Το λεωφορείο της συμφοράς

Άνοιξη του 1941, παραμονές της εισβολής των Γερμανών στο Βελιγράδι, ένα παλιό λεωφορείο ξεκινάει από ένα χωριό με προορισμό την πρωτεύουσα μέσα από επαρχιακούς χωματόδρομους.
Οι επιβάτες είναι ένας βετεράνος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ένας γόης τραγουδιστής, δυο νεαροί τσιγγάνοι μουσικοί, ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ένας κυνηγός με καραμπίνα, ένας άρρωστος που πηγαίνει στο νοσοκομείο και ένας κομψοντυμένος γερμανόφιλος λάτρης της τάξης και των Ναζί.
Ιδιοκτήτης του λεωφορείου είναι ο κύριος Κρστιτς, που συν τοις άλλοις εμπορεύεται και γουρούνια, τα οποία μεταφέρει με το λεωφορείο μαζί με τους επιβάτες, ενώ ο γιος του, που είναι λίγο ελαφρός στο πνεύμα είναι ο οδηγός του λεωφορείου.
Στην πορεία οι ταξιδιώτες βιώνουν ορισμένες απρόσμενες καταστάσεις, συνέπεια της εμπόλεμης κατάστασης στην περιοχή. Πρώτα μια υποχρεωτική παράκαμψη εξαιτίας ενός νεοφτιαγμένου στρατοπέδου, έπειτα ένας χωρικός που οργώνει το δρόμο της παράκαμψης, ένα σκασμένο λάστιχο, μια κηδεία, μια οικογενειακή βεντέτα, μια ετοιμόρροπη γέφυρα, μια στρατιωτική περίπολος κι ένα χαμένο πορτοφόλι, θα βγάλουν στην επιφάνεια το χαρακτήρα του κάθε ενός επιβάτη, θα δοκιμάσουν τις σχέσεις τους, και παράλληλα θα καθυστερήσουν την άφιξη του λεωφορείου στην πρωτεύουσα, σε μια πρωτεύουσα που πλέον βρίσκεται στο έλεος των βομβαρδισμών.

Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού κινηματογράφου, η οποία επηρέασε σε αρκετό βαθμό το έργο των μετέπειτα μεγάλων σκηνοθετών όπως ο Κουστουρίτσα. Το σκηνικό για το τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε στήνεται ήδη από την αρχή, όταν εμφανίζεται το παλιό σχεδόν σαράβαλο λεωφορείο και οι επιβάτες που περιμένουν στο σταθμό. Στην πορεία μέσα από πολλές κωμικοτραγικές καταστάσεις όλοι θα ξεδιπλώσουν τους χαρακτήρες τους: ο βετεράνος που νιώθει περήφανος για τον ίδιο και για το γιο του που έχει καταταγεί στο στρατό, ο γόης καλλιτέχνης που δε διστάζει να την πέσει στη νιόπαντρη κοπέλα, η οποία φαίνεται να έχει το πάνω χέρι στο γάμο αυτό, ο άτσαλος κυνηγός που άθελά του θέτει σε κίνδυνο τους υπόλοιπους συνεπιβάτες, κι ο κομψοντυμένος φιλογερμανός που κρατάει σημειώσεις ως ρουφιάνος και δε διστάζει να υποπτεύεται ως κλέφτες τους τσιγγάνους μουσικούς και να κάνει παρατηρήσεις στο νεαρό ζευγάρι για τους τρόπους τους. Κοντά σ'αυτούς κι ο φιλοχρήματος ιδιοκτήτης του λεωφορείου, που δεν χάνει ευκαιρία να εκμεταλλευτεί οικονομικά τους επιβάτες του. Σε διάφορα σημεία της ταινίας, οι τσιγγάνοι μουσικοί παίζουν ένα συγκεκριμένο μουσικό θέμα, εν είδει χωρικού, με παραλλαγή στους στίχους περιγράφοντας κάθε φορά μια διαφορετική κατάσταση που βιώνουν οι ίδιοι και η χώρα στην ταραγμένη εκείνη περίοδο.
Στη χώρα μας η ταινία έγινε γνωστή με τον τίτλο "Το λεωφορείο της συμφοράς". Ο αυθεντικός τίτλος μεταφράζεται ως "Ποιος τραγουδάει εκεί πέρα". Απέσπασε ειδικό βραβείο επιτροπής στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ.

Ko to tamo peva (1980)
Σκηνοθεσία: Slobodan Šijan
Σενάριο: Dušan Kovačević
Πρωταγωνιστούν: Pavle Vujisić, Dragan Nikolić, Danilo Bata Stojković, Aleksandar Berček, Neda Arnerić, Mica Tomić, Taško Načić, Boro Stjepanović, Slavko Štimac, Miodrag Kostić, Nenad Kostić, Bora Todorović, Slobodan Aligrudić, Petar Lupa, Stanojlo Milinković
Διάρκεια: 86'

Δείτε την ταινία (ισπανικοί υπότιτλοι)


Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Η νύχτα των ηλιοτροπίων

Η ζωή σε ένα μικρό χωριό της ισπανικής επαρχίας κυλάει ήρεμα και βασανιστικά.
Στη γύρω περιοχή εντοπίζεται το πτώμα μιας νεαρής κοπέλας μέσα σε ένα λιβάδι από ηλιοτρόπια. Υπεύθυνος για τη δολοφονία της είναι ένας εμπορικός αντιπρόσωπος, ο Μιγκέλ, που βρίσκεται σε ταξίδι για δουλειές στην περιοχή.
Στο χωριό έρχονται δυο σπηλαιολόγοι από τη Μαδρίτη για να ερευνήσουν μια σπηλιά που ανακάλυψε ένας νεαρός κάτοικος. Μαζί έρχεται και η σύζυγος του επικεφαλής της αποστολής, Εστέμπαν.
Λίγο πιο μακριά από το χωριό υπάρχει ένα εγκαταλελειμένο χωριό, όπου κατοικούν ο στριμμένος Σεσίλιο μαζί με το γαϊδουράκι του, και ο τρελός Αμός με τις κατσίκες του, οι οποίοι μαλώνουν συνέχεια.
Όταν η σύζυγος του Εστέμπαν, Γκάμπι, θα βρεθεί στο δάσος περιμένοντας τους σπηλαιολόγους να επιστρέψουν, για κακή της τύχη εκείνη την ώρα θα περάσει ο Μιγκέλ, ο οποίος θα αποπειραθεί να την βιάσει και θα την τραυματίσει.
Όταν ο Εστέμπαν γυρίζει και βλέπει την κατάσταση της Γκάμπι, είναι αποφασισμένος να ζητήσει εκδίκηση. Εκεί θα βρεθεί για κακή του τύχη ο Σεσίλιο και η Γκάμπι στην ταραχή της θα κάνει το μοιραίο λάθος να πει ότι εκείνος της επιτέθηκε, κι ο Εστέμπαν θα πάρει την εκδίκησή του.
Αργά το βράδυ θα εμφανιστεί ο Τομάς, νεαρός αστυνομικός και γαμπρός του διοικητή του τμήματος, Αμαντέο, στον οποίο θα ομολογήσουν το φόνο. Ο Τομάς θέλοντας να αλλάξει η ζωή του και να φύγει από το χωριό, θα τους προτείνει μια οικονομική συναλλαγή για να καλύψει το θέμα. Παρά τα ηθικά διλήμματα που εγείρονται, θα ενδώσουν.
Όμως, το έμπειρο μάτι του Αμαντέο, που θα πάρει στα σοβαρά την κατάθεση του τρελού Αμός και θα ερευνήσει περισσότερο την υπόθεση παρά τις προσπάθειες του Τομάς να τον αποτρέψει, θα δώσει τη λύση, μια λύση που μπορεί να μην συνάδει με την απόλυτη δικαιοσύνη, αλλά θα είναι η πιο ηθική μπροστά στο αδιέξοδο αυτό που θα βρεθεί ο ίδιος.

