ταινία απέσπασε σημαντικές διακρίσεις σε φεστιβάλ στο Βέλγιο και στον υπόλοιπο κόσμο, ενώ απέσπασε και το Χρυσό Στάχυ καθώς και βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ του Βαγιαδολίδ. Στη χώρα μας προβλήθηκε πολύ αργότερα από τη δημιουργία της, στα πλαίσια αφιερώματος στους αδελφούς Νταρντέν στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης το 2008.

La promesse (1996)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Πρωταγωνιστούν: Jérémie Renier, Olivier Gourmet, Assita Ouédraogo, Jean-Michel Balthazar, Frédéric Bodson, Hachemi Haddad, Rasmane Ouédraogo, Sophie Leboutte
Διάρκεια: 92'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,0/10

Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι

Ο Άτσιο κι ο Μανρίκο Μπενάσσι είναι δύο αδέλφια σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης σε μια μικρή ιταλική πόλη του Νότου. Βρισκόμαστε στη δεκαετία του '60, όταν ο Μανρίκο, ο μεγάλος αδερφός, εισχωρεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως και η Βιολέττα, η αδερφή τους. Ο Άτσιο, νεότερος ων και αντιδραστικός από μικρός, παρασυρμένος από έναν πωλητή εγγράφεται στο Φασιστικό Κόμμα.
Η οικογένεια, αν και φτωχή, ζει με αξιοπρέπεια και με ήθος, και ελπίζει ότι το "Κόμμα των Κατοικιών" θα τους βοηθήσει να μπουν σε ένα καλύτερο σπίτι από το μισογκρεμισμένο στο οποίο ζουν.
Τα δύο αδέρφια έρχονται σε προστριβή εξ αιτίας της διαφορετικής ιδεολογίας τους, όμως αναγκάζονται να μένουν στο ίδιο σπίτι.
Ο Μανρίκο, εργαζόμενος στο εργοστάσιο της πόλης, συχνά οργανώνει απεργίες λόγω της καταπίεσης από μέρους των αφεντικών, ενώ ο Άτσιο εισχωρεί βαθύτερα στο Φασιστικό Κόμμα και προθυμοποιείται να λάβει μέρος σε επιθέσεις σε κομμουνιστές.
Στην ιστορία μπαίνει η Φραντσέσκα, η κοπέλα και σύντροφος του Μανρίκο, την οποία ερωτεύεται κρυφά ο Άτσιο, χωρίς όμως να μπορεί να κάνει τίποτα. Όταν η Φραντσέσκα φεύγει για το Τορίνο, τα δυο αδέλφια εισχωρούν ακόμη βαθύτερα στις ιδεολογίες τους.
Σιγά σιγά ο Άτσιο καταλαβαίνει ότι ο δρόμος που έχει διαλέξει δεν είναι ο σωστός, βλέποντας αρχικά ότι οι αρχηγοί των Φασιστών κρύβονται και δεν παίρνουν μέρος στις ενέργειές του κι έπειτα όταν αντιλαμβάνεται ότι είχαν σκοπό να ανατινάξουν το αμάξι του αδερφού του (όπως και άλλων φτωχών ανθρώπων της εργατικής τάξης). Απομακρύνεται από το φασισμό και περνάει στο άλλο στρατόπεδο, όπου όμως ούτε κι εκεί βλέπει τα πράγματα να είναι ρόδινα.
Μια δολοφονία, η φυγή του Μανρίκο στο Βορρά και η παρουσία της Φραντσέσκα, θα δώσουν νέα τροπή στην πλοκή της ταινίας και θα κάνουν τον Άτσιο να δει τα πράγματα με διαφορετικό μάτι.

Η ταινία περιγράφει ουσιαστικά τη σχέση δύο αδελφών μέσα από το πολιτικό σκηνικό που είχε διαμορφωθεί στην Ιταλία μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κόντρες μεταξύ ακραίων ιδεολογιών και ένα σάπιο πολιτικό σκηνικό, όπου οι έννοιες δημοκρατία, δικαιοσύνη, φασισμός, κομμουνισμός ακροβατούν σε τεντωμένο σκοινί. Παρ' όλες αυτές τις διαφορές, αποδεικνύεται ότι το αίμα νερό δεν γίνεται, και ο ένας αδερφός είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για τον άλλο και για την οικογένεια.
Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Antonio Pennacchi "Il Fasciocomunista" και απέσπασε αρκετά βραβεία στην Ιταλία. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το ομώνυμο τραγούδι του Rino Gaetano. Στη χώρα μας έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 10 Απριλίου 2008.

Mio fratello è figlio unico (2007)
Σκηνοθεσία: Daniele Luchetti
Σενάριο: Antonio Pennacchi, Daniele Luchetti, Sandro Petraglia, Stefano Rulli
Πρωταγωνιστούν: Elio Germano, Riccardo Scamarcio, Angela Finocchiaro, Massimo Popolizio, Diane Fleri, Alba Rohrwacher, Luca Zingaretti, Anna Bonaiuto
Διάρκεια: 108'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος 8,0/10