Η ταινία χωρίζεται σε έξι μέρη που συνδέονται μεταξύ τους. Κάθε ιστορία ξεκινάει λίγο πριν το τέλος της προηγούμενης, κάνοντας ένα φλας μπακ το οποίο κρίνεται απαραίτητο για να δικαιολογήσει τόσο την προηγούμενη ιστορία όσο και τις ιστορίες που έπονται.
Στο πρώτο μέρος παρουσιάζεται ο χαρακτήρας του Μιγκέλ. Σκληρός, ύπουλος, αδίστακτος και προφανώς μη ικανοποιημένος από το γάμο του, δεν διστάζει να βιάζει κοπέλες σε περιοχές από όπου ξέρει ότι δεν θα ξαναπεράσει.
Η επίθεση στην Γκάμπι μας προωθεί στο δεύτερο μέρος, όπου παρουσιάζεται η ομάδα των σπηλαιολόγων και το πώς βρέθηκαν στο χωριό, ενώ παράλληλα δίνει τη βάση στην οποία θα στηριχτεί η ταινία.
Ο εντοπισμός του Σεσίλιο από τους σπηλαιολόγους μας μεταφέρει στο τρίτο μέρος, όπου παρουσιάζονται οι σχέσεις των δυο γειτόνων του εγκαταλελειμένου χωριού. Ο μεν Σεσίλιο, σκληρός άνθρωπος και πεισματάρης, δεν θέλει με τίποτα να φύγει από το χωριό, ο δε τρελός Αμός προσπαθεί λεηλατώντας τα χαλασμένα σπίτια να βγάλει τα προς το ζην.
Με το φόνο του Σεσίλιο η ιστορία περνάει στο τέταρτο μέρος, όπου γνωρίζουμε τον Τομάς. Αν και γαμπρός του διοικητή, δε διστάζει να διατηρεί παράλληλη σχέση με τη γυναίκα του δημάρχου. Επιστρέφοντας στο χωριό μετά από επίσκεψη σ'εκείνη, θα συναντήσει τους σπηλαιολόγους που θα του αναγγείλουν το φόνο, οπότε κι εκείνος θα τους προτείνει το χρηματισμό για να συγκαλύψει το γεγονός.
Στο πέμπτο μέρος, πρωταγωνιστής είναι ο Αμός, ο οποίος θα ανακαλύψει το πτώμα του Σεσίλιο και θα πάει να παραδοθεί στην αστυνομία θεωρώντας εαυτόν υπεύθυνο. Όταν θα πάνε στο σπίτι του Σεσίλιο και το πτώμα θα έχει εξαφανιστεί, κανείς δεν θα δώσει βάση στην κατάθεσή του.
Στο έκτο μέρος ο Αμαντέο ανακαλύπτει μια σειρά από γεγονότα που σχετίζονται με την εξαφάνιση του Σεσίλιο και το ατύχημα των σπηλαιολόγων και θα αντιληφθεί την αλήθεια. Η αλήθεια, όμως, θα του επιβάλλει για το καλό της εγκύου κόρης του, να υπερβεί τη δικαιοσύνη και να μην καταγγείλει το διεφθαρμένο γαμπρό του.
Όμως τελικά ο πραγματικός ένοχος θα μείνει ατιμώρητος, πολλά χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο του εγκλήματος...

Η ταινία ήταν υποψήφια για αρκετά βραβεία Goya ενώ απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας των Ισπανών Κριτικών, καθώς και το αντίστοιχο βραβείο ερμηνείας για τον Κάρμελο Γκόμεζ στο ρόλο του Εστέμπαν. Στη χώρα μας παρουσιάστηκε στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2007 στα πλαίσια αφιερώματος στο Νέο Ισπανικό Κινηματογράφο.

La noche de los girasoles (2006)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Jorge Sánchez-Cabezudo
Πρωταγωνιστούν: Cármelo Gómez, Judith Diakhate, Celso Bugallo, Manuel Morón, Mariano Alameda, Vicente Romero, Cesáreo Estébanez, Walter Vidarte, Fernando Sánchez-Cabezudo, Petra Martínez, Nuria Mencía, Enrique Martínez, Mariano Peña, Amalia Hornero
Διάρκεια: 123'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Gadjo Dilo: Υπάρχουν ακόμα γελαστοί Τσιγγάνοι

Ένας νεαρός Γάλλος μουσικολόγος, ο Στεφάν, επισκέπτεται τη ρουμανική επαρχία αναζητώντας μια παλιά Τσιγγάνα τραγουδίστρια, τη Νόρα Λούκα, θέλοντας να ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του που ταξίδευε στον κόσμο και ηχογραφούσε παραδοσιακά τραγούδια.
Ένας γέρος Τσιγγάνος, ο Ίζιντορ, τον φιλοξενεί στο σπίτι του για να έχει μια συντροφιά, καθώς ο γιος του βρισκόταν στη φυλακή. Οι δυο άντρες προσπαθούν να συνομιλήσουν, αλλά δεν τα καταφέρνουν, καθώς δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο, όμως σιγά σιγά αρχίζουν ο ένας να μαθαίνει τη γλώσσα του άλλου.
Στην αρχή στο χωριό ο κόσμος είναι δύσπιστος απέναντι στον ξένο, θεωρώντας ότι είναι κλέφτης ή ότι είναι κάποιο κακό πνεύμα. Στη συνέχεια, όμως, ο Στεφάν τους κερδίζει με το ενδιαφέρον του για τις παραδόσεις και τα τραγούδια τους.
Μαζί με τον Ίζιντορ και τη νεαρή Τσιγγάνα Σαμπίνα, που γνώριζε λίγα γαλλικά, γυρνούν στην περιοχή σε γάμους και σε κηδείες για να γνωρίσει κόσμο που μπορεί να τον φέρει σε επαφή με την τραγουδίστρια που ψάχνει. Όταν οι προσπάθειές του δεν καρποφορούν, τότε αποφασίζει να ηχογραφήσει ντόποιους τραγουδιστές, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται μια σχέση μεταξύ του Στεφάν και της Σαμπίνα.
Όταν όμως αποφυλακιστεί ο γιος του Ίζιντορ, τα πράγματα θα πάρουν μια δραματική τροπή.

Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή σε ένα τσιγγάνικο χωριό της Ρουμανίας, το πώς ζουν οι Τσιγγάνοι, το πώς πίνουν και διασκεδάζουν, πώς θρηνούν, τις δεισιδαιμονίες τους και όλες τις παραδόσεις τους που βασίζονται στη μουσική. Η μουσική είναι η βάση της ζωής και της παράδοσης των Τσιγγάνων και η δημιουργία της σχετίζεται με κάθε έκφανση της ζωής τους, είτε πρόκειται για διασκέδαση είτε για θρήνο. Για έναν Δυτικοευρωπαίο, όπως ο πρωταγωνιστής μας, η εικόνα αυτή είναι εντελώς ξένη και αλλόκοτη, όμως η θέρμη με την οποία γίνεται αποδεκτός στην κοινότητα τον κάνει να συνηθίσει στη ζωή αυτή και να γίνει μέρος της.
Παράλληλα παρουσιάζονται διάφορες τάξεις της κοινωνίας των Τσιγγάνων, από τους πιο φτωχούς που κατοικούν σε παραπήγματα μέχρι τους πιο πλούσιους και τους μαφιόζους.
Η ταινία είχε καταπλήξει το κοινό στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης του 1998, ενώ έχει αποσπάσει βραβεία σε σημαντικά φεστιβάλ, όπως στο Λοκάρνο, ενώ αξιοσημείωτο είναι και το βραβείο César που απέσπασε για τη μουσική της ταινίας ο σκηνοθέτης Τόνι Γκάτλιφ.
Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης με τον τίτλο "Υπάρχουν ακόμα γελαστοί Τσιγγάνοι", ενώ είναι γνωστή επίσης και με τον τίτλο "Ο αλλόκοτος ταξιδιώτης", που αποτελεί ακριβή μετάφραση του τίτλου της από τη γλώσσα των Ρομά.

Gadjo dilo (1997)
Σκηνοθεσία: Tony Gatlif
Σενάριο: Tony Gatlif, Jacques Maigre, Kits Hilaire
Πρωταγωνιστούν: Romain Duris, Rona Hartner, Izidor Serban, Ovidiu Balan, Angela Serban, Adrian Simionescu, Vasile Serban, Dan Astileanu, Valentin Teodosiu, Florin Moldovan
Διάρκεια: 102'

Παρακολουθήστε την ταινία (με αγγλικούς υπότιτλους)


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Χιονάτη

Σεβίλλη, αρχές του 20ου αιώνα. Ο διάσημος ταυρομάχος Αντόνιο Βιγιάλτα τραυματίζεται σοβαρά από ταύρο και μένει παράλυτος, ενώ η σύζυγός του, γνωστή τραγουδίστρια και χορεύτρια του φλαμένκο, Κάρμεν δε Τριάνα, πεθαίνει καθώς γεννάει τη μοναδική τους κόρη, την Καρμενσίτα.
Η ζωή της Καρμενσίτα κάθε άλλο παρά ευτυχισμένη είναι. Ζει με τη γιαγιά της και δεν έχει δει ποτέ τον πατέρα της, καθώς εκείνος έχει παντρευτεί εκ νέου τη νοσοκόμα που τον φρόντισε, την μοχθηρή Ενκάρνα. Όταν πεθαίνει η γιαγιά της Καρμενσίτα, η μικρή εγκαθίσταται στην έπαυλη του παράλυτου πατέρα της, όμως η μητριά της δεν της επιτρέπει καν να τον πλησιάσει και να τον δει.
Ζώντας ως δούλα στο ίδιο της το σπίτι, κάνοντας κάθε είδους δουλειά, καταφέρνει να ξεγλιστρήσει και να βλέπει τον πατέρα της κρυφά και αναπτύσσει μαζί του τη σχέση αυτή που της έλειπε από μικρή, ενώ ο ίδιος ο πατέρας της την μυεί στην τέχνη της ταυρομαχίας.
Όταν μετά από χρόνια η Ενκάρνα θα σκηνοθετήσει το θάνατο του Αντόνιο, θα κάνει τα πάντα για να δει νεκρή την Καρμενσίτα. Τότε, όμως, είναι που μια ομάδα νάνων ταυρομάχων θα την σώσουν από βέβαιο πνιγμό και θα την πάρουν μαζί τους στις περιοδείες τους και τότε είναι που θα ανοίξει ο δρόμος προς την καταξίωση και τη δόξα για την Καρμενσίτα. Ένας δρόμος, όμως, που δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, γιατί κάπου στη Σεβίλλη υπάρχει ένας άνθρωπος που ανησυχεί...

Μετά την περσινή μεγάλη επιτυχία μιας καινούριας ασπρόμαυρης και βουβής ταινίας, ο Πάμπλο Μπέργκερ χρησιμοποιεί την ίδια τεχνική για να διασκευάσει το γνωστό παραμύθι της Χιονάτης, μεταφέροντάς το στην Ισπανία της δεκαετίας του '20. Η σύγκριση των δύο ταινιών είναι αναπόφευκτη, λόγω της τεχνικής που χρησιμοποιήθηκε. Οι μόνοι ήχοι που ακούγονται από την ίδια την ταινία, εκτός φυσικά από τη μουσική που παίζει στο φόντο, είναι οι ήχοι των φυσικών μουσικών οργάνων ή των δίσκων που παίζονται στην ταινία, καθώς και το νοσταλγικό τραγούδι της νεκρής μητέρας.
Ως προς την υπόθεση, πρόκειται για ένα συγκινητικό και θλιμμένο παραμύθι, που ως παραμύθι όμως βγάζει ταυτόχρονα και γέλιο. Η σατανική μητριά, ερμηνευμένη εξαιρετικά από τη Μαριμπέλ Βερντού, προκαλεί στο θεατή τόσο την οργή όσο και το γέλιο με τα καμώματα και τις αντιδράσεις της. Εξαιρετική είναι και η εντελώς γκροτέσκ παρουσία των νάνων ταυρομάχων και των παραστάσεων που δίνουν, όπως και οι αντιδράσεις του νάνου που νιώθει παραγκωνισμένος από την παρουσία της Καρμενσίτα. Τέλος, η ίδια η Καρμενσίτα με τις διακυμάνσεις που παίρνει η ζωή της, από τη χαμένη παιδική αθωότητα στη δόξα και την αναγνώριση και από εκεί πάλι στα δεινά του παρελθόντος, γίνεται το αγαπημένο πρόσωπο όλων, και των θεατών και των πρωταγωνιστών, αφήνοντας ένα δάκρυ να κυλήσει ως ένα μεγάλο ευχαριστώ για μια ζωή που της δόθηκε, αλλά δεν μπόρεσε να την ζήσει όπως ονειρευόταν. Και ίσως κάποιος από εκεί ψηλά να αισθάνεται υπερήφανος που έφυγε νικήτρια...
Η περσινή επιτυχία του Artist πιθανόν να στέρησε την ευκαιρία από τη Χιονάτη να διακριθεί παγκοσμίως, καθώς δεν κατάφερε καν να μπει στην τελική επιλογή των υποψηφιοτήτων για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Αντίθετα, μέσα στην Ισπανία σάρωσε στα βραβεία Goya τόσο για τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας όσο και για τις ερμηνείες των ηθοποιών, ενώ μεγάλη διάκριση θεωρείται και η Αργυρή Αχιβάδα καλύτερης ηθοποιού που απέσπασε η Μακαρένα Γκαρθία για το ρόλο της Καρμενσίτα στο διεθνές φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, ενός από τα σπουδαιότερα της Ευρώπης. Στη χώρα μας διανομή πήρε στις 28 Μαρτίου 2013.

Blancanieves (2012)
Σκηνοθεσία - Σενάριο: Pablo Berger
Πρωταγωνιστούν: Maribel Verdú, Macarena García, Sofía Oria, Daniel Giménez Cacho, Ángela Molina, Inma Cuesta, Josep Maria Pou, Ramón Barea, Pere Ponce, Emilio Gavira, Jinson Añazco
Διάρκεια: 90'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη στις 29 Απριλίου 2013

No Man's Land

Μια ομάδα ιχνηλατών Βοσνίων στρατιωτών πέφτει σε ενέδρα Σέρβων σε ένα όρυγμα στα όρια της περιοχής του ελέγχου των δυο αντιμαχόμενων πλευρών. Σώζεται μόνο ο ένας, ο Τσίκι, ενώ ένας άλλος, ο Τσέρα, κείτεται ξαπλωμένος και τον θεωρούν νεκρό. Μην μπορώντας να ξεφύγει ο Τσίκι παραμένει στο όρυγμα.
Εκεί κατευθύνονται ένας έμπειρος Σέρβος στρατιώτης, μαζί με τον νεοσύλλεκτο Νίνο. Ο Τσίκι κρύβεται, αλλά τους παρακολουθεί. Εκεί ο έμπειρος τοποθετεί μια νάρκη κάτω από το σώμα του Τσέρα, που επίσης τον θεωρεί νεκρό, η οποία νάρκη ενεργοποιείται μόλις απομακρυνθεί το βάρος από πάνω της.
Ο Τσίκι σκοτώνει τον έμπειρο στρατιώτη και τραυματίζει τον Νίνο. Εκεί που λογομαχούν και που το πάνω χέρι το έχει μια ο ένας και μια ο άλλος, διαπιστώνουν ότι ο Τσέρα ακόμη ζει. Για να παραμείνει εν ζωή όμως, θα πρέπει να μην σηκωθεί από εκεί που βρίσκεται ούτε να κάνει κάποια κίνηση που πιθανόν να ενεργοποιήσει τη βόμβα.
Οι δυο αντίπαλοι στρατιώτες στην απόγνωσή τους από τη φρίκη του πολέμου καλούνται να σώσουν τη ζωή του τρίτου. Με ένα τέχνασμα τραβούν την προσοχή των δυο αντιμαχόμενων στρατών, οι οποίοι δίνουν σήμα στην Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ να επέμβει, χωρίς όμως να ξέρουν περί τίνος πρόκειται. Δεν ξεχνούν όμως σε ποια πλευρά βρίσκονται ο καθένας και παρά τις λίγες ενδείξεις συνεννόησης και συμφωνίας μεταξύ τους, φανατίζονται ο ένας εναντίον του άλλου κυρίως γιατί η ίδια τους η ζωή βρίσκεται σε κίνδυνο.
Όταν επέμβει η Ειρηνευτική Δύναμη για να δώσει λύση στην παράξενη αυτή υπόθεση, υπό το διακριτικό βλέμμα των δύο στρατών και υπό την σε ορισμένες περιπτώσεις αδιάκριτη στάση δυτικών πολεμικών ανταποκριτών, τα πράγματα δεν θα πάρουν την τροπή που όλοι θα επιθυμούσαν.

Από τη μια έχουμε Δυο ανθρώπους, που μιλούν την ίδια γλώσσα και υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να συζητούν φιλικά και πολιτισμένα, βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα και ξέρουν ότι κάλλιστα ο ένας θα μπορούσε να σκοτώσει τον άλλον. Ο κίνδυνος της ζωής ενός ανθρώπου καταφέρνει έστω και προσωρινά να φέρει κοντά τους δυο αυτούς ανθρώπους. Ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου και ένας τρίτος έχει την ανάγκη και των δύο. Ξέρουν όμως ότι όταν το περιστατικό αυτό τελειώσει, τα όπλα θα μιλήσουν και πάλι.
Από την άλλη έχουμε την Ειρηνευτική Δύναμη, που καλείται να επέμβει σε μια χώρα με την οποία δεν έχει κανένα δεσμό και που όπως φαίνεται δεν δείχνει και την δέουσα ευθύνη για το σκοπό για τον οποίο βρίσκεται εκεί. Οι νεότεροι φαίνεται να θέλουν να βοηθήσουν, όμως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα πέρα από τις διαταγές που δέχονταν από τους ανωτέρους τους, από ανθρώπους που ίσως και να μην μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται πραγματικά στο πεδίο της μάχης και που προσπαθούν με αισχρούς τρόπους να κρύψουν από τα ΜΜΕ την ανευθυνότητα και την ανικανότητά τους.
Η ταινία απέσπασε πολλά βραβεία σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο, καθώς και Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

Ničija zemlja (2001)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Denis Tanović
Πρωταγωνιστούν: Branko Đurić, Rene Bitorajac, Filip Šovagović, Georges Siatidis, Serge-Henri Valcke, Mustafa Nadarević, Bogdan Diklić, Simon Callow, Katrin Cartlidge, Tanja Ribič, Sacha Kremer, Alain Eloy
Διάρκεια: 98'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Η επίθεση

Ο γιατρός χειρουργός Αμίν Τζαφααρί, Άραβας στην καταγωγή, βραβεύεται από την ακαδημία του Τελ Αβίβ για το έργο του στο νοσοκομείο της πόλης. Αν και Άραβας, χαίρει της εκτίμησης των Ισραηλινών συναδέλφων του καθώς και του συμβούλου ασφαλείας του νοσοκομείου, του οποίου είχε σώσει τη μητέρα.
Μια μέρα όμως μετά τη βράβευση, σε μια επίθεση αυτοκτονίας σε ένα εστιατόριο στο κέντρο του Τελ Αβίβ με 17 νεκρούς, σκοτώνεται η σύζυγός του, Σιάμ, η οποία όμως υποτίθεται ότι έλειπε στη Ναζαρέτ. Οι αρχές είναι πεπεισμένες ότι για την επίθεση ευθύνεται η ίδια η Σιάμ, και από τότε η ζωή του Αμίν γίνεται μια κόλαση.
Οι αρχές τον ανακρίνουν, ενώ ο ίδιος δεν ήξερε τίποτα και ούτε μπορούσε να φανταστεί ότι η Σιάμ μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Ο ίδιος αναγκάζεται να φύγει από το νοσοκομείο, ενώ μια συνάδελφός του προθυμοποιείται να τον φιλοξενήσει.
Όταν επιστρέφει στο σπίτι του για να το δει ρημαγμένο, βρίσκει ένα γράμμα, το οποίο θα του ανατρέψει όλα όσα ήξερε για τη Σιάμ. Πεπεισμένος πλέον και ο ίδιος ότι η Σιάμ έκανε την επίθεση αυτοκτονίας, φεύγει στη Ναμπλούζ για να μάθει ποιος, πώς και γιατί της έκανε πλύση εγκεφάλου και την οδήγησε στην πράξη αυτή, καταστρέφοντας την ίδια και τη ζωή του.

Άραγε πώς είναι η ζωή ενός Άραβα στο Ισραήλ; Ο λόγος του Αμίν στην Ακαδημία του Τελ Αβίβ στην αρχή συνοψίζει πώς νιώθει ένας μέσος Άραβας μέσα σε ένα κράτος που λόγω καταγωγής τον θεωρεί εχθρό, αλλά ταυτόχρονα δίνει και ένα μήνυμα ειρήνης και συμφιλίωσης. Έρχεται όμως σε αντίθεση με ό,τι έκανε η ίδια η σύζυγός του την επομένη, κάτι που ο ίδιος αγνοούσε. Έρχεται επίσης σε αντίθεση με όσα ο ίδιος συναντάει στη Ναμπλούζ, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης. Εκεί καλείται να αποφασίσει τις επόμενες ενέργειές του. Θα επιθυμήσει την τιμωρία των ανθρώπων που του στέρησαν τη γυναίκα και τη ζωή ή θα παραμείνει σιωπηλός ώστε να μην επιτεθούν οι δυνάμεις καταστολής του Ισραήλ στα κατεχόμενα, όπου ανάμεσα σε τρομοκράτες μπορούν να χάσουν τη ζωή τους αθώοι και συγγενείς του;
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Αλγερινής Γιασμίνα Χάντρα. Απέσπασε ειδικό βραβείο στο Σαν Σεμπαστιάν. Στη χώρα μας προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 14 Μαρτίου 2013.

L' attentat (2012)
Σκηνοθεσία: Ziad Doueiri
Σενάριο: Ziad Doueiri, Yasmina Khadra, Joelle Touma
Πρωταγωνιστούν: Ali Suliman, Evgenia Dodena, Reymond Amsalem, Dvir Benedek, Uri Gavriel, Ruba Salameh, Karim Saleh, Ramzi Makdessi, Nisrine Seksek
Διάρκεια: 102'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας


Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Φαργκάνη στη Θεσσαλονίκη στις 24 Απριλίου 2013

Η ωραία κοιμωμένη

Φεβρουάριος 2009. Στην Ιταλία η ιστορία της Ελουάνα Ενγκλάρο συγκλονίζει. Η κοπέλα βρίσκεται σε κώμα εδώ και 17 χρόνια και οι πολιτικοί και κοινωνικοί κύκλοι είναι διχασμένοι ως προς τη συνέχιση ή τη διακοπή της αναπνευστικής υποστήριξής της.
Ο γερουσιαστής Μπεφάρντι, έχοντας ζήσει τον πόνο της απώλειας της συζύγου του έπειτα από μακρά ασθένεια, αλλά και το πόσο εκείνη είχε υποφέρει, ετοιμάζεται να κατεβεί στη Ρώμη για να ψηφίσει ενάντια στο νόμο που πρότεινε η κυβερνητική παράταξη στην οποία συμμετέχει, ο οποίος προβλέπει ότι δεν μπορεί για κανέναν να διακόπτεται η αναπνευστική και διατροφική υποστήριξη ενός ασθενούς. Και είναι αποφασισμένος να το κάνει, παρά τις πολιτικές συνέπειες που θα έχει ο ίδιος.
Ταυτόχρονα η κόρη του, Μαρία, φεύγει για το Ούντινε όπου νοσηλεύεται η Ελουάνα. Όντας σε κόντρα με τον πατέρα της, καθώς νόμιζε ότι ο ίδιος ήταν η αιτία του θανάτου της μητέρας του, η Μαρία έχει γίνει ακτιβίστρια του Κινήματος υπέρ της Ζωής και φεύγει για να διαδηλώσει και να προσευχηθεί υπέρ της ζωής της Ελουάνα.
Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται τον Ρομπέρτο, που βρίσκεται εκεί για τον εντελώς αντίθετο λόγο. Ο Ρομπέρτο συνοδεύει τον μικρό του αδερφό, ο οποίος είναι ψυχωτικός και συχνά οδηγείται σε βίαιες αντιδράσεις.
Ταυτόχρονα εξελίσσονται δύο ακόμη ιστορίες. Η Ρόσσα, όντας ναρκομανής, θέλει να αυτοκτονήσει και κόβει της φλέβες της σε ένα νοσοκομείο. Εκεί την σώζει ένας νοσοκόμος, ο Πάλιντο, ο οποίος προσπαθεί με κάθε τρόπο να την κρατήσει στη ζωή και βρίσκεται στο πλευρό της νυχθημερόν. Παρά την εντολή του διευθυντή του νοσοκομείου να την αφήσουν να φύγει, ο ίδιος αναλαμβάνει την ευθύνη, κι όταν η Ρόσσα ξυπνάει και επιχειρεί ξανά να αυτοκτονήσει, ο Πάλιντο βρίσκεται εκεί για να την ξανασώσει και να την πείσει ότι πρέπει να ζήσει.
Μια ταλαντούχα πρώην ηθοποιός έχει αποσυρθεί από την καριέρα της και από την οικογένειά της, έχει θυσιάσει τη ζωή της στην προσευχή με την ελπίδα ότι θα δει τη μικρή της κόρη να ξυπνάει από το κώμα στο οποίο βρίσκεται. Παρά τις προσπάθειες του συζύγου και του γιου της να την πείσουν να ξαναβρεί τη ζωή της, εκείνη είναι ανένδοτη προσμένοντας στωικά την κόρη της. Οι δυο άνδρες πλέον βρίσκονται σε δίλημμα: να χάσουν την κόρη για να ξαναβρούν τη μητέρα ή να κρατήσουν την ήδη χαμένη κόρη χάνοντας και τη μητέρα.

Οι τέσσερις ιστορίες κινούνται μεταξύ της ζωής και του θανάτου, της υγείας και της αρρώστειας. Η ζωή είναι το πιο πολύτιμο αγαθό. Έχουμε όμως το δικαίωμα να επιβάλλουμε σε κάποιον τη ζωή;
Η περίπτωση της Ελουάνα είχε συγκλονίσει την Ιταλία πριν τέσσερα χρόνια και είχε προκαλέσει μέχρι και πολιτική σύγκρουση μεταξύ του πρωθυπουργού Μπερλουσκόνι και του προέδρου Ναπολιτάνο. Ο ίδιος ο πατέρας της Ελουάνα επιθυμούσε τη διακοπή της τροφοδοσίας της κόρης του, όμως περίμενε αυτό να γίνει νόμιμα. Στην υπόθεση της Ελουάνα βρέθηκαν αντιμέτωπες δύο ιδεολογίες, οι βαθιά θρησκευόμενοι επιθυμούσαν τη συνέχιση της υποστήριξης, ενώ οι ριζοσπαστικοί ήταν υπέρ της ευθανασίας. Τελικά ο φυσικός θάνατος της Ελουάνα θα προλάβει όλες τις νομικές διαδικασίες.
Η ταινία ασκεί κριτική, προσπαθώντας να κρατήσει ίσες αποστάσεις, προς όλες τις προεκτάσεις του ζητήματος της ευθανασίας, καθώς και του πολιτικού συστήματος και της παρέμβασης των θρησκευτικών κύκλων σε αυτό. Το ζήτημα της διαχείρισης του θανάτου περνάει στον ίδιο τον άνθρωπο, όπως όμως και το ζήτημα της διαχείρισης της ζωής. Είναι φυσική η αντίδραση του ανθρώπου μπροστά στο θάνατο είτε το δικό του είτε του συνανθρώπου του. Η ταινία επίσης επικεντρώνει και στον τρόπο αντίδρασης των ανθρώπων όταν βρίσκεται μέσα στην οικογένειά τους το πρόβλημα της ασθένειας, όταν βλέπουν τον αδερφό τους, την κόρη τους, τη μητέρα τους, τη σύζυγό τους να υποφέρει. Γνωρίζουν ότι πρέπει να θυσιάσουν πολλά, ώστε να τους προσφέρουν την ευτυχία και τη ζωή. Αν μπορούν...
Η ταινία απέσπασε βραβείο κριτικών στο Σάο Πάουλο και βραβείο Brian στο φεστιβάλ της Βενετίας. Στη χώρα μας προβάλλεται από τις 27 Δεκεμβρίου 2012.

Bella addormentata (2012)
Σκηνοθεσία: Marco Bellocchio
Σενάριο: Marco Bellocchio, Veronica Raimo, Stefano Rulli
Πρωταγωνιστούν: Toni Servillo, Alba Rohrwacher, Pier Giorgio Bellocchio, Maya Sansa, Michele Riondino, Fabrizio Falco, Isabelle Huppert, Gianmarco Tognazzi, Brenno Placido, Roberto Herlitzka, Federica Fracassi
Διάρκεια: 115'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8/10

Ο υπογράφων παρακολούθησε την ταινία στον κινηματογράφο Φαργκάνη στη Θεσσαλονίκη στις 17 Απριλίου 2013

Πουθενά στην Αφρική

Μετά την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία, οι Εβραίοι βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη θέση. Ο Βάλτερ, δικηγόρος εβραϊκής καταγωγής, έχει φύγει στην Κένυα, που ήταν βρετανική αποικία εκείνη την περίοδο. Λίγο καιρό αργότερα, μετά από πολλά γράμματα, πείθει τη σύζυγό του, Γιέτελ, να τον ακολουθήσει μαζί με την κόρη τους, Ρεγκίνα.
Αφήνοντας πίσω αγαπημένα πρόσωπα, οι δυο γυναίκες πηγαίνουν στην Αφρική, προκειμένου να αρχίσουν μια νέα ζωή, μακριά από τους κινδύνους του καθεστώτος. Όμως αρχικά η ζωή δεν ήταν όπως την ονειρεύονταν. Έχοντας αφήσει την πολυτέλεια, αναγκάζονται να ζήσουν σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα, όπου δούλευε ο Βάλτερ, μακριά από κάποια πόλη, περιτριγυρισμένοι από χωριά ντόπιων κατοίκων, που αν και ήταν φιλήσυχοι και τελούσαν τις δικές τους παραδόσεις, η Γιέτελ δεν τους έβλεπε με καλό μάτι.
Η Ρεγκίνα ήδη από μικρή θέλησε να προσαρμοστεί στο περιβάλλον και ανέπτυξε φιλία με τον μάγειρα Οβούορ. Πήγαινε μαζί του στα διπλανά χωριά, έκανε παρέα με τα παιδιά, έμαθε εύκολα την τοπική γλώσσα, συμμετείχε στις παραδόσεις και τις τελετές τους. Απ' την άλλη, η Γιέτελ έπληττε, αλλά ήξερε πως μια επιστροφή στη Γερμανία θα σήμαινε το τέλος της.
Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, όντας Γερμανοί υπήκοοι σε βρετανικό έδαφος, θεωρήθηκαν εχθροί από τους Βρετανούς αποίκους και εκδιώχτηκαν από το αγρόκτημα. Με τη βοήθεια όμως ενός Βρετανού στρατιώτη, που γνώριζε ότι ήταν Εβραίοι και δεν υποστήριζαν το ναζιστικό καθεστώς, βρέθηκε ένα άλλο αγρόκτημα στο οποίο θα μπορούσαν να ζήσουν τη ζωή τους, παρά την άρνηση της εβραϊκής κοινότητας του Ναϊρόμπι να τους βοηθήσει.
Το τέλος του πολέμου, όμως, θα σημάνει μια σημαντική αλλαγή στη ζωή τους. Τότε θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον τους. Θα επιλέξουν το παρόν, στο οποίο πλέον έχουν συνηθίσει, σε μια χώρα που τους φαίνεται πλέον παράδεισος, ή θα στραφούν προς ένα μέλλον αβέβαιο στην πραγματική τους πατρίδα, που θα παλέψει να ανοικοδομηθεί από την καταστροφή;

Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό ομώνυμο μυθιστόρημα της Στέφανι Τσβάιχ. Περιγράφει την ανάγκη μιας οικογένειας να επιβιώσει και στον αγώνα της αυτό καλείται να εγκαταλείψει μια ζωή πολυτέλειας και να στραφεί προς έναν πρωτόγονο τρόπο διαβίωσης, εντελώς άγνωστο για την ίδια, που όμως θα μπορούσε να τους παράσχει ασφάλεια σε έναν τόπο, όπου δεν θα κινδύνευαν γι' αυτό που είναι από κανέναν άνθρωπο. Από τη μια έχουμε έναν πατέρα, ο οποίος έχει εγκαταλείψει τη χώρα του για να σωθεί. Γνωρίζει ποιο είναι το συμφέρον της οικογένειάς του, γνωρίζει ότι μόνο πολύ μακριά από τη χώρα του η οικογένειά του θα έχει μέλλον και γι' αυτό ετοιμάζεται να κάνει πολλές θυσίες. Απ' την άλλη έχουμε μια μητέρα που ίσως δεν διέβλεπε τον κίνδυνο που ερχόταν, που δεν μπορούσε να φανταστεί το μέλλον της ίδιας και της κόρης της ότι θα ήταν πιο ασφαλές σε μια πρωτόγονη κοινωνία. Μετά το ξέσπασμα, όμως, του πολέμου στην Ευρώπη, αντιλαμβάνεται ότι είναι τυχερή που βρίσκεται μακριά. Έχουμε, όμως, και την κόρη που στην ηλικία που ήταν όταν μετανάστευσε δεν μπορούσε να αντιληφθεί τι συμβαίνει, και οικοδόμησε τη ζωή της στον μακρινό αυτό τόπο, ο οποίος έγινε ο κόσμος της. Την πραγματική της πατρίδα δεν την γνώρισε ουσιαστικά ποτέ. Ο κόσμος της είναι το αγρόκτημα, ο Οβούορ, τα παιδιά από τα χωριά και τα παιδιά από το σχολείο. Οι τρεις αυτοί άνθρωποι καλούνται να αλλάξουν τη ζωή τους, όπως επιτάσσουν τα δεδομένα στην κάθε χρονική στιγμή. Οι αλλαγές, όμως, συχνά δεν συνάδουν με αυτό που πραγματικά θέλουν και οι τρεις και για το λόγο αυτό πρέπει να συμβιβαστούν με τις καταστάσεις και να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα που τους απασχολούν με σωφροσύνη και με γνόμωνα το κοινό τους καλό και μέλλον.
Η ταινία βραβεύτηκε με Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 2002, ενώ έχει αποσπάσει βραβεία σε αρκετά φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Nirgendwo in Afrika (2001)
Σκηνοθεσία: Caroline Link
Σενάριο: Caroline Link, Stefanie Zweig
Πρωταγωνιστούν: Juliane Köhler, Merab Ninidze, Lea Kurka, Karoline Eckertz, Sidede Onyulo, Matthias Habich, Gerd Heinz, Hildegard Schmahl, Maritta Horwarth, Andrew Sachs, Diane Keen, Silas Kerati, Peter Lenaeku
Διάρκεια: 141'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 7,5/10

Η θάλασσα μέσα μου

Άραγε η ζωή είναι δικαίωμα ή υποχρέωση; Είναι δικαίωμα για τον ίδιο τον άνθρωπο που ζει ή υποχρέωση προς κάποιον; Αλλά προς ποιον; Κι αν κάποιος άνθρωπος δεν θέλει πια να ζει; Θα του το απαγορέψει κανείς να πεθάνει; Τι γίνεται όμως αν δεν μπορεί να το κάνει μόνος του;
Ο Ραμόν Σαμπέδρο από τη Γαλικία, έχοντας ζήσει τον κόσμο ως τα 21 του ως μηχανικός σε καράβια, μετά από ένα τρομερό ατύχημα στη θάλασσα μένει παράλυτος με τετραπληγία και καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι επί 27 χρόνια. Γύρω του βρίσκονται οι συγγενείς του, ο πατέρας του, ο αδερφός του, η νύφη κι ο ανιψιός του, που τον φροντίζουν με πολλή αγάπη και με πολλές θυσίες.
Όμως μετά από τόσα χρόνια ο ίδιος νιώθει ότι είναι βάρος γι' αυτούς, κάτι που οι ίδιοι δεν αφουγκράζονται. Μην μπορώντας ο ίδιος να δώσει τέλος στη ζωή του και στο μαρτύριο αυτό, κάνει αίτηση για ευθανασία, όμως απορρίπτεται κατηγορηματικά από το νόμο.
Μέσω μιας φίλης κοινωνικής λειτουργού, βρίσκουν μια δικηγόρο από τη Βαρκελώνη, τη Χούλια, η οποία πάσχει από μια εκφυλιστική ασθένεια και λόγω της εμπειρίας της αναλαμβάνει να βοηθήσει τον Ραμόν στο νομικό κομμάτι της υπόθεσης. Μεταξύ του Ραμόν και της Χούλια αναπτύσσεται μια ιδιόμορφη αγάπη και κατανόηση, μια ισχυρή φιλία μεταξύ δύο ανθρώπων που γνωρίζουν ότι δεν τούς μένει πολύς χρόνος. Επίσης, εμφανίζεται και η Ρόσα, μια κοπέλα από το διπλανό χωριό, η οποία συνεπαρμένη από την ιστορία του Ραμόν και το μάθημα ζωής που της έχει από μακριά διδάξει, έρχεται να τον γνωρίσει και τον ερωτεύεται γι' αυτό που είναι. Η Ρόσα δεν επιθυμεί το θάνατο του Ραμόν, αλλά αν τον αγαπάει πραγματικά, θα πρέπει να δείξει συγκατάβαση.
Όταν η Χούλια ανακαλύπτει κάποια ποιήματα του Ραμόν, τον πείθει ότι η έκδοσή τους θα ευαισθητοποιήσει τους δικαστές και θα επιτρέψουν την ευθανασία.
Ποια θα είναι τελικά η ετυμηγορία του δικαστηρίου; Ποιος θα δώσει την τελική λύση στο δράμα του Ραμόν;

Μια απίστευτη αληθινή ιστορία μας παρουσιάζει αυτή η ταινία. Κεντρικός πρωταγωνιστής ο Ραμόν, καθηλωμένος στο κρεβάτι, ένας άνθρωπος πάνω από όλα με τα αισθήματα και τις ιδιοτροπίες του, αλλά και με την απόλυτη επιθυμία του να πεθάνει, την οποία δεν μπορεί να τού την αλλάξει κανείς. Ο κόσμος του τα τελευταία 27 χρόνια είναι το δωμάτιό του και το παράθυρό του, από το οποίο φεύγει νοερά και ταξιδεύει πετώντας, όποτε έχει την ανάγκη να δει τη θάλασσα, μια θάλασσα η οποία τού έδωσε τη ζωή και τού την πήρε. Γύρω του άνθρωποι που τον αγαπούν και τον θέλουν ζωντανό, που όμως δεν μπορούν να τού αλλάξουν την απόφαση. Ακόμη και όσοι βοηθούν τον Ραμόν να πεθάνει, στο τέλος εύχονται να το έχει μετανιώσει. Μπροστά στο θάνατο, ακόμη και στον εθελούσιο θάνατο, όλοι γινόνται ένα. Ποτέ δε θα μάθουμε τι έγραφε η Χούλια στο τελευταίο της γράμμα.
Η ταινία απέσπασε πολλά βραβεία σε φεστιβάλ του ισπανόφωνου και μη κόσμου, με αποκορύφωμα τη Χρυσή Σφαίρα και το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Στην Ισπανία σάρωσε τα βραβεία Goya, ενώ ο Χαβιέ Μπαρδέμ και η Μπελέν Ρουέδα τιμήθηκαν για την ερμηνεία τους στους ρόλους του Ραμόν και της Χούλια αντίστοιχα σε πολλά φεστιβάλ. Στη χώρα μας προβλήθηκε για πρώτη φορά στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, του οποίου αποτέλεσε την ταινία έναρξης.

Mar adentro (2004)
Σκηνοθεσία: Alejandro Amenábar
Σενάριο: Alejandro Amenábar, Mateo Gil
Πρωταγωνιστούν: Javier Bardem, Belén Rueda, Lola Dueñas, Celso Bugallo, Mabel Rivera, Tamar Novas, Joan Dalmau, Clara Segura, Francesc Garrido, Alberto Jiménez
Διάρκεια: 125'

Δείτε το τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 8,5/10

Σινεμά ο Παράδεισος

Ο Σαλβατόρε, γνωστός πλέον σκηνοθέτης στη Ρώμη, επιστρέφει στο χωριό του στη Σικελία μετά από 30 χρόνια, όταν μαθαίνει ότι πέθανε ο φίλος του ο Αλφρέντο. Στο μυαλό του Σαλβατόρε επανέρχονται οι μνήμες από την παιδική του ηλικία και τη φιλία του με τον Αλφρέντο και πώς αυτός ο άνθρωπος επηρέασε τη ζωή του.
Όταν ο Σαλβατόρε ήταν μικρός, στα χρόνια μετά τον πόλεμο, περνούσε πολλή ώρα στον κινηματογράφο του χωριού του, τον οποίο διαχειριζόταν ο Αλφρέντο, ένας μεσήλικας του οποίου όλη η ζωή ήταν συνδεδεμένη με τον κινηματογράφο αυτό. Ο Αλφρέντο έβλεπε ότι ο Σαλβατόρε αγαπούσε τον κινηματογράφο και παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις, τον έκανε τρόπον τινά βοηθό του. Εκείνη την εποχή στον κινηματογράφο μαζευόταν όλο το χωριό, καθώς ήταν η μόνη διέξοδος διασκέδασης.
Η φιλία του μικρού Σαλβατόρε ή Τότο με τον Αλφρέντο ολοένα και δυνάμωνε, κι όταν έπιασε πυρκαγιά που κατέστρεψε τον κινηματογράφο και προκάλεσε μόνιμη τύφλωση στον Αλφρέντο, ο Τότο ήταν αυτός που του έσωσε τη ζωή.
Όταν ένας εύπορος χωρικός ανέλαβε να αναστηλώσει και να επαναλειτουργήσει τον κατεστραμμένο κινηματογράφο, έδωσε τη διεύθυνση στον νεαρό πλέον Τότο ο οποίος φυσικά είχε πάντα μαζί του τον Αλφρέντο, που αν και τυφλός πλέον, ήταν ο καλύτερός του φίλος και συνεργάτης.
Το μέλλον, όμως, θα επιφύλασσε μια διαφορετική πορεία για τον Τότο. Μετά από έναν ανεκπλήρωτο σχολικό έρωτα και μια στρατιωτική θητεία, ο Τότο επιστρέφει στο χωριό, όπου ο Αλφρέντο τον συμβουλεύει να φύγει και να μην γυρίσει ποτέ, αν θέλει να σώσει τη ζωή του και να πραγματοποιήσει ό,τι έχει ονειρευτεί.

Η ταινία περιγράφει μια απίστευτη φιλία δύο ανθρώπων εντελώς διαφορετικής ηλικίας, η οποία διαδραματίζεται γύρω από τον κινηματογράφο και ως κτήριο και ως τέχνη. Ο Τότο βλέπει στον Αλφρέντο τον πατέρα που ποτέ δεν γνώρισε, ενώ ο Αλφρέντο βλέπει στον Τότο τον γιο ή τον εγγονό που ποτέ δεν απέκτησε. Παρακολουθούμε την εξέλιξη αυτής της φιλίας μέχρι την ενηλικίωση του Τότο μέσα από ρολά από φιλμ, από τους διάφορους εκκεντρικούς χωρικούς, από τις διάφορες αλλαγές στις ζωές των ανθρώπων, και τέλος την κατάληξή της μετά από τριάντα χρόνια. Βλέπουμε την ενδυνάμωση αυτής της φιλίας.
Όταν ο Τότο θα επιστρέψει στο χωριό του, πολλά θα έχουν αλλάξει. Θα είναι πλέον ένας άνθρωπος αναγνωρίσιμος από όλη την Ιταλία, που θα τον σέβονται άνθρωποι που ο ίδιος σεβόταν όταν ήταν μικρός, που όμως όσα έκανε και κατάφερε τα οφείλει σε έναν άνθρωπο, τον μόνο ίσως άνθρωπο που τον καταλάβαινε και του έδωσε την ώθηση να προχωρήσει και να μην κοιτάξει πίσω ποτέ, τον φίλο του τον Αλφρέντο.
Ο Τορνατόρε τοποθετεί την ιστορία του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σικελία, προβάλλοντας ταυτόχρονα και το σπάνιας ομορφιάς άγριο τοπίο της. Όπως και 21 χρόνια αργότερα στην "Μπααρία, η πόλη των ανέμων", έτσι κι εδώ περιγράφει μια ιστορία σε βάθος χρόνου χρησιμοποιώντας παρόμοια σκηνοθετικά τεχνάσματα, καθώς και την αντίθεση της σύγχρονης πόλης των τελών της δεκαετίας του '80 με του χωριού της δεκαετίας του '50, με έναν συγκινητικό τόνο νοσταλγίας για μια εποχή που και ο ίδιος δεν πρόλαβε να ζήσει. Στον Τότο και στην αγάπη του για τον κινηματογράφο βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό, ενώ ταυτόχρονα αποτίει φόρο τιμής και σεβασμό στους μεγαλυτέρους του που κατάφεραν μέσα από τις δυσκολίες της περιόδου να ορθοποδήσουν σε μια κατεστραμμένη μεταπολεμική Ιταλία.
Η ταινία είναι πολυβραβευμένη. Πέρα από το Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα ξενόγλωσσης ταινίας και το ειδικό βραβείο στις Κάννες, αξίζει ιδιαίτερης μνείας η ερμηνεία του Φιλίπ Νουαρέ στο ρόλο του Αλφρέντο, για την οποία τιμήθηκε με BAFTA και με το βραβείο των Ευρωπαίων κριτικών, καθώς και η μουσική του Ένιο Μορικόνε που δένει εξαιρετικά και με τη θεματολογία και με τα τοπία της ταινίας. Eκπλητικός και ο μικρός Σαλβατόρε Κάσιο στο ρόλο του Τότο ως παιδιού.

Nuovo Cinema Paradiso (1988)
Σκηνοθεσία - Σενάριο:  Giuseppe Tornatore
Πρωταγωνιστούν: Philippe Noiret, Salvatore Cascio, Marco Leonardi, Jacques Perrin, Antonella Attili, Enzo Cannavale, Isa Danieli, Pupella Maggio, Agnese Nano, Leopoldo Trieste, Nino Terzo, Giovanni Giancono
Διάρκεια: 124'

Δείτε ένα σύντομο τρέηλερ της ταινίας

Βαθμολογία υπογράφοντος: 9/10